Βιογραφικό

Δεν είμαι φτιαγμένος για ψύχραιμες αντιδράσεις.
Ζω για τον καταποντισμό των αισθήσεων.
Η συντριβή ορίζει την πεμπτουσία.
Αδυνατώ να πάρω αποστάσεις, ωστόσο, αποφεύγω την εγγύτητα.
Υπάρχουν μέρη που τα αγαπώ περισσότερο από ανθρώπους.
Υπάρχουν στιγμές που τις αγαπώ περισσότερο από αυτά τα μέρη.
Τα παιδιά ξέρουν πάντα κάτι που έχω ξεχάσει.
Μία φωτογραφία οφείλει να κουβαλάει μία στιγμή που δεν περίμενε κανείς πως είχε αξία.
Μιμούμαι εξαιρετικά τους άλλους ανθρώπους.
Η αμηχανία είναι ο κορυφαίος μηχανισμός μου για να μιμούμαι την ψυχραιμία.
Έτσι, καταφεύγω συχνά σε συναισθηματικές ακρότητες ακόμα και όταν γράφω.
Δεν με ενδιαφέρουν τα βιβλία που αφήνουν απλά να μιλά η ιστορία.
Με ενδιαφέρουν οι ιστορίες που τις λένε όμορφοι άνθρωποι.
Βρίσκω τους σπασμένους ανθρώπους ομορφότερους από τους ακέραιους.
Τους ραγισμένους, ομορφότερους από όλους.
Η υπερβολή είναι το λογοτεχνικό μου καταφύγιο.
Είναι και η μεγάλη μου αδυναμία.
Ο πρώτος μου μεγάλος έρωτας ήταν με την ιδέα του έρωτα.
Ο μεγαλύτερος, με τη γυναίκα που κατέρριψε την ιδέα και τον έκανε από εντύπωση διαπίστωση.
Ο βιοπορισμός δεν συνιστά παράγοντα προσωπικής επιτυχίας.
Η παραγωγικότητα συνιστά.
Μεγαλώνοντας, δεν είχα πρόχειρο ομοίωμα πατέρα, αγνοώ αν μοιάζω με πατέρα για όσους παριστάνω το ομοίωμα.
Αγωνιώ βουβά αλλά συνεχώς.
Γράφω αναίτια.
Πίνω όταν είμαι θλιμμένος.
Πίνω διπλά όταν είμαι ευτυχισμένος.
Κοιμάμαι απρόθυμα με μια αίσθηση πως όσο το κάνω, απουσιάζω από το μυστήριο της ύπαρξης, ξεμακραίνω από τη λύση του.
Ξυπνάω εξίσου απρόθυμα, λίγο έλειψε να ξεγελάσω τον θάνατο, σκέφτομαι.
Όταν αμφιβάλλω, επιστρέφω στον Λειβαδίτη.
Όταν νιώθω βέβαιος στον Χιόνη.
Δεν γράφω σπανίως πια.
Οι ιστορίες ψιθυρίζουν μαζικά.
Κάποια, κάποτε, χάνει την υπομονή της και ουρλιάζει.
Τώρα την περιμένω.
Δεν μου αρέσει να επιστρέφω στα γραπτά μου. Έχω έτσι την ευκαιρία να κρυφτώ ξανά.
Δεν διαβάζω ποτέ όσα έχω εκδώσει.
Τα βρίσκω, συχνά, κακά κείμενα.
Ξέρω πως αυτό είναι άδικο.
Γίνομαι καμιά φορά άδικος.
Συνήθως όταν προσπαθώ να φερθώ ψύχραιμα.
Μετράω ως το δέκα πού και πού. Δεν πιάνει.
Αφήνομαι σε ό,τι κι αν είναι.
Ζηλεύω τα παιδιά. Που είναι παιδιά. Που «παιδιά είναι».
Δεν είμαι φτιαγμένος για ψύχραιμες αντιδράσεις.
Αλλά αυτό, νομίζω, το ξανά ‘πα;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s