Απεχθάνομαι

Απεχθάνομαι
με κάθε ελάχιστο εκατοστό
της ψυχής μου
-κι αυτό γιατί θυμίζει εγκλεισμό,
σκλαβιά,
οριστική και απόλυτη φυλακή-
κάθε μικρό χαμόγελο σου
κάθε ελάχιστο μορφασμό του προσώπου σου
τα μάτια
-μεγάλα, φωτεινά, αφόρητα μάτια-
το όλο αγάπη, επιθυμία ή λαγνεία βλέμμα σου.
Το βάδισμα σου το μισώ
θυμίζεις Αυγουστιάτικο λίκνο
στην κληματαριά του πλακόστρωτου
καθώς βαδίζεις.
Μισώ το στήθος σου
μικρό μέσα σε μία παλάμη
γεμίζει το στόμα μου
η μυρωδάτη σάρκα
την κοιλιά σου μισώ
με τα σημάδια
που γεύεται η γλώσσα
το χνούδι σου αποστρέφονται
θυμίζει άσωτη εφηβεία
το ηβικό όρος
τον τράχηλο
την μήτρα σου
κι ό,τι όμορφο μυστικό
σκοτώνει κάθε εικοσιπέντε.
Μισώ το δάκρυ σου
μισώ την ανάσα σου στον λαιμό μου
μισώ το άρωμα σου
νωπό, χωμάτινο, αέρινο και πύρινο μαζί
μισώ όπως προφέρεις
τ’ όνομα μου
μισώ όπως δεν το προφέρεις
αποστρέφομαι να βρίσκεσαι
κοντά μου
μα και το αντίθετο ακόμα
γιατί πάντα κουβαλάω τον φόβο
της μορφής σου.
Μισώ τα πάντα πάνω σου
μισώ εσένα, εμένα
μισώ αυτή την φυλακή
που μου ‘χει επιβάλλει
η όψη σου και μόνο.
Μισώ…
Μα, ποιον κοροϊδεύω;
Το πρωί που ήρθαν οι δεσμοφύλακες
να με μαζέψουν γελούσα μανιασμένα.
«Ευτυχέστερο κατάδικο δεν είδαμε ποτέ»
έλεγαν κι απορούσαν.
Ως τώρα
με έχουν πλέον
συνηθίσει.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s