9. Αγαπημένο

Αν με ρωτούσε κάποιος ποια είναι η αγαπημένη μου ταινία δεν θα μπορούσα να απαντήσω. Θα μπορούσε να είναι το «η πρώτη μέρα της υπόλοιπης ζωής σου» κι ας την είδα πρόσφατα, γιατί καθ’όλη τη διάρκεια δεν σταμάτησα να κλαίω. Από την άλλη πάλι, δεν μου είναι καθόλου ευχάριστο να κλαίω, οπότε κατέληξα να τη μισώ και να αποφεύγω να την ξαναδώ. Υποθέτω πως την αγαπημένη σου ταινία τη βλέπεις ξανά και ξανά.

Το ίδιο μου συμβαίνει και με τα βιβλία. Και τα τραγούδια. Τις μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις. Τις φωτογραφίες. Τα φαγητά, ώ Θεέ μου! Σπάνια καταφέρνω πια να φάω μία ολόκληρη μερίδα τηγανιτές πατάτες χωρίς, στα μισά περίπου και χωρίς καμία προειδοποίηση προς όποιον άτυχο με συντροφεύει σε εκείνο το γεύμα, να ξεσπάσω σε λυγμούς και να σηκωθώ από το τραπέζι.

Θα έλεγε κανείς πως κάτι τέτοιο χρειάζεται θεραπεία. Δεν έχω σκοπό όμως να θεραπευτώ αφού μου είναι αδύνατο να κατονομάσω και την αγαπημένη μου θεραπεία -για τον ίδιο λόγο όπως και με όλα τα υπόλοιπα- και τρέμω μήπως η απόπειρα ίασης είναι τόσο επιτυχημένη ώστε να γίνει η αγαπημένη μου. Πράγματι, έχω θεραπευτεί και ενώ θα μπορούσε να πει κανείς πως η θεραπεία που εξαφάνισε ολοκληρωτικά έναν άγριο καρκίνο από το στομάχι μου κερδίζει τον τίτλο της αγαπημένης μου θεραπείας, εγώ εξακολουθώ να ξεσπάω σε κλάματα κάθε φορά που τη σκέφτομαι. Όχι, όχι. Δεν χρειάζομαι άλλη αγαπημένη θεραπεία, μία είναι αρκετή.

Τα πράγματα δεν είναι πάντα τόσο μπερδεμένα. Τις περισσότερες φορές φτάνει ως τον λαιμό μου μία κραυγή αλλά όχι ακριβώς δική μου, περισσότερο σαν μία συλλογική άρνηση που ανήκει στο γονιδίωμα του συνολικού πληθυσμού ή ακόμα και στην πρώτη ύλη του σύμπαντος, πάντως όχι σε μονάδα και αναμφίβολα όχι σε εμένα. Εκείνη την κραυγή, λοιπόν, την καταστέλλω σχεδόν πάντα (μόνο δύο φορές δεν τα κατάφερα, την πρώτη μέσα στο κουβούκλιο ενός ασανσέρ δίπλα σε ένα έφηβο ζευγάρι που ερωτοτροπούσε άχαρα και την ίδια στιγμή χαριτωμένα και τη δεύτερη σε μία παραλία κοντά στην πόλη όταν οι ηλικιωμένοι εκδρομείς, που μόλις είχαν φτάσει με το λεωφορείο, στη προσπάθειά τους να βάλουν δίπλα μου την ομπρέλα τους με έκαναν με τα γέλια τους να σκεφτώ πως πάνω από τα σύννεφα, αν δεν υπάρχει το κενό του διαστήματος, θα πρέπει να επικρατεί τρομαχτική οχλοβοή) και έτσι περνάει απαρατήρητη η συνεχής της παρουσία. Έχω μάθει τόσο καλά να ελέγχω τις φωνές και τα δάκρυα που μπορώ να λειτουργώ απολύτως φυσιολογικά, τις περισσότερες φορές.

Συχνά συμβαίνει, ας πούμε, να ξυπνήσω το πρωί, να πηδηχτούμε σιωπηλά με τη γυναίκα μου, να πάω στην τουαλέτα, να πετάξω την καπότα τυλιγμένη μέσα σε κωλόχαρτο στον κάδο των αχρήστων, να πλυθώ, να βουρτσίσω τα δόντια μου, να ξυπνήσω τα παιδιά, να χαϊδέψω τα μαλλιά τους, να πιω καφέ (σπάνια τον πετυχαίνω και αυτό βοηθά), να πάω στη δουλειά, να καυχηθώ που πήδηξα πρωί- πρωί, να τσιμπήσω ένα ελαφρύ, υγιεινό γεύμα το μεσημέρι, να επιστρέψω σπίτι, να δω μία ταινία, να φιλήσω τα παιδιά μου για «καληνύχτα», να χαμογελάσω αμήχανα στη γυναίκα μου που θέλει πάλι «μία από τα πρωινά» και να κοιμηθώ χωρίς στιγμή να κλάψω. Ούτε ένα δάκρυ.

Σκέφτομαι ωστόσο, -και το αναγνωρίζω- πως αυτό είναι καθαρά θέμα τύχης γιατί όλη την ημέρα δεν σκόνταψα, ας πούμε, σε ένα απόσπασμα του «εκατό χρόνια μοναξιάς» ή δεν έτυχε κανείς από τους φίλους μου να ανεβάσει στη ροή το βίντεο κλιπ του «οδός ονείρων» ή του «I ‘d rather go blind» ή δεν τηγάνισε κανείς πατάτες εκείνη την ημέρα ή δεν έπαιζε την αγαπημένη μου ταινία στην τηλεόραση, δεν είδα έναν αγαπημένο μου πίνακα, δεν έπεσε το μάτι μου στα αγαπημένα μου ρούχα όπως είναι από πάντα κρεμασμένα στη ντουλάπα, δεν είδα την αγαπημένη φωτογραφία ενός αγαπημένου προσώπου και δεν συνάντησα πουθενά κάτι αγαπημένο, γενικότερα.

Σκεφτείτε τι θα συνέβαινε εάν σήμερα, όσο πηδιόμασταν, με ρωτούσε ποια είναι η αγαπημένη μου στάση (έχει συμβεί, της είπα ψέματα, χύσαμε και οι δύο) κι εγώ έλεγα την αλήθεια, «αρκεί να είμαι μέσα σου», αν με ρωτούσαν τα παιδιά, με το «καλημέρα», ποιο από τα όνειρα που είδα ήταν το αγαπημένο μου (πάλι ψέματα, ότι πετούσα πάνω από τα σύννεφα, κάναμε όλοι «πώ- πώ!») και εγώ έλεγα «εσείς. Εσείς είστε το αγαπημένο μου», αν…

Μα ευτυχώς, ευτυχώς οι άνθρωποι είναι προσεκτικοί μαζί μου, λες και έχω λίγο ραγίσει και περισσότερο από ποτέ προσέχουν να μην με μεταχειρίζονται σαν κάτι ραγισμένο και από όλη αυτή την ιστορία, αυτό είναι το αγαπημ…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s