Οικογενειακό τραπέζι

Είχαμε πάρει τις θέσεις μας γύρω από το οικογενειακό τραπέζι, όπως κάθε χρόνο. Καμιά φορά, τα παλιά χρόνια, τότε που φοβόμασταν να δαγκωσουνε γερά ή δεν είχαν φανεί ακόμα τα μαύρα πρόβατα στο μαντρί μας, τρώγαμε ανυποψίαστες, πικρόχολες γειτόνισσες. Γεύματα γεμάτα αγάπη και γέλια και ωραίες φωτογραφίες, όλοι φορούσαμε τα καλά μας τότε. Δεν κράτησαν πολύ αυτά τα τραπέζια. Τα ρούχα χαλάνε, ξεφτίζει το μακιγιάζ, μεγαλώνουν τα γεννήματα. Μα και το φαΐ μας λιγοστεύει και γίνεται άνοστο, δεν είναι το ίδιο. Ή αυτό ή τα σαγόνια μου μουδιάζουν με τον καιρό, μία νεκρική ακαμψία που ξεκινά από το κροταφικό οστό και σταδιακά, υποθέτω, θα εξαπλωθεί μέχρι τα βάθη της μαύρης καρδιάς μου. Φέτος θα φάμε τη θεία. Πέρυσι, θυμάμαι, φάγαμε τον μικρό μου αδελφό. Η μητέρα με κοιτάζει λοξά όσο πασχίζει να κόψει ένα πλευρό της αδελφής της. Ο πατέρας μου χαμογελάει όλο νόημα. Φοβάμαι πως φτάνει η σειρά μου. Του χρόνου ίσως ή του παραχρόνου. Το βλέπω από καιρό μα επιμένω να έρχομαι και να παίρνω τη θέση μου στο τραπέζι. Θα ήταν φριχτό, χρονιάρα μέρα, να κάθομαι μόνος στο καθιστικό μου και να κατασπαράζω τον εαυτό μου κομμάτι- κομμάτι, όπως κάνω τις απλές καθημερινές. Και πού η χαρά της προσφοράς σε όλο αυτό; Και τι θα σκεφτούν για μένα; Όχι, όχι. Δεν με μεγάλωσαν με τέτοιες αρχές εμένα. Μοιραζόμαστε στο σόι μου. Μοιραζόμαστε μεταξύ μας. Ο ένας με τον άλλο. Όλοι όλους. Τον τελευταίο μόνο με έμαθαν λυπάμαι. Αυτόν που δεν θα έχει κανέναν να τον κατασπαράξει.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s