50. Πολύκαρπέ μου

«Δεν αντέχω, ώ Θεέ μου! ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ!»

Στρίβει το κορμί της και κυρτώνει πάνω στα τσαλακωμένα σεντόνια, διπλώνεται και δένει τα γόνατα πάνω στην κοιλιά της.

«Τι έπαθες, κούκλα μου;» ρωτάει εκείνος ανήσυχος και σκύβει να την αγκαλιάσει. Τον σπρώχνει.

«ΑΣΕ ΜΕ!»

Μία μικροσκοπική κουκίδα σπάνιας πολυπλοκότητας εγκλωβισμένη στη ρητίνη ενός πόθου, ενός φιλιού και όμως, τόσο ισχυρή ενάντια στην παροδικότητά της που δεν μπορεί παρά να συγκριθεί με τα ζωοδόχα άστρα. Ξαπλωμένη σε μια κούνια στρίβει και ουρλιάζει, μπλεγμένη στο σεντόνι, διαπερνά τον χώρο, κάμπτει τον χρόνο και εκτοξεύεται στην ουσία των άλλων ανθρώπων άγνωστη, κατάφωτη και τρομαχτική μέσα στην ομορφιά της.

Ο Θωμάς την αφήνει, η ώρα πλησιάζει, παίρνει τηλέφωνα και μαζεύει πράγματα.

Τρέχει με την ταχύτητα του ήχου μέσα στους δρόμους τη πόλης, δεν είναι πια κουκίδα, θυμίζει τώρα αμυχή, μία επιπόλαια λύση της συνέχειας του δέρματος ενός βαριεστημένου λεπτοδείκτη, δεν το γνωρίζει ακόμα όμως αυτή η γρατζουνιά θα είναι ο θάνατός του, αυτή η γρατζουνιά θα παγώσει τον χρόνο. Το βράδυ ξαπλωμένη σε ένα κρεβάτι με ουρανό, στρίβει ξανά και ξανά το νευρώδες σώμα, φοβάται εκείνη το σκοτάδι και το σκοτάδι τα μάτια της που εκτοξεύουν πηγαία φλόγα.

«Θωμά; ΘΩΜΑ ΜΟΥ;»

Φωνάζει και κλαίει και σφίγγει τα δόντια με την ανάσα κομμένη και γυρίζει το κορμί της, τεντώνει τα δάχτυλα των ποδιών, δαγκώνει το μαξιλάρι και ουρλιάζει.

«Υπομονή, αγάπη μου, πάρε ανάσα», της λέει και πλησιάζει φοβισμένα, γεμάτος ανημποριά και επιθυμία. «Μπορείς να καθίσεις; Προσπάθησε να καθίσεις.»

Βαδίζει πάνω στο σουέλ, φέρνει το σουέλ. Οι γοφοί της περιγράφουν την υδρόγειο, το στήθος της βλασταίνει και ανθίζει και μυρίζει αργό θάνατο, το στόμα της γυαλίζει δίκοπο, δεν είναι μία αμυχή πάνω στους λεπτοδείκτες. Είναι πληγή, στίγμα πάνω στων αγοριών τα στήθια. Είναι ένα κομμάτι ατόφιας επιθυμίας που μαρτυράει τους τρόπους των ανθρώπων, ξεχειλίζει από τους τρυφερούς μηρούς της το μυστικό της ύπαρξης, η ίδια η εξέλιξη αναβλύζει από τον πρώτο πόθο και ορίζει τους τρόπους της συνέχειας, της διάρκειας. Δεν είναι αμυχή. Είναι αιτία και αποτέλεσμα, είναι ο ορισμός της ύπαρξης και η γέννηση του πρώτου Θεού. Είναι φόβος και ανάγκη.

Προσπαθεί να καθίσει στην άκρη του κρεβατιού. Ο Θωμάς τη βοηθάει, περνάει το χέρι γύρω από τη μέση της και τελικά τα καταφέρνει. Τη χαϊδεύει και φιλάει τα υγρά της μάγουλα.

«Ηρέμησε, όλα καλά θα πάνε», της λέει χωρίς να είναι βέβαιος αλλά νοιώθει καλά με το ψέμα του. «Μπορείς να σηκωθείς; Πρέπει να φύγουμε.»

Εκείνη προσπαθεί για λίγο όμως αφήνεται ξανά στην άκρη του κρεβατιού. Φέρνει τα χέρια στο πρόσωπο και ξεσπάει σε κλάματα.

«Τι έπαθες, ομορφιά μου; Πονάς;»

Γυρίζει γυμνή πάνω στο σεντόνι, δεν είναι πλέον φόβος, δεν είναι πληγή. Πλέκει τα δάχτυλά της πάνω στο στήθος του, τα χείλη της πάνω στο στόμα του, τα πόδια της γύρω από τον φαλλό του σε μια στιγμή μοναδικής διαύγειας. Είναι το συμπέρασμα, η απάντηση σε όλες τις ερωτήσεις, η αλήθεια και το ψέμα του σκοπού, γίνεται άσυλο και στέγη. Γίνεται προσφορά και μαρτυρική απόλαυση. Δεν προστάζει πια η σάρκα, έχει ημερέψει, έχει χορτάσει άγγιγμα και μυστικά το δέρμα. Προστάζει η απορία, ορίζει η συνέχεια και η μοναξιά του ανολοκλήρωτου, προστάζει ο νους που ξυπνάει από τον εφήμερο ύπνο και η πρώτη ουσία που αρρωσταίνει αδύναμη μπροστά στη συνειδητοποίηση του προσωρινού.

Εκείνη συνεχίζει να κλαίει μέχρι που της κόβεται η ανάσα και κρατιέται σφιχτά από πάνω του.

«Γαμώτο», μουρμουρίζει. «Γαμώτο! Έπρεπε να είναι εδώ σήμερα. Έπρεπε να είναι εδώ.»

Ο πόνος την τυλίγει στοργικά και χάνει κάθε αίσθηση. Φωνές, αγγίγματα, παρακάλια, τίποτα δεν ακούει, τίποτα δεν συγκρατεί πέρα από τα πόδια της που είναι βρεγμένα και μουδιάζουν πάνω στο μέταλλο, τίποτα άλλο δεν τη νοιάζει πια.

Ιδρώνει και σφίγγεται και φωνάζει σε μια έκρηξη που πυροδότησε η ίδια και όμως την αφήνει ανέγγιχτη, δεν είναι δικός της ο ιδρώτας, ούτε το κλάμα, ούτε η κραυγή ή ο ψίθυρος. Κι αυτό το χέρι που κρατάει σφιχτά τον Θωμά, ανήκει σε κάποιον άλλο.

Είναι γυναίκα.

Τους ακούει.

«Κράτα, μωρό μου, μία φορά ακόμα.»

«Κόψε το περίνεο, περίπου ένα εκατοστό. Ναι, εδώ ακριβώς.»

Το ψαλίδι κόβει, ο Θωμάς μουγκρίζει όμως εκείνη το μόνο που νοιώθει είναι το ζεστό αίμα πάνω στον πρωκτό και τους γλουτούς της.

«Είσαι έτοιμη;»

Τίποτα δεν είναι πιο καθηλωτικό από την ίδια, τίποτα δεν υπάρχει που να είναι ανώτερο σε μέγεθος και έκταση από τη φύση που την ορίζει.

Κουνάει το κεφάλι αποφασιστικά.

Είναι όμορφη, τσακισμένη, σπασμένη σε χίλια τέλεια κομμάτια.

Ένας αγκώνας καρφώνεται στο διάφραγμά της.

Είναι φοβισμένη μπροστά στην ίδια της την ισχύ.

Η μήτρα της συσπάται, το αίμα στάζει σε ένα σκεύος κάτω από τα ανοιχτά της πόδια.

«ΤΩΡΑ!»

Είναι η αρχή και το τέλος.

Όλο το κορμί της λειτουργεί αυτόματα και προγραμματισμένα, χωρίς να περιμένει από εκείνη τίποτα περισσότερο από την αυτονόητη αναπνοή και μια σύσπαση ικανή να αμβλύνει τον χρόνο.

Φωνάζει «δεν αντέχω!», ο Θωμάς την παρακαλάει και της σκουπίζει τον ιδρώτα, μια γυναίκα της λέει «μπορείς, είσαι δυνατή, σπρώξε!», ο γιατρός φωνάζει «κι άλλο, κι άλλο, μην σταματάς!» κι αυτή σπάει, ουρλιάζει την τελευταία εκπνοή και κλείνει τα μάτια.

Είναι η ελπίδα.

Για λίγο φτάνουν στ’ αφτιά της ψίθυροι και βαριές ανάσες. Τότε τον ακούει.

Ο αέρας διαστέλλει βίαια τα πνευμόνια του και τον πονάει. Οι πρώτες ανάσες είναι πάντα αυτές που πονούν περισσότερο.

Ο Θωμάς κλαίει δίπλα της, η μαία γελάει δακρυσμένη και οι γιατροί της μιλάνε και της λένε γλυκόλογα, εκείνη τα έχει χαμένα.

«Αυτός είναι», της λέει μια γυναίκα και την προτρέπει να ανοίξει τα χέρια. «Ο γιος σου».

Τον τυλίγει, όλοι ξεθωριάζουν και σκορπούν σε ένα εκτυφλωτικό σκοτάδι. Ο Θωμάς, οι γιατροί, το λευκό δωμάτιο, όσοι περιμένουν έξω από αυτό και όσοι λείπουν, τίποτα δεν υπάρχει. Εκείνος ανοίγει το στόμα και με τα δάχτυλα ψάχνει το δέρμα της, χαράζει με τα νύχια τον μαστό της και τυλίγει με τα χείλια του την θηλή.

«Ψυχή μου», του λέει και φιλάει την παλάμη του.

Περνάει το δάχτυλο πάνω από το μάγουλό του ενώ εκείνος ρουφάει λαίμαργα και γρατζουνάει και κλωτσάει και προσπαθεί να αφυπνίσει τις αισθήσεις του και η Ελπίδα χαϊδεύει τα μαλλιά του, χαμογελάει και ψιθυρίζει:

«Πολύκαρπέ μου».

7 σκέψεις σχετικά με το “50. Πολύκαρπέ μου

  1. Δάκρυα χαράς. Προμελετημένο το έγκλημα, Μιχάλη. Δεν έχω λόγια για τη γραφή σου, για τις εικόνες και για τα συναισθήματα. Συγχαρητήρια (κάπως ανόητη ακούγεται η λέξη, μα αυτό ακριβώς θέλω να πω)
    Ο Πολύκαρπος δεν έφυγε…
    Προμελετημένο και το 50 για σήμερα; 😉
    Φιλιά, ευχές κι ευχαριστίες.

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Το έγκλημα προέκυψε με τρόπο φυσικό, νομίζω…
      Το 50 για σήμερα… Ε. Είπα να κάνω ένα δώρο στον εαυτό μου!

      Αρέσει σε 3 άτομα

  2. Χρόνια σου Πολλά και Καλά Μιχάλη μου!!!! Να σε χαίρονται όσοι αγαπάς!! Εύχομαι ο,τι το καλύτερο για σένα να σε έβρει!!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Τα καλύτερα με βρήκαν, όλα καλά. Τα λέμε εδώ και αρκετά χρόνια παρέα.
      Τώρα μένει μόνο να δούμε, πόσο καλά έχουμε κρυφτεί απ’ τα χειρότερα.
      Τα φιλιά μου και ευχαριστώ τοοοοοσο πολύ!

      Αρέσει σε 1 άτομο

      1. Καλημέρα και καλή μας βδομάδα!!

        Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Los Innuendos

Qui Tacet Consentit

Face Reality

Αντιμετώπισε την πραγματικότητα

Τελευταίος ... πάντα

... για να γελάω(;) καλύτερα.

Περί Στοχασμών

Coffee, books and thoughts

Εργαστήρι Γραφής

Δημιουργική γραφή

nefelor

δικαίωμα

Maria Kozakou

My words, my world

βιβλιαράκια||bookies

i don't only read books

Mon petit Cafe de Humanite

coffee-books-journeys-films-arts

Greek poet

Poems: Spiros Doikas - Ποιήματα: Σπύρος Δόικας

The Friendly Ghost.

An online Diary of a Greek girl that wanna be an artist

Αρέσει σε %d bloggers:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close