Ο πρώτος της γενιάς σου

«Ο πρώτος της γενιάς σου»

Πάνω στο κρεβάτι
σου έχουν απλώσει ένα σκούρο κοστούμι
μεταξωτή γραβάτα
τριζάτο πουκάμισο με ρίγα
και φρέσκα εσώρουχα.
Κάποιος γυαλίζει τα παπούτσια
και σιγοκλαίει
κάποιος ψήνει καφέδες
κάποιος κουνάει το κεφάλι
καθώς περνάς σιωπηλός
μπροστά από την αναγγελία
της κολώνας
κι ας είσαι ακόμα μέσα στη μήτρα
κι ας μην δοκίμασες γάλα στο βυζί
τραγούδι ας μην έχεις ακούσει
φιλί ας μην έχεις δοκιμάσει
και το πικρό σου χείλη ας είναι ακόμα
αδάγκωτο.
Ο μόνος της γενιάς σου
όνομα πήρες του παππού σου
καθίκι ήταν ως τα κατάβαθά του
δεκάρα δεν έδωσε ποτέ του
για κανέναν
μα έζησε χρόνια πολλά
τόσα που το έχουν για καλό
δεκάρα να μην δίνεις για τους άλλους
μα εσένα σε κλαίνε
απ’ την κοιλιά ακόμα
και σ’ έχουν για χαμένο
σπαράζει η μάνα σου
αμίλητος στέκει μονάχος
ο πατέρας
και σε θρηνεί
που δεν σου έκοψε μια σταλιά
και που σ’ αδίκησε ο Θεός στο ζύγι
και σου έδωσε αντί για μια και σάπια
δύο καρδιές παλλόμενες, ζεστές
κι εσύ, ανόητε,
που δεν του πήρες πέρα από το
όνομα εκείνου του χυδαίου,
πας και αγαπάς
και κανείς και άλλους
ν’ αγαπούν
κι όσοι το ένοιωσαν το ξέρουν
η τόση αγάπη θα ‘ναι κι ο τελειωμός σου.
καλύτερα χυδαίος
που δεν δίνει δεκάρα.
Στη γέννα έστησαν γιορτή
στα κόκκινα σε έντυσαν
με αγκάθινο στεφάνι
κι εσύ γελούσες.
Ακόμα προσμένουν
τον θάνατό σου.
Εντωμεταξύ
αγαπούν.
Μα δεν στο λένε
από φόβο.
κόκκινη γραμμή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s