Ιστανμπούλ

Εκείνη τη νύχτα στην Ιστανμπούλ ούτε και θυμάμαι ποια γέφυρα περπατούσαμε, θυμάμαι μόνο το κρύο του Κεράτιου, τα φώτα του Εμίνονου πάνω στο πρόσωπό σου και πως χαμογελούσες. Θυμάμαι ακόμα, στο τέλος της γέφυρας, πριν βγει ο δρόμος στον πάγκο με τα κουλούρια του Φιρινταγίμ, στις σκιές του πάρκου πως στέκονταν δύο χαμίνια και ότι μας κοίταξαν περίεργα και μάλλον απειλητικά. Τρόμαξες τότε και σφίχτηκες επάνω στο μπράτσο μου.
Τώρα καμιά φορά, περνάμε τη Ναβαρίνου νύχτα ή τις πηγές της Αγίας Βαρβάρας ή το πεζοδρόμιο έξω από το σταθμό στην Κατεχάκη και συναντάμε σχεδόν πάντα τα ίδια χαμίνια, τους ίδιους απόκληρους και εσύ ακόμα σφίγγεις το μπράτσο μου με τον ίδιο τρόπο κι εγώ ακόμα βλέπω στο πρόσωπό σου τα φώτα του Εμίνονου το ίδιο λαμπερά και θέλω πάντα να αδειάσω ξανά τις τσέπες μου στα χέρια των νυχτερινών πλασμάτων, να τους πω ξανά ευχαριστώ και να σε πάρω πίσω σε εκείνο το δωμάτιο στο Καράκιοϊ κι απ’ το κρεβάτι να κοιτάμε ξαπλωμένοι τους ξύλινους τοίχους στα κτήρια πέρα από τον δρόμο σαν να βλέπουμε ταινία του Ακίν και ξέρεις, σχεδόν πάντα είναι σαν να το κάνω.

2 σκέψεις σχετικά με το “Ιστανμπούλ

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s