Όλοι είμαστε αθώοι

Κάποιες μέρες
θέλω απλώς να κλαίω
χωρίς λόγο
όπως όταν ήμουν παιδί
κι εσύ με παρηγορούσες
χωρίς ποτέ να ρωτάς
σαν να ‘λεγες
συγγνώμη
κι εγώ ηρεμούσα
σαν να σου έλεγα
δεν φταις

κάποιες μέρες
θέλω απλώς να κλαίω
χωρίς λόγο
μα δεν μπορώ
γιατί τώρα παρηγορώ εγώ
τα παιδιά
και εκείνα πάντα ηρεμούν
και, πια, ξέρω.

[κάποιοι είδατε μια εκδοχή του το πρωί, ίσως. Στην πραγματικότητα, είδατε πώς φτιάχνεται ένα ποίημα που δεν σκοπεύει να διασταλεί περισσότερο από όσο είναι αναγκαίο για να καταλήξει ο δημιουργός του σε ένα συμπέρασμα που τελικά, μπορεί να μην είναι καν ασφαλές. Θα επιστρέψει ξανά και ξανά. Κι ίσως να μην καταλήξει και πουθενά. Αλλά τα φύλλα και τα ποιήματα στροβιλίζονται υπέροχα καθώς πέφτουν.]

2 σκέψεις σχετικά με το “Όλοι είμαστε αθώοι

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s