Εγωισμός

41679758_2175074289193697_2393709067903172608_n (1)

Γεμίζεις δύο χούφτες με το στανιό,
σπάταλα μετρημένος
Σκύβω, απλώνω πάνω σου κάθε μου ελάχιστο εκατοστό
Κρυώνεις, λέω
Πιάνω του ονείρου μου τη φόδρα
Την φέρνω γύρω σου μια στροφή
Δυο, τρεις
Δεν σαλεύω, λες, θα σπάσω
Θα συνηθίσεις απαντώ, φτάνει να μην κρυώνεις
Αργότερα με προσπερνάς στον δρόμο
Στο μήκος, στο πλάτος και στο μέσα ύψος
Θυμήσου τον Ίκαρο και πως
Πιο πάνω από μένα λιώνει το κερί.
Διπλώνεις κόντρα το φτερό
Σαλταρεις, στόχο έχεις το ζερβό μου μάτι,
Δειλιάζεις τελευταία ώρα
Φέρνεις τον ορίζοντα στα μέτρα τα δικά μου.
Σε φτύνουν και σε γδέρνουν
Δεν είναι τίποτα μου λες, μα επιμένω
Σε βάζω στο αμόνι
Σηκώνω την βαριά κι αρχίζω
Από τα οστά, την σάρκα κι ό,τι σου ‘χω δώσει
να φτιάχνω θώρακα Ολύμπιο
Μ’ όλη μου τη μαστοριά
Και το δικό μου σθένος
Και τον δικό μου κόπο
Με ιδρώτα και δύναμη δική μου
Αρκεί να γίνει σίγουρη δουλειά
Πού να σου ταιριάζει όπως ξέρω.
Σε στηρίζω όρθιο, παραπατάς, σε πιάνω. Στέκεις.
Σε κοιτώ. Γελάω και την ίδια ώρα κλαίω.
«Τωρα είσαι έτοιμος. Γιε μου.»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s