Στίξεις

 

Τα σημεία στίξης στη γραφή του καθενός είναι η πρώτη υπαινικτική πράξη ομολογίας του συγγραφέα προς τον αναγνώστη, γεγονός που μου θυμίζει πως:

είμαι υπερβολικά σπάταλος με τα κόμματα,
-χρειάζομαι, θαρρώ, τις ανάσες περισσότερο απ’ όλα-

φειδωλός με τα αποσιωπητικά,
-μα… αν έχω κάτι να πω, θα το πω-

αμελής με τα εισαγωγικά,
-σπάνια έχει τόση σημασία το «ποιος» είπε και «τι»-

απόλυτος με τις τελείες
-τελειώνουν όλα. Ασχέτως ορθότητας. Επιθυμίας. Ή αντίρρησης.-

αλλά πρωτίστως, δύσπιστος με τα θαυμαστικά,
-δεν ορίζει το σημείο στίξης τον θαυμασμό αλλά τα όσα προηγούνται!-

πράγμα που μου επιτρέπει να ζω με την ερωτική απελπισία του ερωτηματικού
-με θρέφει η αμφιβολία ή εγώ εκείνη;

Και δεν θέλω καν να αναλογιστώ τον στιγμιαίο δισταγμό μίας άνω τελείας.

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s