Στο πλάι των τεράτων

«Στο πλάι των τεράτων»

Αλλόκοτος υπήρξα και ως παιδί
πάνω στην ώρα της σφαγής
δεν θαύμασα τον ξακουστό Θησέα
μα τον φτωχό Μινώταυρο λυπόμουν
το μπάσταρδο παιδί ενός Θεού
που δεν γνώρισε πατέρα
που μάνα δεν στάθηκε στο πλευρό του
και πέρασε τα χρόνια του βουβός
μέσα σε απάνθρωπα σκοτάδια.
Με τον Ηρακλή
-φονιά γυναικών
υποτακτικό στις σάπιες αρχές
χαμένο κορμί
αισχύνη του γονιού του-
δεν τάχθηκα
μα με τον Γηρυόνη
τον δύσμορφο γελαδάρη
εξόριστος που ξόδευε ολόκληρη
αθανασία πέρα από τον Ωκεανό
στα όρια της Δύσης
χωρίς στιγμή να ενοχλεί
με την παραμόρφωση του κορμιού του
τους δειλούς, τους σκληρούς ανθρώπους.
Για τον Πολύφημο έκλαψα πικρά
όταν του χάλασε ο Οδυσσέας
το μοναδικό του μάτι.
Μόνος και τυφλός ανάμεσα σε ανθρώπους
που γύρευαν μόνο να αρπάξουν.
Τον βιαστή
αντροφονιά
χασάπη
Αχιλλέα δεν θαύμασα στιγμή
για το μένος
την σκληρότητα
και την επιθυμία του να μοιάζει των Θεών
-αυτή η τόση έπαρση βαθιά
με αηδιάζει-
μα έκλαψα πικρά για την Ανδρομάχη
τον Πρίαμο
τον Αστυάνακτα
που είδαν τον έρωτα να πεθαίνει
την ελπίδα να σέρνεται μπροστά στα τείχη
το πατρικό χάδι να σβήνει κάτω από
του εισβολέα τη λόγχη.
Δεν ήμουν ποτέ με τους ήρωες
μα με τα θύματά τους
τους παρίες
εκείνους που δεν άρεσαν στον κόσμο
τα πουσταριά
τους κουτσούς
τους τυφλούς
τους δύσμορφους
που έπεσαν στον Καιάδα
και τώρα ζουν στα όρια της ανοχής μας
μόνο και μόνο επειδή
δεν είναι πια καιρός για ήρωες
και τέλος πάντων
εξαθλιώθηκαν επαρκώς ώστε
να μην αποτελεί ο θάνατός τους
πράξη ηρωική
μα μία απλή και ευτυχής
καθημερινότητα.
Μία καθαρή νίκη της ανθρωπότητας
πάνω στην ανθρωπιά μας.
.
κόκκινη γραμμή

Ο πρώτος της γενιάς σου

«Ο πρώτος της γενιάς σου»

Πάνω στο κρεβάτι
σου έχουν απλώσει ένα σκούρο κοστούμι
μεταξωτή γραβάτα
τριζάτο πουκάμισο με ρίγα
και φρέσκα εσώρουχα.
Κάποιος γυαλίζει τα παπούτσια
και σιγοκλαίει
κάποιος ψήνει καφέδες
κάποιος κουνάει το κεφάλι
καθώς περνάς σιωπηλός
μπροστά από την αναγγελία
της κολώνας
κι ας είσαι ακόμα μέσα στη μήτρα
κι ας μην δοκίμασες γάλα στο βυζί
τραγούδι ας μην έχεις ακούσει
φιλί ας μην έχεις δοκιμάσει
και το πικρό σου χείλη ας είναι ακόμα
αδάγκωτο.
Ο μόνος της γενιάς σου
όνομα πήρες του παππού σου
καθίκι ήταν ως τα κατάβαθά του
δεκάρα δεν έδωσε ποτέ του
για κανέναν
μα έζησε χρόνια πολλά
τόσα που το έχουν για καλό
δεκάρα να μην δίνεις για τους άλλους
μα εσένα σε κλαίνε
απ’ την κοιλιά ακόμα
και σ’ έχουν για χαμένο
σπαράζει η μάνα σου
αμίλητος στέκει μονάχος
ο πατέρας
και σε θρηνεί
που δεν σου έκοψε μια σταλιά
και που σ’ αδίκησε ο Θεός στο ζύγι
και σου έδωσε αντί για μια και σάπια
δύο καρδιές παλλόμενες, ζεστές
κι εσύ, ανόητε,
που δεν του πήρες πέρα από το
όνομα εκείνου του χυδαίου,
πας και αγαπάς
και κανείς και άλλους
ν’ αγαπούν
κι όσοι το ένοιωσαν το ξέρουν
η τόση αγάπη θα ‘ναι κι ο τελειωμός σου.
καλύτερα χυδαίος
που δεν δίνει δεκάρα.
Στη γέννα έστησαν γιορτή
στα κόκκινα σε έντυσαν
με αγκάθινο στεφάνι
κι εσύ γελούσες.
Ακόμα προσμένουν
τον θάνατό σου.
Εντωμεταξύ
αγαπούν.
Μα δεν στο λένε
από φόβο.
κόκκινη γραμμή

Το προφίλ του δολοφόνου

«Το προφίλ του δολοφόνου»

– Είπατε τον είδατε καλά
παρά του λογισμού το σκοτάδι
παρά τα χίλια μίλια που σας χώριζαν
είπατε αρκούσε ένα άλμα
για να βρεθείτε στο πλευρό του
την όψη του γνωρίζεται επαρκώς
τις λεπτομέρειες μπορείτε να
ανακαλέσετε
παρά το πέρασμα του χρόνου
και την βία του τροχού
κρατάτε, είπατε, φυλακτό
ένα κομμάτι του
πάνω σε κρυστάλλους
μεταλλικού αργύρου
υπό λανθάνουσα μορφή
μέχρι να έρθει η ώρα
να επαναληφθεί ο φόνος
ή να οριστεί ημέρα και ώρα
για την εκτέλεση της ποινής.
Λέτε πως αυτός ο ξένος
είναι κάποιος που κάποτε είχατε αγαπήσει
το όνομα σας διαφεύγει
όμως είστε, λέτε, βέβαιος
για την αθωότητά του
σε σχέση –τουλάχιστον- με τις προθέσεις
παρά το ειδεχθές του εγκλήματος
και το χνάρι που άφησε πάνω
στα πεζοδρόμια
και τα υπόγεια
και τις ταράτσες
της πόλης που κοιμάται.
Το χνάρι το βρήκαμε
μύριζε προσμονή και φως
δεν ήταν δύσκολο να εντοπιστεί
ούτε και το φριχτό όργανο του φόνου
ξεχωρίζει από μακριά
ένα κόκκινο όνειρο δεμένο με κλωστή
πάνω στον γκρίζο ουρανό
στάθηκε όμως αδύνατο εκείνον τον φονιά
να φέρουμε στην δικαιοσύνη εμάς των υπολοίπων.
Είπατε τον είδατε καλά,
είπατε τις λεπτομέρειες μπορείτε να
ανακαλέσετε
για να φτιάξουμε ένα ενδελεχές πορτραίτο.
Πρέπει να γνωρίζουν οι νεκροί
τι απειλεί το τίποτα
με ένα τόσο γενναίο κάτι.
Πείτε μου λοιπόν.
Πώς ήταν στην όψη εκείνος ο φονιάς;
– Σαν όλους τους εφτάχρονους αλήτες.
– Ω! Μα, αυτό εξηγεί πολλά.

κόκκινη γραμμή

Κοσμογονία

unnamed_9_25

 

πάνω στους «εραστές» του Ρενέ Μαγκρίτ

«Κοσμογονία»

Ένα ερωτικό χαϊκού ΙΔ’

Πάνω σε αυτό
Το αδειανό σεντόνι
Αν τολμήσουμε

Να συνθέσουμε
Μπορούμε μια ταπεινή
Κοσμογονία.

Το πρίσμα εσύ
Και εγώ το φως που το
Διαπερνάει.

χαικου

Ανάγκη

Σήμερα το πρωί
Πετάχτηκα ιδρωμένος
Έψαξα στα εικονοστάσια
Πίσω από την καρέκλα
Έψαξα στο λευκό των νησιών
Κάτω από το κρεβάτι
Στο γλαυκό πέλαγος
Και στο φτερούγισμα του γλάρου
Πίσω από τον καναπέ.
Στο αμπέλι της πλαγιάς
Στα πλακάκια της αυλής
Στα άπλυτα ρούχα
Στο αρχαίο κρασί
Στο κάλλος του Φειδία
Μέσα στα σεντόνια που μυρίζουν ιδρώτα
Στον σπαραγμό της Αντιγόνης
Στο τασάκι που βρωμάει αργό θάνατο
– τίποτα και εκεί –
Πίσω από τις δύο διαστάσεις των αγίων
Καβάλα στο σμυρναίικο ταξίμι
Και πάνω στο ποτήρι που άγγιξε το στόμα σου
Και στο δοξάρι που στόχο έχει την καρδιά
Στο ντουλαπάκι του μπάνιου
Με το ξυράφι
Τα χάπια
Και το άρωμα
Μέσα στο μπουλούκι
Στα βιβλία του κομοδίνου
Πάνω στον μπερντέ
Διάολε, στον καθρέφτη
– ένα τίποτα μεγαλύτερο –
Στα εφήμερα σύννεφα του Ιούνη
Στη σταγόνα που στάζει μέσα στη μπανιέρα.
Άδικος κόπος.
Και όμως
Θα ορκιζόμουν πως ήσουν εδώ.

κόκκινη γραμμή

Πρόσωπα

diego velazquez (afroditi ston kathrefti tis)

πάνω στην «Αφροδίτη στον καθρέφτη» του Ντιέγκο Βελάθκεθ

«Πρόσωπα»

Ένα ερωτικό χαϊκού ΙΓ’

Τόσα πρόσωπα
μα όλα τους εξίσου
βασανιστικά.

Όλα μεγάλα
του θυμού, της λατρείας
του οίκτου σου.

Εκτός κι αν εγώ
είμαι θλιβερά λίγος
για όσα είσαι.

χαικου

Δεύτερος ρόλος

Το παρακάτω γράφτηκε για μία συλλογή με φιλανθρωπικό σκοπό για άτομα με ειδικές ανάγκες. Ήταν από τα δυσκολότερα κείμενα που χρειάστηκε να γράψω.  Προκειμένου όμως να γίνει εύκολα κατανοητό, είναι σημαντικό ο αναγνώστης να γνωρίζει τις παρακάτω γυναίκες:

Έλινορ Ρούζβελτ, σύζυγος του 32ου Προέδρου των Η.Π.Α. ο οποίος έπασχε από πολιομυελίτιδα που τον είχε αφήσει παράλυτο από την μέση και κάτω. Κράτησε κρυφή την νόσο του σχεδόν μέχρι τον θάνατό του.
Μαρία Μαγκνταλένα Κέβεριτς, μητέρα του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν ο οποίος έχασε ολοκληρωτικά την ακοή του πριν γίνει 25 χρονών. Ο Μπετόβεν δεν σταμάτησε ποτέ να γράφει μουσική
Τζέιν Γουάιλντ Χόκινγκ, σύζυγος του σπουδαίου αστροφυσικού Στήβεν Χόκινγκ ο οποίος ήταν ολοκληρωτικά παράλυτος διατηρώντας τον έλεγχο των ματιών του. Και του μυαλού του.
Μπρίτζετ Μπράουν, μητέρα του συγγραφέα Κρίστι Μπράουν που έπασχε από εγκεφαλική παράλυση και είχε δυνατότητα κίνησης λίγων δαχτύλων του ενός ποδιού του. Το γνωστότερο έργο του είναι το αυτοβιογραφικό «το αριστερό μου πόδι».
Και τέλος η Κριθηίδα, μυθική μητέρα του φερόμενου ως τυφλού εκ γενετής, πατέρα όλων, Ομήρου.

 

«Δεύτερος ρόλος»

Περνάει η Έλινορ
Πάνω από το πρόσωπο ξυράφι
Αχνίζει το τραχύ του δέρμα
Απλώνει αυτός το χέρι
Πιάνει το δικό της και της χαμογελάει.
Εκείνη κλαίει στα σκοτεινά
μόλις τον πάρει ο ύπνος
Στερώντας του την ευδαιμονία του όποιου
Αλληλοσπαραγμού.
Η Μαρία με βαρύ κλειδί κουρδίζει τις χορδές
Στο άγγιγμα να αντηχούν αλάθητα εντός του
Κάνει πως δεν ακούει όταν εκείνος παίζει
Εκείνος ξέρει, μα δεν ρωτά ποτέ του.
Η Τζέιν ψάχνει τη φλέβα στον λαιμό
για να βγει η φωνή του
Σκυφτή πάνω στο στόμα του κοιτά από λάθος
στα δύο του μάτια μέσα
Πάλι της πρόδωσε τα όρια του σύμπαντος
Και τους κρυφούς παλμούς του.
Η Μπρίτζετ σηκώνει το κορμί
Στο πλάι το ακουμπάει
Βάζει μολύβι στα δάχτυλα ενός αριστερού ποδιού
Την πόρτα κλείνει
Ό,τι θαυμάσιο είναι για να ανθίσει
Θα ανθίσει κι από ένα μόνο πράσινο κλωνάρι
Μες στην καρδιά της Άμμου.
Ρωτάει εκείνος πως μοιάζει στην όψη
Το σώμα της γυναίκας
Απλώνει η Κριθηίδα το χέρι του τραβάει
Πάνω στον δεξί μαστό της το απλώνει
Να ξέρει πρέπει ο ποιητής γιατί ο τόσος θάνατος
Το σκύλεμα και οι μεγάλες των ανθρώπων πράξεις.
Κι εγώ στο πλάι σου σκεπάζω κάτι που έσπασε
Και ήσυχο κοιμάται
Μικρή
-αύριο πάλι μεροκάματο-
Μα όπως σε κοιτώ το ξέρω
Σε σχέση με τις υπόλοιπες λιγότερη δεν είμαι
Σ’ αυτό τον δεύτερο που μας μοίρασαν τον ρόλο.

κόκκινη γραμμή

Ένα μέτρο

HAIKU 12.jpg

 

πάνω στο «μπλε γυμνό» του Πάμπλο Πικάσο

«Ένα μέτρο»

Ένα ερωτικό χαϊκού ΙΒ’

Δεν έχει μέτρο
ο άνθρωπος εγγύτερο
από το σώμα.

Πώς να συλλάβει
του χρόνου την περασιά
χωρίς ρυτίδες;

Χωρίς ρυτίδες
πώς να προσκυνήσει
πάνω στο σώμα;

χαικου

Αυτοχειρία

«Αυτοχειρία»

Η εφηβεία μου
Υπήρξε ένα αδυσώπητο φλερτ
Με την αυτοχειρία.
Σχετικά με αυτό
Πασχίζω να ξεκαθαρίσω
Αν βρήκα τελικά το σθένος
Από τη δυσειδή μου όψη
Να απαλλαγώ.
Αν τελικά κατάφερα
Τον έφηβο να σκοτώσω
Και τώρα γράφω από έναν σκονισμένο
Τάφο
Ολότελα αποστεωμένος.
Όσοι καλά με γνωρίζουν
Θα ομολογήσουν πως
Είμαι ένας άνθρωπος ιδιαίτερος
Μα γεμάτος ζωή αν και οριακά
Σχιζοειδής προσωπικότητα
Που κρύβει ευγενικά
Μία αυθεντική απέχθεια
Για τον ίδιο αλλά κυρίως
Για τους πολλούς περαστικούς
Του ίδιου πεζοδρομίου
Με τα περιττώματα
Και τα φιλήδονα περιστέρια
Υπό μορφή εσωστρέφειας.
Αυτό από μόνο του
Είναι αρκετή απόδειξη.
Ο έφηβος, προφανώς, επιβίωσε
Της αυτοχειρίας
Με επιφανειακές εκδορές
Και επιπόλαια τραύματα.
Κι έτσι ακόμα,
Ένα ξεσκόνισμα
Χρειάζεται
Ετούτο το στενό δωμάτιο.

κόκκινη γραμμή

Αντοχή

eGON sILE fRIENDSHIP.jpg

 

πάνω στη «φιλία» του Έγκον Σίλε

«Αντοχή»

Ένα ερωτικό χαϊκού ΙΑ’

Αρκετές φορές
θέλησες να μετρηθείς
με την αντοχή.

Κάποιες έχασες
άλλες πάλι κέρδισες
Πύρρεια νίκη.

Μα κάθε φορά
λαχάνιαζες ευτυχής
στον θώρακά μου.

χαικου