Τζαμί

 

Είναι, βέβαια, γνωστό
πώς για δύο μόνο πράγματα
αξίζει κανείς να γράφει:
Για τον έρωτα και
για τον θάνατο.
Τρέμω στην ιδέα πως
ίσως στερηθώ του έρωτα
τη χάρη
κι ευθύς
αποστερηθώ τη μισή μου
θεματολογία.
Έμαθα έτσι,
να ερωτεύομαι τα πάντα.
Τις πέτρες
τις φθαρμένες κάλτσες
τα παιδικά παιχνίδια
-εκτός από το «τζαμί»
μιας και δεν το έπαιξα ποτέ μου-
τα ρουλεμάν
τους χαμένους αγώνες
τα χαμόγελα
τις άνισες μάχες
τα σκυλιά που με ξυπνούν τη νύχτα
τα καμμένα φαγητά
τις γυναίκες
αλλά, κυρίως,
αντιλαμβανόμενος την
παροδικότητά του
κάθε ερωτικού αντικειμένου,
έμαθα να ερωτεύομαι
τον ίδιο τον θάνατο
προκειμένου να
διατηρήσω τη θεματολογία
της γραφής μου ακέραιη
μέχρι την τελευταία ώρα.
Από την άλλη,
ίσως έφτασε η στιγμή να
μάθω να στοιβάζω το
«τζαμί».
Ένα επιπλέον ερωτικό αντικείμενο
δεν έβλαψε ποτέ
μα και κανέναν.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s