Ένα αστείο

Κείνη την πόρτα
που κρατούσαμε
ανοιχτή στο καλοκαίρι
για δες,
σιγά σιγά πώς κλείνει.
Ποιος να μας το ‘λεγε
-και εμείς να μην γελούσαμε μαζί του-
ότι θα ερχόταν στιγμή
στους ξεφτισμένους μας
σοβάδες
να ελπίζουμε
για να τρυπώσει μέσα μας
λίγο από ένα
περασμένο θέρος.
Ποιος να μας το ‘λεγε
και εμείς να μην γελούσαμε.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s