40. Ο φονιάς

c40d64dfe7850c4341d68c2199f853e9


Σε συνέχεια της 39ης Δόσης


 

Το σούρουπο τον βρήκε στην πλατεία Μέμου. Γύρω του έτρεχαν παιδιά και πίσω τους γονείς με γιαούρτι, φρουτόκρεμα ή κουλούρι στο χέρι. Κάθεται σε ένα παγκάκι και τους κοιτάζει με τα χέρια σταυρωμένα. Η Σοφία θα ανησυχεί, ξέρει πως θα έπαιρνε τις εξετάσεις, μπορεί και να έχει μιλήσει με τον Μηνά, όμως δεν είναι έτοιμος να επιστρέψει, δεν έχει κουραστεί αρκετά, τόσο ώστε να μην μπορεί να αντιδράσει, να μην έχει διάθεση με σθένος να υπερασπιστεί τις θέσεις του, τόσο ώστε να εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια, να αφεθεί και να πει όσα πρέπει να πει άνευρα, σαν μηχανικό παιχνίδι πάνω στο ξεκούρδισμα, ατάραχος. Προϋποθέτει απόλυτη κούραση, τέλεια παραίτηση το φονικό του πιο δικού σου ανθρώπου.

Το χέρι πάει στο στήθος, στην τσέπη του πουκαμίσου. Βάζει μέσα τα δάχτυλα και ψαρεύει ένα μικρό κουτί. Το φέρνει μπρος στα μάτια του.

«Και εμένα και εκείνη. Αλλιώτικα εκείνη, όμως το ίδιο πολύ», του λέει και ανοίγει το καπάκι.

Τα παιδιά εξακολουθούν να τρέχουν ανυποψίαστα μέσα στην άγνοια, οι γονείς τρέχουν ξοπίσω –“έλα να φας μια μπουκιά, έλα, πώς θα μεγαλώσεις;”- γνωρίζοντας και την ίδια στιγμή αγνοώντας  πως κάθε μπουκιά είναι ένα μικρό βήμα προς ένα βέβαιο τέλος, μα δεν είναι σκέψη αυτή για να ζει κανείς, ο ίδιος δεν την έκανε παρά σπανίως και τις λίγες φορές που τον κατέκλυζε ήταν συνήθως στην ηρεμία της νύχτας, όταν όλοι κοιμόντουσαν έχοντας καταναλώσει επαρκείς μπουκιές και εκείνος προσπαθούσε να τις χωνέψει για λογαριασμό τους.

Έβγαλε ένα από το πακέτο και το κοίταξε. Το έφερε κάτω από την μύτη και σέρνοντας μύρισε το ξερό χαρμάνι.

«Και τους δυο μας…»

Εκείνες τις νύχτες που δεν μπορούσε να καταπιεί αμάσητη την ζωή τις περνούσε στο μπαλκόνι. Άναβε τσιγάρο και κοιτάζοντας αόριστα την αυλή της κυρά- Δήμητρας απέναντι με τα γεράνια και τον φίκο, χαμογελούσε μόνος του με εκείνη την εξυπνάδα που είπε ο Μηνάς, με το αναίτιο πείσμα της Ελπίδας, με το κορμί της Σοφίας κάτω από το δικό του και την ανάσα της να του καίει τον λαιμό και μετρούσε τις μπουκιές του, χωρίς στιγμή να σκεφτεί πως κάποτε, τελειώνει η μερίδα.

Όχι, δεν είναι σκέψη αυτή για να ζει κανείς.

Το έφερε ξανά μπροστά του και το κοίταξε.

Την πρώτη φορά την θυμόταν καλά. Ήταν πριν μισό αιώνα  στις τουαλέτες του γυμνασίου, θα τους σκότωναν αν τους έπιαναν εκεί μέσα. Θα τους σκότωναν διπλά αν του έπιαναν εκεί μέσα με τα τσιγάρα που είχαν βουτήξει στα κρυφά από την ταμπακιέρα του Γυμνασιάρχη, διάολος του ‘ρθε και την ξέχασε στην έδρα, δεν πήγαινε πουθενά χωρίς αυτήν.

Ένας Λευτέρης, φίλος του τότε, του έδωσε το ένα και το άλλο το κράτησε για τον εαυτό του. Ρούφηξε πολύ και απότομα. Δεν πνίγηκε αλλά δάκρυσε, ζαλίστηκε στην εκπνοή κι έπειτα πλατάγισε τα χείλη. Η γεύση του ξερού φύλλου έμεινε στον ουρανίσκο του για μέρες. Τελικά, τον οδήγησε στο ράφι με τα χύμα για ένα δεκάρικο.

Μια βραδιά έκανε ένα ακόμα από το πακέτο του για μία Ελένη που δεν τον ήθελε. Άλλο ένα για μία Βάσω που τον ήθελε και δεν έβρισκε τρόπο να της πει “αντίο”.

Κάποτε, με την γεύση της Σοφίας ακόμα πάνω στα χείλη του, έκανε ένα στα σκοτεινά ενώ αυτή κοιμόταν ιδρωμένη για να διαπιστώσει αν η φωτιά και ο έρωτας καίνε με τον ίδιο τρόπο. Διαπίστωσε πως όχι. Η φωτιά τουλάχιστον, αφήνει πίσω στάχτες. Του έρωτα η φλόγα εκμηδενίζει.

Όταν έτρωγε τα δάκρυα του δίπλα στην άρρωστη μητέρα του έκανε ένα ακόμα να σπρώξει τον χρόνο, κι όταν, με το στόμα να κολλάει από το καϊμάκι είπε “γεια χαρά” στον γέρο του, δοκίμασε ξανά την πικρή του γεύση.

Στον γάμο του, πριν την εκκλησία με τον Βασίλη, την πρώτη νύχτα στον θάλαμο μετά το σιωπητήριο στα κρυφά και ένα σε μια σκοπιά, πάνω που χάραζε γιατί τον τύφλωνε το φως και δεν άντεχε, θα έσκαγε.

Ένα απόγευμα με τον ήλιο να τρυπώνει στο μπάνιο από τον φωταγωγό έκανε ένα ακόμα όσο περίμενε την Σοφία να του πει μια μονάχα λέξη που μέσα της να κρύβει όλα τα άγνωστα ημισφαίρια του κόσμου και μπροστά σε έναν γιατρό που ήθελε με την επιστήμη να ημερέψει την καρδιά του, έκανε ένα που τον κέρασε. Δεν ημέρεψε διόλου.

Έπειτα,το πρωινό εκείνο που γύρισε επίτηδες από την δουλειά όσο όλοι έλειπαν από το σπίτι κι έκανε το δωμάτιο του Μηνά φύλλο και φτερό, μέχρι που βρήκε χωμένα σε ένα κουτί παπουτσιών στην ντουλάπα πορνοπεριοδικά κι ήταν μόνο με άντρες, αφού τα μάζεψε όλα και τα έβαλε στην θέση τους, έκανε ένα ακόμα στο μπαλκόνι για να σκεφτεί τι έπρεπε να γίνει. Τίποτα δεν έγινε, μόνο περίμενε κι όταν τελικά του μίλησε ο Μηνάς, έκανε άλλο ένα από αμηχανία κι ήταν γλυκό στην γεύση γιατί δεν τον κρατούσε πια κανείς απ’ έξω.

Το κοιτούσε και προσπαθούσε να θυμηθεί, το έστριβε στα δάχτυλα του θέλοντας να του εκμαιεύσει τις στιγμές κι έσφιγγε τα φρύδια, μόνος μέσα σε δεκάδες παιδιά, δεκάδες γονείς και χίλιες μπουκιές που εκκρεμούσαν.

Θυμήθηκε πως μετά το πασχαλινό τραπέζι τότε που ήταν όλοι μαζεμένοι είχε κάνει ένα ακόμα με ημίγλυκο κρασί και πνίγηκε, δεν θα το θυμόταν, αλλά γέλασαν όλοι μαζί του, έκανε πως θυμώνει και μετά γέλασε κι αυτός κι έβαλε να πιει κι άλλο ποτήρι.

Και μια φορά που είχε αργήσει η Ελπίδα με τον Θωμά για φαγητό, πάλι έκανε ένα μέσα στα νεύρα και ένα ακόμα όταν έμαθε τον λόγο της καθυστέρησης, μέσα στην ευτυχία και τον φόβο.

Και τώρα αυτό.

Δεκαεφτά όλα- όλα. Ούτε ένα παραπάνω που να θυμάται. Όμως και τις μπουκιές, αν δεν είναι απερίγραπτες στην γεύση, σπάνια τις συγκρατείς κι ας σε φέρνουν κάθε φορά, ένα μικρό βήμα προς το βέβαιο τέλος.

Δεκαεφτά.

Το έφερε στο στόμα του.

«Και ένα, δεκαοχτώ», είπε και το άναψε.

Καθώς έβγαζε από μέσα του τον καπνό, του έγδαρε τα σωθικά και έφτυσε δίπλα του σάλιο ανάκατο με αίμα. Κοίταξε μία τα κομμάτια του πάνω στις πλάκες, μία τα παιδιά που έτρεχαν ανυποψίαστα ακόμα και μία το τσιγάρο που κάπνιζε μέσα στα δάχτυλα του.

«Γαμημένε φονιά.»

Το έκανε όλο. Ήταν άλλωστε το τελευταίο.

Πάρε τα βήματα στην 43η Δόση

 

10 σκέψεις σχετικά με το “40. Ο φονιάς

  1. Απόλαυσα το κείμενο Μιχάλη και χωρίς τσιγαράκι! 😉
    ‘Οταν σταματάς να καπνίζεις, έχει πλάκα, αλλά το θυμάσαι το τελευταίο ακριβώς όπως και το πρώτο! 😛

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Όλα τα μεγάλα, νομίζω, με ανάσες τα μετράμε. Δηλητηριασμένες ή κρυστάλλινα διαυγείς, μα πάντως, ανάσες.
      Καλημέρα.

      Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Χαμογελώ χαρούμενος.

      Μου αρέσει!

      1. Εμ, εμ τι άλλο να πω! Ξεκινάς την αφήγηση με εκείνη την πιεστική, όπως την λες, απόλυτη ανάγκη για ξόδι όλης της ενέργειας..και έτσι γίνεται.. Μούκοψες την ανάσα από κείνες τις πρώτες λέξεις..κι έπειτα κείνο το φονικό του δικού σου ανθρώπου..χμμ έσβησα το τσιγάρο που κάπνιζα ενώ διάβαζα..Μεγάλες ανάσες..μικρές ανάσες.»not with a bang but a whimper».Καλημέρα σου, καλλιτέχνη!!

        Αρέσει σε 2 άτομα

      2. Καλημέρα Β.!
        (Εξακολουθώ να χαμογελώ.)

        Μου αρέσει!

  2. Μιχάλη, δεν ξέρω αν φταίει ο καιρός ή αν μας εκδικείσαι για κάποιο λόγο, αλλά η αναδρομή με το τσιγάρο είναι συγκλονιστική.

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Πάμε για φινάλε. Δέκα δόσεις τελευταίες. Καλημέρα!
      Υ.Γ. (Πάλι βρέχει. Προσοχή στο αναγνωστήριο!)

      Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

fabricastails

When dreams come true and taste has a meaning

Στιγμιότυπα

Μικρές Ιστορίες

XYZ Contagion

Ο κόσμος σε 360 μοίρες. Το μοναδικό '0% Lies & Errors Free' website. Στιγμές και όψεις της ελληνικής (και όχι μόνο) δημόσιας πραγματικότητας από ένα ιστολόγιο που αγαπάει την έρευνα. Επειδή η αλήθεια είναι μεταδοτική.

Αέναη κίνηση

Για την αυτονομία και τη χειραφέτηση

Los Innuendos

Qui Tacet Consentit

Face Reality

Αντιμετώπισε την πραγματικότητα

Τελευταίος ... πάντα

... για να γελάω(;) καλύτερα.

Περί Στοχασμών

Coffee, books and thoughts

Εργαστήρι Γραφής

Δημιουργική γραφή

nefelor

δικαίωμα

Maria Kozakou

My words, my world

βιβλιαράκια||bookies

i don't only read books

Mon petit Cafe de Humanite

coffee-books-journeys-films-arts

Αρέσει σε %d bloggers:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close