16. Κατάστημα αναγκαίων

Οι μεταλλικοί άξονες περιστρέφονταν σταθερά σκάβοντας το χώμα. Στεκόταν σε απόσταση μερικών δεκάδων μέτρων και παρακολούθησε την πορεία της μηχανής. Δεν ήταν δύσκολο να διακρίνει την κάθε ελάχιστη περιστροφή του τρυπανιού αφού τα συνεργεία είχαν φροντίσει για επαρκή φωτισμό καθ’ όλο το τεράστιο μήκος της σήραγγας. Ένας τεχνικός τον πλησίασε, έσκυψε στον ώμο του και φώναξε για να ακουστεί μέσα στον θόρυβο.

«Πώς το βλέπεις;»

«Προχωράει, επιτέλους», απάντησε και χαμογέλασε. «Αν δεν βρούμε τίποτα άλλο μπροστά μας ίσως και να το παραδώσουμε στην ώρα του.»

«Αυτό δεν είναι το πρόβλημα;»

Γύρισε και κοίταξε τον τεχνικό. Το κράνος και η μάσκα κάλυπτε ολόκληρο, σχεδόν, το κεφάλι του αφήνοντας εκτεθειμένα δύο ρυτιδωμένα μάτια, εκκρεμή και ανήσυχα.

«Ποιο;»

Έδειξε προς την τεράστια μηχανή που έσκαβε ακούραστα.

«Που δεν ξέρουμε. Που πάμε μπροστά στα τυφλά και βρίσκουμε τα πίσω.»

Έμεινε να τον κοιτά, χωρίς να μπορεί να αποφασίσει αν ο τεχνικός μιλούσε για τη σήραγγα ή για κάτι γενικότερο, όμως δεν πρόλαβε να του απαντήσει -πόσο μάλλον να καταλήξει σε ασφαλές συμπέρασμα- όταν τα πτερύγια του γεωτρύπανου σταμάτησαν να περιστρέφονται και ολόκληρο το μήκος του φρεατίου γέμισε φωνές.

«Στοπ! Κάτι βρήκαμε μπροστά! Φωνάξτε τον Εργοδηγό!»

Έφτυσε οργισμένος.

«Δεν θα τελειώσουμε ποτέ, ανάθεμα τον πολιτισμό μου, ανάθεμα!», φώναξε και πλησίασε το τεράστιο μηχάνημα.

Την ίδια περίπου στιγμή, η επικεφαλής της Β’ Υπηρεσίας Αρχαιοτήτων περπατούσε στο ελάχιστο πεζοδρόμιο που είχε μείνει ανοιχτό ανάμεσα στα παραπετάσματα των έργων διάνοιξης και των προσόψεων των κτηρίων με κατεύθυνση προς την είσοδο των έργων. Τα μεταλλικά παραπετάσματα ήταν καλυμμένα με αφίσες -μία από τη συναυλία της Lila Downs πριν εφτά χρόνια, την είχε παρακολουθήσει, ήταν εξαιρετική- και κακότεχνα γκράφιτι -ένα απεικόνιζε μία τρομαγμένη γάτα και ήταν κάπως διασκεδαστικό- ενώ από την άλλη μεριά προσπερνούσε τις βιτρίνες μίας αγοράς που οι περισσότεροι άνθρωποι είχαν εγκαταλείψει. Το ένα μετά το άλλο τα καταστήματα που βρίσκονταν πάνω από την πορεία των έργων έκλεισαν μέσα στα δεκαπέντε χρόνια που είχαν περάσει από τότε που άνοιξαν τις πρώτες τρύπες μπροστά στις εισόδους τους. Οι πελάτες έπαψαν να πηγαίνουν σε εκείνο τον άλλοτε εμπορικό δρόμο όταν έγινε ξεκάθαρο πως, μέχρι την ολοκλήρωση των έργων του μετρό, τα πεζοδρόμια θα παρέμεναν αποκλεισμένα από μπάζα, σιδερένια παραπετάσματα, εργαλεία συνεργείων και ηλεκτρικές γεννήτριες για όσα συνέβαιναν κάτω από τη γη.

Οι καταστηματάρχες είχαν διαμαρτυρηθεί έντονα και με κάθε τρόπο, πολιτισμένο ή βίαιο, όμως οι αρχές ήταν κάθετες: καμία επίσπευση δεν ήταν εφικτή. Η εμπορική οδός στην οποία είχαν τα καταστήματα τους είχε χτιστεί στο ίδιο σημείο που βρισκόταν κάποτε ο κεντρικός άξονας της αρχαίας πόλης. Τα έργα έπρεπε να προχωρήσουν με προσοχή. Το Ιστορικό παρελθόν δεν μπορούσε να κονιορτοποιηθεί κάτω από τις λεπίδες ενός γεωτρύπανου.

Δεν ήταν τόσο η ηθική συντριβή της ήττας τους που οδήγησε τους εμπόρους στο κλείσιμο των καταστημάτων τους, όσο η πρακτικότητα της φτώχειας. Εκποίηση, κάλυψη μέρους των χρεών, ένα κιλό κιμάς, τσιγάρα και ένα μπουκάλι ρετσίνα.

Αυτά σκεφτόταν η επικεφαλής της Β’ Υπηρεσίας Αρχαιοτήτων καθώς βάδιζε στο πεζοδρόμιο όταν, προς μεγάλη της έκπληξη, είδε μία βιτρίνα ακόμα γεμάτη και μάλιστα, διακοσμημένη στην εντέλεια. Στο κέντρο ακριβώς, δέσποζε μία μεγάλη πινακίδα που εδειχνε ζωγραφισμένη στο χέρι, με μία παιδική τεχνική αναπαράστασης λουλουδιών γύρω από το κεντρικό μήνυμα, το οποίο έλεγε:

«Κατάστημα αναγκαίων»

και από κάτω:

«Νεοτερισμοί- οικιακοί εξοπλισμοί- είδη προικός».

Στην είσοδο στεκόταν ένας ηλικιωμένος άντρας, ίσως εξήντα, ίσως ογδόντα χρονών, ήταν δύσκολο να πει έτσι όπως έγερναν οι ώμοι και το κεφάλι του. Το χαμόγελό του, πάντως, έδειχνε νεανικό.

«Θα κατέβεις;», την ρώτησε σαν να γνώριζε τους σκοπούς της.

«Παρακαλώ;»

«Αν κατέβεις, πες τους να τελειώνουν.»

«Δεν.. «

«Να τελειώνουν πες τους. Πριν τελειώσουμε εμείς.»

Έκανε μεταβολή και μπήκε στο μαγαζί του, αφήνοντας την επικεφαλής της Β’ Υπηρεσίας Αρχαιοτήτων με το στόμα ανοιχτό και με μία απροσδιόριστη αίσθηση ευθύνης να τη βαραίνει ακόμα και μετά από ώρα, όσο μιλούσε με τον Εργοδηγό και του εξηγούσε πως δεν μπορούσε να προχωρήσει μέχρι να διαπιστωθεί εάν τα μαρμάρινα κομμάτια που είχε εκσφενδονίσει νωρίτερα το γεωτρύπανο προέρχονταν από κίονα, άγαλμα ή φυσικά πετρώματα.

Εκείνος της εξηγούσε πως, τεχνικά, ήταν εξαιρετικά χρονοβόρα η επανεκκίνηση του τρυπανιού, εκείνη πως η ανασκαφή θα έπρεπε να προχωρήσει αργά και μεθοδικά και τα ευρήματα να ενταχθούν ως εκθέματα στη στάση «Αρχαίας Αγοράς». Εκείνος έλεγε πως δεν ήταν βέβαιο πως επρόκειτο για την Αρχαία Αγορά, αλλά ακόμα και αν ήταν δεν έδινε δεκάρα, εκείνη πως ήταν άξεστος, εκείνος πως ήταν φαντασιόπληκτη και όλο αυτό συνεχίστηκε για ολόκληρο το απόγευμα αλλά και πιο αργά, ακόμα και μετά το δείπνο. Όταν ξύπνησαν τον πρωί στο ίδιο κρεβάτι, συνέχισαν να διαφωνούν με το θέμα της διαφωνίας να έχει μετατοπιστεί σε άλλα, λιγότερο γήινα θέματα.

Έναν μήνα αργότερα, η επικεφαλής της Β’ Υπηρεσίας Αρχαιοτήτων ανέβαινε τις σκάλες των έργων στο σταθμό «Αρχαίας Αγοράς» -τι σπουδαία ανακάλυψη!- έχοντας αντικρίσει απίστευτο Ιστορικό πλούτο, πλούτο που, βέβαια, ανήκε σε όλους όμως στην ίδια λίγο περισσότερο.

Παρά τον ενθουσιασμό της όμως, εκείνη η σχεδόν ξεθωριασμένη αίσθηση ευθύνης την οδήγησε στη βιτρίνα του καταστήματος με την παράξενη πινακίδα.

Όταν έφτασε εκεί, βρήκε τον καταστηματάρχη να στέκεται μπροστά στην γυάλινη πόρτα.

«Γεια σας», είπε χαμογελώντας αμήχανα. Παράδοξα αμήχανα για μία γυναίκα της ηλικίας της και με τόσο σπουδαία επιτυχία στο πρόσφατο ενεργητικό της. «Είμαι η επικεφαλής της Β’ Υπηρεσίας…»

«Γνωρίζω», απάντησε εκείνος και χαμογέλασε.

«Άρα ξέρετε πως…»

«Τα έργα θα παραταθούν τρία ακόμα χρόνια; Το ξέρω.»

Εγκατέλειψε το χαμόγελο. Προσπάθησε να του εξηγήσει πως είναι για καλό, για το καλό όλων. «Ξέρετε», του είπε, «πρόκειται για συγκλονιστική ανακάλυψη, εξέχουσας Ιστορικής σημασίας για όλους τους Έλληνες, για τα παιδιά μας, για τα εγγόνια μας, δεν ξέρω γιατί σας τα λέω όλα αυτά, δεν είχα καμία υποχρέωση όμως, προσπαθήστε να καταλάβετε, βρέθηκε ολόκληρη η ελλειπτική κιονοστοιχία της ανατολικής πτέρυγας με δεκάδες καταστήματα σωζόμενα από την ελληνιστική ακόμα περίοδο και μάλιστα, γεμάτα με πράγματα. Με εμπορεύματα!»

Εδώ, ο ηλικιωμένος καταστηματάρχης είχε ρωτήσει σε εύθυμο τόνο «αλήθεια;» κουνώντας το κεφάλι εμφατικά και η επικεφαλής της Β’ Υπηρεσίας Αρχαιοτήτων αφέθηκε να παρασυρθεί από τον ενθουσιασμό της και συνέχισε να του μιλάει για την κιονοστοιχία και τα δωρικού τύπου κιονόκρανα, την ποικιλία του Πεντελικού μαρμάρου και τα ακροκέραμα που είχαν βρεθεί ατόφια όμως ο ηλικιωμένος καταστηματάρχης έδειχνε περισσότερο ενδιαφέρον για το εμπόρευμα.

«Τι είδους πραμάτεια πωλούσαν οι αρχαίοι ημών;», είχε ρωτήσει με γνήσιο ενδιαφέρον και εκείνη του είχε απαντήσει κουνώντας τα χέρια της σαν μωρό παιδί πως είχαν βρεθεί αμφορείς με τρόφιμα, λινάρια σε διάφορα χρώματα, τριπόδια, κεραμικά σκεύη, λυχνάρια, καρδάρια, εγχειρίδια, χτένες, ως και φαλλικά ομοιώματα απροσδιόριστης -ακόμα- χρήσης αλλά εξαιρετικής ρεαλιστικότητας.

«Αναγκαία, δηλαδή.»

«Τι εννοείται;»

«Βρήκατε καταστήματα με αναγκαία.»

«Ω, ναι, βέβαια!», αναφώνησε εκείνη και πήρε ανάσα για να συνεχίσει την αφήγηση του κατορθώματός της με το ίδιο πάθος, όταν είδε πως ο καταστηματάρχης τόση ώρα στεκόταν μπροστά της με τα κλειδιά στο χέρι και τα ρολά του μαγαζιού κατεβασμένα, παρά το ότι δεν ήταν ακόμα ούτε έντεκα το πρωί.

«Μα… μα, τι κάνετε;», ψέλλισε. «Κλείνετε το μαγαζί;»

«Το κλείνω, ναι.»

«Οριστικά; Θέλω να πω… για πάντα;»

Ο καταστηματάρχης ανασήκωσε τους ώμους.

«Τι να σου πω; Έτσι λογαριάζω», είπε. «Τουλάχιστον μέχρι η θεά της πραμάτειας μου να ενθουσιάσει κάποιον τόσο πολύ», συμπλήρωσε δείχνοντας προς το μέρος της.

Την προσπέρασε χαμογελώντας.

«Τότε λογικά θα το ξανανοίξουν», είπε και χάθηκε πίσω από το παραπέτασμα της γωνίας.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s