49. Yokluk Oğlu *

(Τουρκικά: Οι λέξεις «απουσία» και «γιος» που συνθέτουν το επίθετο του ήρωα)

Είχα μία τρομερά χιουμοριστική διάθεση από το πρωί, από τη στιγμή ακόμα που απέκτησα συνείδηση της κατάστασής μου. Κρυφογελούσα στο άκουσμα της παραμικρής λέξης, μία υποψία φθόγγου ήταν αρκετή για να λυθώ σε νευρωτικά γέλια από τα οποία δεν κατάφερα να συνέλθω παρά προ ολίγου. Όλα φαντάζουν κωμικά και κάπως πρόσκαιρα, όλα μοιάζουν με φάρσα, ρε πούστη μου!

Όχι, δεν ήταν οι φωνές τους που με συνέφεραν ακαριαία, σε σημείο μάλιστα που να αισθανθώ τη δυσφορία της στιγμής, μπορώ να καταλάβω τη ματαιότητα του πόνου και τον εγωισμό που τον περιβάλλει. Είναι όλα κωμικά, μία φάρσα και όλο αυτό δεν έχει κανένα νόημα, δεν θα συνέβαινε αν δεν είχα βρεθεί αντιμέτωπος με την τραγικότητα των συνθηκών και όλα αυτά εξαιτίας ενός ήχου που μου θύμισε με όλο του το ρυθμικό σθένος, κατούρημα στην τουαλέτα.

Στέκεσαι όρθιος μπροστά σε μία πεντακάθαρη πορσελάνινη λεκάνη, αστράφτει και μοσχοβολά φθηνή, μαζική, αλκαλική χημεία, δεν είναι παρά μια τουαλέτα σαν όλες και εσύ ανοίγεις το καπάκι. Αν είσαι αρκετά ευπρεπής σηκώνεις και το κάθισμα χωρίς να υπάρχει καμία υποχρέωση, τίποτα μεμπτό στο να μην το κάνεις, εκτός ίσως από την αίσθηση ιδιοκτησίας που επιδεικνύεις βλακωδώς απέναντι σε ένα αντικείμενο που προφανώς δεν σου ανήκει και που σίγουρα θα φιλοξενήσει τα περιττώματα και άλλων ανθρώπων. Παρά τη σκέψη που διαπερνά στιγμιαία το φτωχό μυαλό σου κατεβάζεις το παντελόνι και ξεκινάς. Δειλά στην αρχή, προσπαθείς να βεβαιωθείς πως η πορσελάνη είναι δεκτική σε σχέση με τα ούρα σου, πως δεν θα αποβάλει ό,τι από μέσα σου περισσεύει και έχεις να της προσφέρεις. Το κάνεις ασυναίσθητα, όμως το κάνεις. Μόλις βεβαιωθείς ότι όλα πάνε καλά, αρχίζεις να το διασκεδάζεις και πιτσιλάς, κάνεις κύκλους πάνω στα τοιχώματα και χαμογελάς βλέποντας την κιτρινωπή σου ουσία να τρέχει ελεύθερη και μόλις η ροή φτάσει στο απόγειο της έντασής της, στοχεύεις κατευθείαν στο κέντρο γιατί μετά από τόση ώρα τρυφερού παιχνιδιού με το νερό που λιμνάζει, θέλεις να το δεις να κυματίζει και να αφρίζει, έχεις κουραστεί να το παρακολουθείς καθώς ανατριχιάζει απαλά από τα ούρα που σταλάζουν, δεν αντέχεις άλλο, πρέπει να ταράξεις για τα καλά τον βάλτο, να κάνεις τη διαφορά, να ακούσεις τη μελωδία του άχρηστου καθώς βγαίνει από μέσα σου και λερώνει κάτι άλλο, κάτι τόσο ταπεινό όσο μία γαμημένη λεκάνη, σου αρκεί να κατουρήσεις πάνω σε κάτι εκείνη τη στιγμή, δεν νοιώθεις τίποτα περισσότερο από αγνή ανακούφιση, μπορεί ακόμα και περηφάνια γιατί μόνο εσύ μπορείς να κατουρήσεις με αυτό τον μοναδικό τρόπο, είναι η προσωπική σου σφραγίδα.

Να τος πάλι, τον ακούω ξανά, το ίδιο ρυθμικός, το ίδιο επίμονος αν και κάπως σποραδικός προς το παρόν, έρχεται και φεύγει και κάθε που αυτό συμβαίνει, ακολουθεί ένα κλάμα, μια ευχή ή μια απελπισία, όμως αυτό δεν είναι παρά μια συνοδεία άνευ σημασίας, περίπου όπως και το σφύριγμα που βγαίνει από τα χείλη σου καθώς κατουράς.

Νοιάζεσαι υπερβολικά πολύ χωρίς στιγμή να το καταλαβαίνεις για τον τρόπο που θα απλώσεις γύρω σου τα μέσα σου άχρηστα. Σε ζορίζουν. Εσύ σε ζορίζεις. Επιλέγεις τη δουλειά σου, ονειρεύεσαι το σπίτι σου, τη γυναίκα σου, το σκυλί σου, τις διακοπές σου, τις πουτάνες σου, ιλουστρασιόν όλα, όλα να γυαλίζουν λουσμένα κάτουρο που δεν χωράει μέσα σου. Σε νοιάζει υπερβολικά πολύ ο εαυτός σου, ο διπλανός σου, τι θα πεις εσύ για αυτόν, τι θα ακουστεί από αυτόν για εσένα, βάζεις μέτρα για την ανωτερότητά σου το πτυχίο, το πορτοφόλι, τη γνώση, τα μπράτσα ή τα βυζιά σου, τα παιδιά που έκανες, τα παιδιά που δεν έκανες, δεν σε νοιάζει να είσαι εσύ παραπάνω αρκεί όλοι οι υπόλοιποι να είναι παρακάτω. Δεν καταλαβαίνεις τίποτα, λείπεις απόλυτα από τα χρόνια σου γιατί ποτέ δεν έψαξες να βρεις εσένα. Έψαξες για λεφτά, έψαξες για γαμήσι, για καριέρα, για μία γαμημένη εικόνα που να σου φαντάζει όμορφη στα μάτια των άλλων, αλλά στιγμή δεν έψαξες εσένα, δεν είσαι παρά ο γιος της απουσίας σου.

Ο ήχος γίνεται ορμητικός τώρα, μακραίνει ο λυγμός τους, χώθηκαν σε κάποιου τον ώμο. Δεν κλαίνε για μένα, μην γίνεσαι ηλίθιος. Για τους εαυτούς τους κλαίνε γιατί για πρώτη φορά θυμούνται όλοι πως ξέχασαν να αναζητήσουν τον εαυτό τους. Δεν σταμάτησαν στιγμή σε αυτήν τη φρενήρη κούρσα να ρωτήσουν «γιατί» και τώρα το κάνουν. Ρωτούν λίγο πριν αρπάξουν μια χούφτα χώμα:

«Ώστε αυτό είναι; Εκεί πάει η ιστορία;»

Και μετά τρομάζουν αληθινά, για πρώτη φορά τρομάζουν και φτάνουν να σκέφτονται το «γιατί».

Γιατί τα λεφτά και όσα μπορούν να αγοράσουν και όχι τις αισθήσεις και όσα μπορούν να αντιληφθούν; Γιατί το γαμήσι και όχι τη λατρεία του σώματος; Κανείς δεν γαμάει με το κορμί του, γαμάνε με το εγώ τους, γαμάνε ακρωτηριασμένοι, τυφλοί, χωρίς να μυρίζουν ή να γεύονται. Γιατί την καριέρα και όχι τη δημιουργία ή ακόμα καλύτερα, την προσφορά; Γιατί την εικόνα των άλλων και όχι τη μεγάλη εικόνα;

Και τότε λυγίζουν και κλαίνε σαν πεινασμένα μωρά που γέρασαν πριν φάνε.

Όχι, οι κηδείες των περισσότερων δεν είναι ψεύτικες. Διαρκείς είναι, μόνιμες, εκούσιες, συμβαίνουν ξανά και ξανά επί χρόνια και διδάσκουμε σε όσους σπέρνουμε όλους τους σωστούς τρόπους για να πεθαίνουν καθημερινά, χωρίς να το γνωρίζουν, να τους διαφεύγουν τα μεγάλα, να κάνουν κύκλους και να στοχεύουν στο κέντρο των υδάτων με τα κίτρινα ούρα τους και να είναι χαμογελαστοί και νωθροί και προσωρινοί απέναντι στην ύπαρξη και τη συνειδητοποίηση αυτής , να είναι γνήσια παιδιά της ίδιας τους της απουσίας.

Τραβήχτηκαν τώρα από τους ώμους και φεύγουν, φτάνουν τα δάκρυα, αρκετά συμπέραναν σε μία ώρα για τα χρόνια που έχουν πίσω τους και εκείνα που τους απομένουν. Μέχρι το βράδυ αυτή η μέρα θα έχει διαπεράσει ένα εκατομμύριο φορές το κορμί τους. Κάποιοι θα προσπαθήσουν, εγώ το έκανα καμιά φορά, συνήθως όμως όχι. Οι υπόλοιποι θα έχουν ξεχάσει μέχρι να γεμίσει ξανά η κύστη τους. Θα συνεχίσουν να κατουράνε τις ζωές του. Και θα βρεθούν ξαφνικά στην κηδεία του σώματός τους, να γελούν υστερικά με τον θρήνο όσων πιστεύουν ακόμα ότι ζουν μόνο και μόνο επειδή αναπνέουν μιας και οι περισσότεροι αγνοούν πως δεν είναι παρά παιδιά της απουσίας τους. Κι αυτό είναι τόσο αστείο. Ω, Θεέ μου, τόσο αστείο.

Μια σκέψη σχετικά μέ το “49. Yokluk Oğlu *

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Los Innuendos

Qui Tacet Consentit

Face Reality

Αντιμετώπισε την πραγματικότητα

Τελευταίος ... πάντα

... για να γελάω(;) καλύτερα.

Περί Στοχασμών

Coffee, books and thoughts

Εργαστήρι Γραφής

Δημιουργική γραφή

nefelor

δικαίωμα

Maria Kozakou

My words, my world

βιβλιαράκια||bookies

i don't only read books

Mon petit Cafe de Humanite

coffee-books-journeys-films-arts

Greek poet

Poems: Spiros Doikas - Ποιήματα: Σπύρος Δόικας

The Friendly Ghost.

An online Diary of a Greek girl that wanna be an artist

Αρέσει σε %d bloggers:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close