Εμείς, η πόλη, το ένα

Να είναι απόγευμα
μπροστά στο δρόμο
να παίζουν κάτω τα παιδιά
«σύρμα!» να φωνάζουν
όταν περνούν αμάξια
να έρχονται στα χέρια
«αλήτες, σπίτια σας!»
να φωνάζουν οι συνταξιούχοι
κι οι μεροκαματιάρηδες
εκείνα να γελούν
να είναι πρωί
σε μια καρέκλα σκηνοθέτη
να κροταλίζει το φλυτζάνι
στο πιατάκι
να περνούν οι γύφτοι παλιατζήδες
να ξαλαφρώνουν τα υπόγεια
της νιότης μας
να ειναι μεσημέρι
στο στενό μπαλκόνι
να βρίζει ο ηττημένος
τον νικητή
να λέει είναι στημένο το παιχνίδι
κι εσύ να βγαίνεις στο κατώφλι
με έναν κότσο παιδικό
μία ξεφτισμένη μπλούζα
και ένα πορτοκαλί κραγιόν
και λίγο- λίγο
όσο σε κοιτώ
ένα να γίνομαι
με το απόγευμα
με το πρωί
με τον δρόμο
με την πόλη
με την καρέκλα του σκηνοθέτη
με το πιατάκι του καφέ
με το στενό μπαλκόνι
με τον ηττημένο
με το πορτοκαλί κραγιόν
ένα να γίνομαι
τόσο που να μην
με νοιάζει
τί-πο-τα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s