22. Οι αγωνιώδεις συμπεριφορές των ταπεινών πλασμάτων μοιάζουν καταπραϋντικά μεταξύ τους

Έχω ένα ποτήρι του κρασιού, βρώμικο πολύ που μου αρέσει να περιεργάζομαι με αρρωστημένη διαστροφή όποτε για τον εαυτό μου αμφιβάλω. Γύρω του έχει σχηματιστεί μία λιπαρή στρώση ξεχασμένης χρήσης που αναδεικνύει τέλεια τα αποτυπώματα των λεπτών σου δαχτύλων. Το χείλος είναι φορτωμένο με τα κόκκινα σημάδια ενός κραγιόν εκτός κυκλοφορίας από χρόνια.
Αν σκύψεις και μυρίσεις, αναδύει αποφορά τρομερή, θαρρείς και μέσα του άφησε κάποιος την τελευταία του πνοή και μία αύρα από περασμένη καταιγίδα ωστόσο, αντίθετα στις υγειονομικές συστάσεις, αρνούμαι να το πλύνω ή έστω να το πετάξω.
Συχνά, υπερβολικά συχνά με το πέρασμα του χρόνου, το βγάζω από το ντουλάπι, το γεμίζω με εκείνο το γλυκό κρασί και το ακουμπάω δίπλα μου, στο τραπέζι του μπαλκονιού τα άγρια μεσημέρια.
Όταν σφίγγει η ζέστη, συνήθως κάποια από τις μύγες που μαζεύονται πάνω στη λεκιασμένη αιχμή του, έτσι όπως δαγκώνει το κοκκινάδι σου, γλιστράει και πέφτει μέσα.

Στην αρχή ρουφάει ευδαιμονικά το γλυκό πιοτό με μάτια κατακόκκινα, ερεθισμένα.
Μετά ξάφνου, σπαρταράει.
Έπειτα αγωνιά.
Στο τέλος πνίγεται.

Εγώ παρατηρώ.

Στην αρχή τρομάζω.
Μετά ξάφνου, με κυριεύει βαριά θλίψη.
Έπειτα χαμογελάω.
Στο τέλος αδειάζω στο πεζοδρόμιο θύμα και θύτη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s