Είναι όμορφη

«Είναι όμορφη»

Μία μικροσκοπική κουκκίδα
σπάνιας πολυπλοκότητας
εγκλωβισμένη στη ρητίνη ενός πόθου
ενός φιλιού και όμως
τόσο ισχυρή ενάντια στην παροδικότητά της
που δεν μπορεί παρά να συγκριθεί με τα ζωοδόχα άστρα.
Ξαπλωμένη σε μια κούνια στρίβει και ουρλιάζει
μπλεγμένη στο σεντόνι
διαπερνά τον χώρο
κάμπτει τον χρόνο
και εκτοξεύεται στην ουσία των άλλων ανθρώπων
άγνωστη, κατάφωτη και τρομαχτική
μέσα στην ομορφιά της.
Τρέχει με την ταχύτητα του ήχου
μέσα στους δρόμους τη πόλης
δεν είναι πια κουκίδα
θυμίζει τώρα αμυχή
μία επιπόλαια λύση της συνέχειας του δέρματος
ενός βαριεστημένου λεπτοδείκτη
δεν το γνωρίζει ακόμα όμως
αυτή η γρατζουνιά θα είναι ο θάνατός του
αυτή η γρατζουνιά θα παγώσει τον χρόνο.
Το βράδυ ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι με ουρανό
στρίβει ξανά και ξανά το νευρώδες σώμα
φοβάται εκείνη το σκοτάδι και το σκοτάδι
τα μάτια της που εκτοξεύουν πηγαία φλόγα.
Βαδίζει πάνω στο σουέλ
φέρνει το σουέλ.
Οι γοφοί της περιγράφουν την υδρόγειο
το στήθος της βλασταίνει και ανθίζει και μυρίζει αργό θάνατο
το στόμα της γυαλίζει δίκοπο
δεν είναι μία αμυχή πάνω στους λεπτοδείκτες
Είναι πληγή
στίγμα πάνω στων αγοριών τα στήθια
Είναι ένα κομμάτι ατόφιας επιθυμίας
μαρτυράει τους τρόπους των ανθρώπων
ξεχειλίζει από τους τρυφερούς μηρούς της
το μυστικό της ύπαρξης
η ίδια η εξέλιξη αναβλύζει από τον πρώτο πόθο
ορίζει τους τρόπους της συνέχειας
της διάρκειας.
Δεν είναι αμηχή
Είναι αιτία και αποτέλεσμα
είναι ο ορισμός της ύπαρξης και η γέννηση του πρώτου Θεού
Είναι φόβος και ανάγκη.
Γυρίζει γυμνή πάνω στο σεντόνι
δεν είναι πλέον φόβος
δεν είναι πληγή
Πλέκει τα δάχτυλά της πάνω στο στήθος του
τα χείλη της πάνω στο στόμα του
τα πόδια της γύρω από τον φαλλό του
σε μια στιγμή μοναδικής διαύγειας
Είναι το συμπέρασμα
η απάντηση σε όλες τις ερωτήσεις
η αλήθεια και το ψέμα του σκοπού
γίνεται άσυλο και στέγη
Γίνεται προσφορά και μαρτυρική απόλαυση
Δεν προστάζει πια η σάρκα
έχει ημερέψει
έχει χορτάσει άγγιγμα και μυστικά το δέρμα
Προστάζει η απορία
ορίζει η συνέχεια και η μοναξιά του ανολοκλήρωτου
προστάζει ο νους που ξυπνάει από τον εφήμερο ύπνο
η πρώτη ουσία που αρρωσταίνει αδύναμη
μπροστά στη συνειδητοποίηση του προσωρινού.
Είναι γυναίκα.
Τίποτα δεν είναι πιο καθηλωτικό από την ίδια
τίποτα δεν υπάρχει που να είναι ανώτερο σε μέγεθος
και έκταση από τη φύση που την ορίζει.
Είναι όμορφη
τσακισμένη
σπασμένη σε χίλια τέλεια κομμάτια.
Είναι φοβισμένη μπροστά στην ίδια της την ισχύ.
Είναι η αρχή και το τέλος.
Είναι η ελπίδα.

κόκκινη γραμμή

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s