Δεν ήτανε η Ιφιγένεια μια ξένη

Αστράφτει στο φως
Η λεπίδα πάνω στο ακόνι
Καθαρό το μάρμαρο
Τα λιβάνια ψηλώνουν στα χάη
οι ψαλμοί τελειωμένοι
Στήθηκε η πυρά.

Μάνα, πατέρας, αδέλφια,
δασκάλοι, ερωμένες, απόγονοι,
όλοι κλαμμένοι τριγύρω
τέλεια.

Γάλα, λεφτά, πτυχία, κρασί, τα χάπια,
θεμέλια, λινά, το καλό κουστούμι
παραταγμένα στην πυρά
έτοιμα.

Μάτια κοιτάζουν
φακοί.
Φωνές φωνάζουν
ηχεία.
Το μεγαλείο, λένε,
δεν είναι τόπος για παιδιά.
Σφάχ’ το να φεύγεις!

Μα εγώ,
ετούτο το μικρό παιδί
που γύρω απ’ την καρδιά μου
κουλουριάζεται,
που σκαρφαλώνει στη ρυτίδα
του μετώπου,
που κρύβεται στο πάνω χείλος μου
το πεισματικό
που έχει των ερώτων μου
μέσα στο χέρι τη σημαία
θυσία δεν το δίνω
μα σε άνθρωπο
μα σε Θεό.

Μα εγώ,
ετούτο το μικρό παιδί
Δεν θα το βάλω στο μαχαίρι.
Κι ας μην ξεκινήσει
ποτέ
καμιά
εκστρατεία.
Μάχη μεγαλύτερη από αυτή
δεν θα βρεθεί να αξίζει
τις στρατιές μου.
Μόνο,
να ζήσει το παιδί
που έχει των ερώτων μου
μέσα στο χέρι τη σημαία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s