Απωλέσθη

Απέμειναν οι πόλεις χωρίς θεατές
απολέσθησαν τα θεάματα
τα πεζοδρόμια, όσα έσπασαν έσπασαν
τα υπόλοιπα καρτερούν ατόφια
τον σεισμό δύο γοφών
οι δημόσιοι δρόμοι πλήττουν,
χωρίς έναν ελάχιστο διαπληκτισμό στο φανάρι
για το τελευταίο ματσάκι ζουμπούλια
ή για το χαμένο δευτερόλεπτο
τα πάρκα παρανοούν σταδιακά
υπό τον αυξανόμενο ήχο των πουλιών
καθώς χτίζουν φωλιές στα παγκάκια
με τα χαραγμένα αρχικά που ξεθωριάζουν
τα μπαλκόνια προβάρουν άνευρα
μπουγάδες αφόρετων ρούχων
με αδειανά τα ντεκολτέ
οι ουρανοί ανοίγουν με ένα μπλε μοναχικό,
αστιγμάτιστο, γεμάτο από οξυγόνο που ζαλίζει
οι κεραμοσκεπές γλιστρούν μαζί με το χιόνι
κάτω από βαριά παπλώματα
εγώ ρωτώ το όνομα σου ξανά από την αρχή
ανακαλύπτεις πως το έχεις ξεχάσει

ίσως να φταίει η πόλη, λες, που έτσι ερειμώθηκε
μαζί της θα το πήρε
ίσως να φταίει που έφυγαν τα θεάματα
ακολουθώντας τους θεατές.

Κλαις.

Θα ξεχαστώ έτσι ανώνυμη, μου λες,
όπως κι η πόλη, όπως και τα θεάματα.

Ο έρωτας απολέσθη. Η πόλη απολέσθη.

Διαλέγω να σε ξαναβαφτίσω στα τυφλά

Περπάτα, προστάζω

τραβάω μία πλαστική καρέκλα
κάθομαι στην άκρη του δρόμου
και παρακολουθώ πώς ραγίζουν
οι πλάκες του πεζοδρομίου καθώς στρίβεις στη γωνία.

Στο φινάλε, ξεσπούν χειροκροτήματα
πίσω από τραβηγμένες κουρτίνες.

Τίποτα δεν απολέσθη, διάολε!
Τίποτα.

2 Comments

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s