25. Ουρολογία

photo-1503160814947-656030efef06

«Ουρολογία!»

«Ρε πατέρα, τώρα αυτά θες και τα λες ή σου ξεφεύγουν;»

Κάθεται στο γραφείο του. Είναι ένα ωραίο δωμάτιο, φίνο, πίσω του έχει μια τεράστια τζαμαρία κι αν γυρίσει να κοιτάξει θα διαπιστώσει και μόνος, αν και από κάποιο ύψος, πως η Πειραιώς έχει πολύ καλή ροή για την ώρα. Όμως δεν το κάνει.

«Άκου και κανέναν άνθρωπο, ρε πούστη μου! Ώρες- ώρες είναι λες και έχεις άχυρα στο κεφάλι σου. Πως πέρασες ιατρική, ήθελα να ‘ξερα!»

Χαμογέλασε με την αγανάκτηση του, πάντα τον διασκέδαζε αλλά φρόντιζε να μη του το δείχνει, εκείνη την ημέρα δεν τα κατάφερε.

«Άντε, πες μου ρε πάνσοφε δόκτορα εσύ! Σε τράπεζα δουλεύεις, κάτι παραπάνω θα ξέρεις για τις ιατρικές ειδικότητες!»

Είναι καμπουριασμένος πάνω από ένα χαρτί. Στην όψη είναι και αυτό όμορφο, σχεδόν όσο και το δωμάτιο. Είναι ανάγλυφο με αφαιρετικά πλαίσια διαχωρισμού και ευδιάκριτη μια πολύ καλλιτεχνική, ιδιαίτερα μελετημένη υπογραφή στο κάτω μέρος, απουσιάζει από πάνω της η τυπική ιατρική βιασύνη, προφανώς ως ένδειξη συμπόνιας από έναν γιατρό προς έναν άλλο. Αν το περιεχόμενο του κειμένου ήταν διαφορετικό, τότε σίγουρα η υπογραφή δεν θα ήταν παρά μια στραβή μουντζούρα.

«Άκου λίγο και μην κοροϊδεύεις, Μήνα! Εδώ μιλάμε για την ζωή σου, λες να θέλω να σε δω να τυλίγεις σουβλάκια με το πτυχίο σου;» τον είχε ρωτήσει λίγο πριν ανάψει ένα ακόμα τσιγάρο. «Ξέρεις πόσων γιατρών τους τραπεζικούς λογαριασμούς έχω ανοίξει στα τριάντα χρόνια που είμαι στην τράπεζα; Χιλιάδες!»

«Ε, και; Τι σε κάνει αυτό; Κανέναν ειδικό του ιατρικού κλάδου; Μήπως μετά από τόσους τραπεζικούς λογαριασμούς γιατρών που άνοιξες μπορείς να κάνεις και επέμβαση ανοιχτής καρδιάς; Τι μου λες τώρα ρε πατέρα;»

Αυτό που είναι πιο εντυπωσιακό πάνω στο χαρτί είναι η απόλυτη τάξη. Δεν υπάρχει ούτε μια λέξη που να περισσεύει, ούτε μια που να υποθέτεις πως μπορεί να βρέθηκε εκεί κατά λάθος, αλλού ανήκει, είναι παράταιρη, δεν ταιριάζει εδώ, φαίνεται, έχει παραπέσει. Έξω ακούει το κουδούνι της εισόδου, η Λίνα θα ανοίξει, τρίβει το πρόσωπο του και διαβάζει ξανά.

«Μη λες μαλακίες κι άκου τον πατέρα σου μια φορά, γαμώτο! Ρε, μη με κάνεις να λέω τα ίδια και τα ίδια, μόνο άκου. Ξέρεις ποιοι γιατροί είχαν τους μεγαλύτερους λογαριασμούς; Μιλάμε τώρα για χοντρό χρήμα, όχι μαλακίες!»

«Να μαντέψω;»

«Οι ουρολόγοι!»

Διαβάζει από την ώρα που το πήρε στα χέρια του, πέρασε ο ίδιος από το διαγνωστικό, το έβγαλαν γρήγορα, συνήθως θέλει μια εβδομάδα αλλά το σκιαγραφικό είχε πιάσει καλά και ο Πέτρος ήταν μαζί του στην σχολή, το έβαλε πρώτο. Του το έδωσε χωρίς να πει τίποτα πέρα από «τα ξέρεις ρε Μηνά, ο άνθρωπος φτύνει αίμα… τα ξέρεις».

Τα διάβαζε παρόλο που ήξερε καλά, το ήξερε από τότε που ήρθε ξαφνικά ένα πρωί στο γραφείο. Ήρθε μόνος, έδειχνε χλωμός και έσπρωχνε μπροστά του ένα μουδιασμένο χαμόγελο. Δεν είμαι καλά, του είχε πει.

«Ε, και τι θες να κάνω; Να δηλώσω Ουρολογία για να κάνω αποταμίευση με ουρά, πας καλά μωρέ;»

Είχε αρχίσει να φουντώνει σοβαρά το πράγμα αλλά ο Πολύκαρπος επέμενε.

«Γιατί ρε Μηνά; Γιατί θα γίνεις γιατρός δηλαδή, για να ψοφήσεις εφημερεύων στα χειρουργεία του Ερυθρού Σταυρού και του Θριάσιου; Ή μήπως για να κάνεις έρευνα; Τι είπες θες να δηλώσεις;»

«Ογκολογία.»

Ο Πολύκαρπος έμεινε για λίγο σκεφτικός.

«Δεν έχω ανοίξει ούτε έναν λογαριασμό σε ογκολόγο.»

Τώρα ανοίγει η πόρτα, κάποιος μπαίνει, ώ Θεέ μου, ακόμα ένας, αρχίζει να προετοιμάζει τα κλασικά, τρία τέταρτα επιστήμη, ένα όγδοο επαγγελματισμός και τα ρέστα ανθρωπιά, πάντα βοηθάει λίγο ψέμα, μία προοπτική κάπως φουσκωμένη, ναι δύσκολο είναι αλλά την μισή δουλειά την κάνει η ψυχολογία του ασθενή, ξέρετε, υπάρχουν καταγεγραμμένες περιπτώσεις πλήρους ίασης, είναι πιθανό ένα πολυετές προσδόκιμο με αξιοπρεπείς συνθήκες. Δεν είναι ανάγκη να γνωρίζει ο άλλος πως οι καταγεγραμμένες περιπτώσεις είναι δύο στα οχτώ εκατομμύρια, ούτε ότι με το αξιοπρεπείς εννοούμε την ικανότητα μιας πλήρους αφόδευσης, αρκεί κάποιος να σε καθίσει στην λεκάνη και να αναλάβει να σε σκουπίσει μετά.

«Ε, γιατί δεν το λες τόση ώρα; Να πάρω κάτι άλλο τότε! Ρε πατέρα, εντάξει, πλάκα είχε στην αρχή αλλά τώρα έχει αρχίσει να γίνεται προσβλητικό. Για τόσο λίγο μ’ έχεις, να τα βάλω όλα κάτω για το χρήμα;»

«Μην γίνεσαι ανόητος, χαρούμενος θέλω να είσαι, άνετος!»

«Και λες να πάρω Ουρολογία;»

«Φυσικά! Ρε παρ’ το χαμπάρι, όλοι νοιάζονται πρώτα- πρώτα για τα απόκρυφα τους, ακόμα να το καταλάβεις;»

Είναι στον προθάλαμο ακόμα, δεν ακούει φωνές, η Λίνα υποδέχεται τους πάντες θαρρείς και έφτασαν στο πάρτι της ζωής του κι όχι στην γραμμή του τερματισμού.

«Θα θυμάσαι, βέβαια, ότι είμαι γκέι…»

«Τι σχέση έχει τώρα αυτό;»

«Να σου πω. Πας εσύ στον ουρολόγο να σου εξετάσει τον προστάτη γιατί πονάς όταν κατουράς, ας πούμε, δεν λέω καμιά περίπτωση που δεν σου σηκώνεται, πονάς ρε παιδί μου, δεν την παλεύεις!»

«Ναι.»

«Ξέρεις πως εξετάζουμε τον προστάτη;»

«Όχι.»

Θυμόταν σε εκείνη την φάση να χαμογελάει, να σηκώνει το δεξί του χέρι και να κουνάει πάνω- κάτω το μεσαίο του δάχτυλο. Θυμόταν επίσης τον πατέρα του να χάνει λίγη από την θέρμη που είχε θρονιαστεί στα μάγουλα του.

«Όχι!»

«Ναι. Και ο γιατρός που σου πασπατεύει τον πισινό μέχρι να φτάσει στα «απόκρυφα» σου όπως είπες, από μέσα όμως, είναι κραγμένη. Ξαναπάς;»

Έπεσε σιωπή.

Έξω άκουσε μια βαριά αντρική φωνή να λέει πρόσχαρα μια καλημέρα που πνίγηκε στον βήχα.

«Τι να σου πω ρε παλικάρι μου, κάνε ό,τι καταλαβαίνεις. Ογκολογία; Ογκολογία. Μήπως μπορώ να σου αλλάξω μυαλά;»

«Όχι, δεν μπορείς», του είχε απαντήσει. «Αλλά μη σκας, ό,τι ήταν να κάνεις το έκανες. Καλά.»

Τον αγκάλιασε.

«Σκατόγερε.»

«Σκατόμυαλε.»

«Να κεράσω μπύρα;»

«Εγώ σήμερα. Πάμε.»

Πλησιάζει τώρα, ακόμα ένας, ήρθε να μάθει κι αυτός τα αποτελέσματα, ένας σαν όλους λέει στον εαυτό του, ένας ακόμα είναι μόνο κι όπως σκύβει πάνω από το χαρτί δεν αντέχει, αρχίζει να τρέμει και κλαίει, κλαίει με λυγμούς, πόσες φορές να πει λυπάμαι, πόσες φορές να φουσκώσει τις ελπίδες, ποιανού τις ελπίδες;

Η πόρτα ανοίγει, τον βλέπει και σηκώνεται όρθιος, τον πλησιάζει, τον αγκαλιάζει.

«Είχες δίκιο, γαμώτο, πάλι, πάντα! Έπρεπε να έχεις άδικο αυτή τη φορά, ας είχες μια φορά άδικο » φωνάζει.

«Τι έπαθες;»

«Έπρεπε να πάρω Ουρολογία.»

Πάρε τα βήματα στην 30η Δόση

 

5 σκέψεις σχετικά με το “25. Ουρολογία

  1. Μιχάλη, ετοιμάσου να φας ξύλο. Με όλο το θάρρος!

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Περί Στοχασμών

Coffee, books and thoughts

Εργαστήρι Γραφής

Δημιουργική γραφή

nefelor

δικαίωμα

Maria Kozakou

My words, my world

βιβλιαράκια||bookies

i don't only read books

Mon petit Cafe de Humanite

coffee-books-journeys-films-arts

Greek poet

Poems: Spiros Doikas - Ποιήματα: Σπύρος Δόικας

The Friendly Ghost.

An online Diary of a Greek girl that wanna be an artist

eyelandssite.wordpress.com/

ιστοσελίδα για την τέχνη και την ζωή στην πόλη

Marias blog

its like a diary..my thoughts my fictional stories..everything in here..

No Sense Words - Λέξεις Φυγόκεντρες

Λέξεις... Οι δικές μου λέξεις έχουν χάσει την βαρύκεντρο δύναμή τους... πάλλονται, διασκορπίζονται, χωρίς ουσία χωρίς χρώμα, αλλάζουν με τον καιρό, με τη στιγμή παίρνουν μια ιδιαίτερη μορφή, χωρίς διάρκεια...Είναι λέξεις φυγόκεντρες...

Cinnamon Spark

thoughts of a restless mind

matobookalo

Βιβλία Αστυνομικά, Θρίλερ, Φαντασίας

Αρέσει σε %d bloggers:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close