Δεύτερος ρόλος

Το παρακάτω γράφτηκε για μία συλλογή με φιλανθρωπικό σκοπό για άτομα με ειδικές ανάγκες. Ήταν από τα δυσκολότερα κείμενα που χρειάστηκε να γράψω.  Προκειμένου όμως να γίνει εύκολα κατανοητό, είναι σημαντικό ο αναγνώστης να γνωρίζει τις παρακάτω γυναίκες:

Έλινορ Ρούζβελτ, σύζυγος του 32ου Προέδρου των Η.Π.Α. ο οποίος έπασχε από πολιομυελίτιδα που τον είχε αφήσει παράλυτο από την μέση και κάτω. Κράτησε κρυφή την νόσο του σχεδόν μέχρι τον θάνατό του.
Μαρία Μαγκνταλένα Κέβεριτς, μητέρα του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν ο οποίος έχασε ολοκληρωτικά την ακοή του πριν γίνει 25 χρονών. Ο Μπετόβεν δεν σταμάτησε ποτέ να γράφει μουσική
Τζέιν Γουάιλντ Χόκινγκ, σύζυγος του σπουδαίου αστροφυσικού Στήβεν Χόκινγκ ο οποίος ήταν ολοκληρωτικά παράλυτος διατηρώντας τον έλεγχο των ματιών του. Και του μυαλού του.
Μπρίτζετ Μπράουν, μητέρα του συγγραφέα Κρίστι Μπράουν που έπασχε από εγκεφαλική παράλυση και είχε δυνατότητα κίνησης λίγων δαχτύλων του ενός ποδιού του. Το γνωστότερο έργο του είναι το αυτοβιογραφικό «το αριστερό μου πόδι».
Και τέλος η Κριθηίδα, μυθική μητέρα του φερόμενου ως τυφλού εκ γενετής, πατέρα όλων, Ομήρου.

 

«Δεύτερος ρόλος»

Περνάει η Έλινορ
Πάνω από το πρόσωπο ξυράφι
Αχνίζει το τραχύ του δέρμα
Απλώνει αυτός το χέρι
Πιάνει το δικό της και της χαμογελάει.
Εκείνη κλαίει στα σκοτεινά
μόλις τον πάρει ο ύπνος
Στερώντας του την ευδαιμονία του όποιου
Αλληλοσπαραγμού.
Η Μαρία με βαρύ κλειδί κουρδίζει τις χορδές
Στο άγγιγμα να αντηχούν αλάθητα εντός του
Κάνει πως δεν ακούει όταν εκείνος παίζει
Εκείνος ξέρει, μα δεν ρωτά ποτέ του.
Η Τζέιν ψάχνει τη φλέβα στον λαιμό
για να βγει η φωνή του
Σκυφτή πάνω στο στόμα του κοιτά από λάθος
στα δύο του μάτια μέσα
Πάλι της πρόδωσε τα όρια του σύμπαντος
Και τους κρυφούς παλμούς του.
Η Μπρίτζετ σηκώνει το κορμί
Στο πλάι το ακουμπάει
Βάζει μολύβι στα δάχτυλα ενός αριστερού ποδιού
Την πόρτα κλείνει
Ό,τι θαυμάσιο είναι για να ανθίσει
Θα ανθίσει κι από ένα μόνο πράσινο κλωνάρι
Μες στην καρδιά της Άμμου.
Ρωτάει εκείνος πως μοιάζει στην όψη
Το σώμα της γυναίκας
Απλώνει η Κριθηίδα το χέρι του τραβάει
Πάνω στον δεξί μαστό της το απλώνει
Να ξέρει πρέπει ο ποιητής γιατί ο τόσος θάνατος
Το σκύλεμα και οι μεγάλες των ανθρώπων πράξεις.
Κι εγώ στο πλάι σου σκεπάζω κάτι που έσπασε
Και ήσυχο κοιμάται
Μικρή
-αύριο πάλι μεροκάματο-
Μα όπως σε κοιτώ το ξέρω
Σε σχέση με τις υπόλοιπες λιγότερη δεν είμαι
Σ’ αυτό τον δεύτερο που μας μοίρασαν τον ρόλο.

κόκκινη γραμμή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s