Ποτέ δεν είναι κενές

Έχω μία κρυφή αγάπη για τις κενές φωτογραφίες, που όταν τις δείχνω σε φίλους όλοι προσπερνούν αδιάφορα χωρίς να σταθούν ή να ξοδέψουν πάνω τους δεύτερο βλέμμα, όλα εκείνα τα ασαφή περιστατικά βουβής ευτυχίας που κατέγραψα για να μπορώ πάνω τους να τοποθετώ νοερά τη μορφή σου, φτιάχνοντας απ’ την αρχή μια μυστική αφήγηση του κόσμου, του νερού, του αέρα, του φορέματος που ανεμίζει γύρω από το γόνατο, των χειλιών σου όπως χαμογελάς, του περιγράμματός σου μπροστά στα μάτια όλων, φανερή μόνο σε εμένα. Κι όλο ρωτούν οι φίλοι καθώς προσπερνούν αδιάφορα τις κενές φωτογραφίες, μα… τι σ’ έπιασε και χαμογελάς μονάχος σου, τρελάθηκες; Τι να τους πω; Ότι σου επιστρέφω το χαμόγελο; Ναι, τρελάθηκα τους απαντώ.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s