Ένας φανατικός

Να μισείς κάποιον
γιατί έχει πάνω του αλλιώς
τους έρωτες
τους θεούς
τα εσώρουχα
το φύλο
τη γαλουχία
τα χρώματα του δέρματος
τη λέξη για το «λαχταρώ»
τις αντιλήψεις
τις ιδέες
τις απόψεις
είναι φριχτό και παρανοϊκό!
Μου είναι αδιανόητη η ύπαρξη
του φανατικού.
Ρίγη με διαπερνούν στη θέα
και μόνο ενός φανατικού.
Τα δόντια ξεγυμνώνω
μόλις αντιληφθώ κανέναν
από δαύτους,
πετιέται η φλέβα του κροτάφου μου
κάνω να τρέξω μακριά
και έπειτα λέω,
«Όχι! Να φύγει αυτός!»
Τον κοιτάζω φαρμακερά και σκέφτομαι
ένα τσεκούρι πάνω στο κρανίο
ότι του καταφέρνω,
στα δύο το ανοίγω
και μέσα σταλάζω
λίγο Καμύ, λίγο Νίτσε,
δύο στάλες Χάρπερ Λι
και μία σταγόνα αποδοχή
-λίγη απ’ τη δική μου γνώση,
βρε αδελφέ!-
μήπως και καταφέρει,
ο αχρείος, επίγνωση να αποκτήσει
της θλιβερής του ύπαρξης
και αναρωτηθεί, έστω,
πώς είναι δυνατόν να μισείς κάποιον
μονάχα επειδή δεν σου μοιάζει;
Με τόσο φαρμακερό πάθος;
Επειδή είναι αλλιώς;
Πώς μπορεί ένας άνθρωπος
να είναι φανατικός;
Πώς;
Είναι για φριχτά πράγματα ικανός
ένας -ο κάθε!- φανατικός.
Μου είναι αδιανόητη η ύπαρξη
του φανατικού.
Αδιανόητη.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s