Παγιωμένες τηλεμετρήσεις

Με πιάνει κάποιες ώρες
μια τρέλα ανήκουστη,
παράταιρη τελείως
με εκείνη των ειδήσεων
και όσων έπονται
κι όλο παροξυσμό και έπαρση γεμάτος
αδειάζω τις βουλιμικές οθόνες.
Αναστεναγμούς ακούω τότε
από τα έπιπλα
τον καναπέ
τα φλιτζανάκια του καφέ
και της γιαγιάς το σεμέν.
Αδειάζω τις οθόνες
-στους δρόμους και στα πεζοδρόμια
παίζεται το παιχνίδι-
στο δάσος που κρατά κρυφό
στον κόρφο του πεύκου
κάτι που μας ανήκει
και δεν αναζητήσαμε.
Την μπάλα που σκίστηκε
τον σουγιά που χάραξε
-για πάντα-
κι ας ήταν μόνο μια στιγμή
μέσα στις τόσες άλλες.
Αδειάζω τις οθόνες
πάνω στο κορμί που ξεψυχάει
στο κρεβάτι, αγκαλιά με το σεντόνι,
το Άρλεκιν, υπνωτικά και βότκα
μοσχοβουλούν οι δύο λαγόνες
το άρωμα σου
που όλο πάει να σβήσει.
Αδειάζω τις οθόνες
στο γέλιο -να κρυφτώ- ενός μικρού αλήτη
κι αν δεν υπάρχει εκεί κανείς
έλα να φτιάξουμε έναν
κι αν δεν αρκεί η ύλη για κάτι νέο
να γίνουμε εμείς
με κάθε κύτταρο μας στραμμένο
μακριά από τις οθόνες
στραμμένο προς τον ήλιο
πίσω η σήψη του εφήμερου
μπροστά μονάχα χρόνος
και όσα χάδια χωράνε
στις λιγοστές του
-ελάχιστες-
σκιές που ξεθωριάζουν.
Τι ξέρουν οι οθόνες
που τις παραγεμίζει;
Τι ξέρουν, λέω, από όλα αυτά;
Κι έπειτα αναρωτιέμαι,
προς τι η τόση έπαρση
κι αυτή η ανήκουστη τρέλα;
Συνέρχονται
εισπράττω τον ίδιο μου τον ψόγο
μετρημένα
χωρίς να διαταράξω επιπλέον
το διαταραγμένο πρόγραμμα.
Ησυχάζει ο καναπές
ηρεμεί το σεμέν.
Τα φλυτζάνια, δυστυχώς,
πρόλαβα και τα έσπασα.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s