Μπουκάλι

«Μπουκάλι»

Από καμιά φορά
βυθίζομαι αιφνιδίως
σε ένα όραμα τρομαχτικό
και επίμονα επαναλαμβανόμενο.
Στέκομαι, λέει και με παρατηρώ
πώς βαδίζω
ανασαίνω
μιλώ
λειτουργώ πάνω
στα δύο μου πόδια
ή πάνω σε ξένα σώματα
όταν οι περιστάσεις το επιτρέπουν.
Εκείνες τις φορές
βεβαιώνομαι
για την κατάφωρη αδικία
που διαπράχθηκε
από τη Φύση εις βάρος των ανθρώπων
καθώς γνωρίζω πως
δεν τραγουδώ παρά
του εαυτού μου το κύκνειο άσμα
σαν να κατάπια το φαρμάκι
και να περιμένω να μου κοπεί η ανάσα
κι όσο περιμένω
απλώς παίζω με το
απίστευτα σύνθετο
απίστευτα όμορφο
μπουκάλι του
ανάμεσα στα χέρια μου.
Το όραμα χάνεται γρήγορα ευτυχώς
παραμένει όμως απρόσκλητη
η νομοτελειακή δράση
του δηλητηρίου.
Εκείνες τις φορές
κρατιέμαι ακόμα πιο σφιχτά
πάνω από το μπουκάλι
το τόσο
απίστευτα σύνθετο
απίστευτα όμορφο
απίστευτα λίγο.

κόκκινη γραμμή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s