36. Οδός Σταδίου 23


05.05.2010

Η μεγαλύτερη καταγεγραμμένη απεργιακή κινητοποίηση στην σύγχρονη ελληνική ιστορία.

Η τελευταία μεγάλη κινητοποίηση.

Μετά μουδιάσαμε όλοι. Μας κόπηκε η διάθεση για επαναστάσεις.

Αγγελική Παπαθανασοπούλου

32 ετών (έγκυος 4 μηνών)

Επαμεινώνδας Τσάκαλης

36 ετών

Παρασκευή Ζούλια

35 ετών

 Ο εμπρησμός της Marfin δεν έγινε απο αντίδραση στα μέτρα της κυβέρνησης. Έγινε για να συμβιβαστούν οριστικά οι εξαγριωμένες μάζες. Και πέτυχε.

ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΙΣ ΠΟΤΕ.


P1-AY380_BURNED_G_20101126174611

Μία κατσαρόλα γεμάτη ως το χείλος με υγρό μπαταρίας, πάνω σε μία σιγανή φωτιά. Αυτό είναι η Αθήνα. Και μέσα σε μία νύχτα, αιρετοί άρχοντες γυρνούν το γκάζι στο τέρμα, φουντώνουν οι φλόγες και κοχλάζουν τα τοξικά ζουμιά.

«Σοφία!» φωνάζει ενώ φοράει ένα παλιό τζιν παντελόνι. «Ρε Σοφία!»

«Τι φωνάζεις άνθρωπε μου;» του απαντάει εκείνη από την κουζίνα. Κάθεται μαζί με την Ελπίδα και πίνουν καφέ λίγο πριν φύγουν.

«Που στην ευχή έχεις βάλει τα αθλητικά μου;»

Σηκώνει το βλέμμα με απελπισία προς το ταβάνι, η Ελπίδα κρυφογελάει και της κάνει συνωμοτικά σινιάλα.

«Στην είσοδο είδες;» του απαντάει και τον ακούει να διασχίζει το σπίτι σκορπώντας βλαστήμιες.

Τα φοράει, φοράει ένα κοντομάνικο μπλουζάκι με γιακά, στρώνει τα γκρίζα του μαλλιά και πάει στην κουζίνα.

«Θα πας τελικά;» τον ρωτάει η Ελπίδα και εκείνος της ρίχνει ένα βλέμμα όλα αποδοκιμασία.

«Τι εννοείς “θα πας”; Δεν θα έρθετε;»

Η Σοφία ανακάθεται στην καρέκλα της.

«Λέγαμε να πάμε στο μαγαζί.»

Θολώνει.

«Μην τυχόν το ανοίξεις!»

«Ησύχασε, κύριε “Επανάσταση”. Κλειστό θα το κρατήσω. Λίγο την βιτρίνα να φτιάξουμε πρέπει. Θα έρθει και η Ελπίδα να με βοηθήσει.»

«Σήμερα; Σήμερα, ρε πούστη μου;»

Εκείνη εκνευρίζεται και προσπαθεί να μην το δείξει.

«Ε ναι, ρε Πολύκαρπε. Σήμερα. Κλειστό θα το κρατήσω σου είπα.»

Ο Πολύκαρπος στραβώνει τα χείλια του και γυρίζει να φύγει.

«Τι γιαπωνέζικες μαλακίες είναι αυτές, δεν καταλαβαίνω…»

Ξαφνικά αστράφτει μία σπίθα ανησυχίας.

«Μόνος σου θα πας;» του φωνάζει.

«Με τον Βασίλη. Και καμιά εκατό χιλιάδες άλλους. Εσείς να πάτε να κάνετε βιτρίνα.»

«Έλα βρε μπαμπά μου… Μην κάνεις έτσι», του λέει η Ελπίδα και πάει κοντά του.

«Τι μου λες ρε Ελπιδάκι; Έχεις καταλάβει τι γίνεται; Είδες τι μέτρα περάσανε;»

Εκείνη αναστενάζει και τον αγκαλιάζει.

«Και τι νομίζεις θα γίνει βρε μπαμπά μου με την πορεία; Θα νοιαστούν; Αφού δεν δίνουν δεκάρα.»

Του ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι.

«Ε, να μην κάνουμε τίποτα! Βέβαια, πως δεν το σκέφτηκα! Ας κάτσουμε πάνω στα χέρια μας κι ας περιμένουμε τον “λεφτά υπάρχουν” να έρθει να τα πάρει μέσα από το σπίτι μας! Ας του ανοίξουμε και την πόρτα!»

Γυρίζει να φύγει και το μετανιώνει, πάει ξανά μπροστά στην κόρη του, σηκώνει το δάχτυλο και γέρνει το σώμα.

«Ξέρεις ποιο είναι το πρόβλημα;»

Εκείνη σκυθρωπιάζει.

«Ποιο είναι;»

«Είναι που εσύ, που έχεις όλη την ζωή μπροστά σου, έχεις παραιτηθεί. Έχεις πιστέψει πως τίποτα δεν αλλάζει, πως τίποτα δεν μπορείς να κάνεις, πέρα από το να υπομένεις και να σφίγγεις τα δόντια. Αυτή είναι η μεγαλύτερη νίκη τους. Σε φόρτωσαν εικόνες, πληροφορίες, πράγματα, σε τέτοιο βαθμό, που δεν μπορείς να διακρίνεις τον κίνδυνο.

»Ασ’ το ρε κούκλα μου. Πήγαινε εσύ με την μάνα σου να κάνετε βιτρίνα. Να την κάνετε ωραία, γιατί μόνο αυτό μετράει τελικά. Εγώ θα πάω στην πορεία. Κι ας μου μένουν λίγα χρόνια για να βγω στην σύνταξη. Θα φωνάξω για σένα που είσαι δύο χρόνια άνεργη πτυχιούχος και για τον άλλον, που έχει λειώσει στις εφημερίες. Όμως όταν αύριο θα πάνε όλα κατά διαόλου, θα πρέπει να φωνάξεις εσύ για τα παιδιά σου. Και τότε, αν τώρα δεν κάνεις κάτι, θα διαπιστώσεις πως δεν σου βγαίνει η φωνή. Αν είσαι αρκετά τυχερή, θα έχεις μια δικιά σου βιτρίνα για να σουλουπώσεις σε μία άλλη μεγάλη απεργία. Αλλά και για αυτό ακόμα, αμφιβάλω.»

Έφτυσε τις τελευταίες λέξεις και βγήκε από το σπίτι βροντώντας την πόρτα πίσω του.

Η Ελπίδα έμεινε σκυφτή στην είσοδο.

«Μην στεναχωριέσαι», είπε η Σοφία και την τύλιξε από τους ώμους. «Δεν τα έχει μαζί σου. Μ’ αυτούς τα έχει.»

Κατεβαίνει στο Σύνταγμα, βρίσκει το μπλοκ, οχτώ χιλιάδες τραπεζικοί υπάλληλοι με πανό και σημαίες, δίπλα οι εκπαιδευτικοί, πιο κάτω φοιτητές, οδηγοί, ελεύθεροι επαγγελματίες, αλκαλικά υγρά, τοξικές φωνές, σταγόνα- σταγόνα ο ένας δίπλα στον άλλο, κοινός εχθρός, κοινός σκοπός και εκατόν πενήντα χιλιάδες ψυχές μιλούν για δέκα εκατομμύρια, τον πιάνει κάποιος από το μπράτσο.

«Μπίλη;»

«Βλέπεις τι γίνεται ρε μαλάκα; Βλέπεις; Ούτε τότε τέτοιος χαμός, γαμώ την τρέλα μου, ούτε τότε!»

Είναι ενθουσιασμένος, τρέμει από συγκίνηση, δεν πιστεύει τον ξεσηκωμό, υπάρχεις ελπίδα γαμώτο, υπάρχει.

«Είναι όλοι;»

«Όλοι αδελφέ! Εμείς από ALPHA είμαστε πιο κάτω, όλος ο κλάδος. Έμαθα οι υπάλληλοι της Marfin δεν κατέβηκαν.»

«Κωλόπαιδα», μουρμουρίζει θυμωμένος.

«Μην γίνεσαι ηλίθιος, στο σύστημα είσαι, ξέρεις πως πάει. Τους έχουν όλους στην τρομοκρατία εδώ και μέρες. Ή δουλεύεις, ή πας σπίτι σου. Άκουσα πως τους έχουν μέσα με τις πόρτες κλειδωμένες.»

Η πορεία ξεκινάει.

Στην τρομοκρατία και στους εκβιασμούς, μ’ αγώνες απαντάμε ταξικούς.

Φωνάζουν και περπατούν, φωνάζουν και ελπίζουν.

Όχι στα χαράτσια και τη φοροληστεία, την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία.

Φωνάζουν και για πρώτη φορά πιστεύουν. Μέσα του κυοφορούν την ελπίδα, είναι πολλοί, είναι χιλιάδες, τίποτα δεν σταματάει τον δίκαιο αγώνα τους.

Ανοίγουν οι κλούβες και γεμίζει το κέντρο καταστολή.

«Τι γίνεται;»

«Θα χυθεί αίμα, Πολύκαρπε. Πάμε να φύγουμε!»

«Έχει παιδιά πιο κάτω. Έχει συνταξιούχους!»

Σπάνε τα μπλοκ στην Ερμού, τα σπάνε στην Πεσματζόγλου και στην Δραγατσανίου, περνάνε στην Σταδίου.

«Ρίχνουν δακρυγόνα; Γαμώ την ψυχή τους, έχει παιδιά πιο κάτω!»

Οχι στα χαράτσια και στις περικοπές, αυξήσεις στις συντάξεις, συμβάσεις κλαδικές.

«Φύγετε στα στενά! Φύγετε στα στενά!»

Οι γωνίες της Αθήνας έχουν σκιές μέρα μεσημέρι. Ξερνάνε μάσκες, κράνη και κασκόλ, ξερνάνε λοστούς, γκλοπ και μολότωφ, όλα όπως είναι αναγκαίο να συμβούν, όλα όπως πρέπει για να πεθάνει οριστικά, το βρέφος της ελπίδας.

«Μπροστά χτυπάνε οι μπάτσοι», τρέχουν, ματώνουν και πνίγονται, ακούγονται σειρήνες, ο Πολύκαρπος προσπαθεί να φύγει από τον όγκο, στρίβει στην Σταδίου, τον σταματούν οι φλόγες.

«Έχει ανθρώπους μέσα», λέει στον διπλανό του, δεν τον ακούει. «Έχει κλειδωμένους ανθρώπους εκεί μέσα!»

Φτάνουν με φάρους αναμμένους, βρωμάει το κέντρο φονικό και δακρυγόνα, όλα πάνε καλά, η πορεία έχει σχεδόν τελειώσει, πέρασαν όλα τα μηνύματα.

Λίγες εισπνοές αρκούν, τόσες μόνο φτάνουν για να ποτίσουν την αγέννητη ελπίδα δηλητήριο.

Μπαίνει στο σπίτι και τις βρίσκει κλαμένες, μπροστά σε μια οθόνη. Τρέχουν πάνω του, μυρίζουν τα ρούχα του καπνό, τρέχει αίμα το φρύδι του.

«Μπαμπά…» του λέει και κλαίει. «Σκοτώθηκε κόσμος, μπαμπά.»

 «Μην κάνεις τίποτα. Τίποτα, μ’ ακούς;» λέει και κρατάει το πρόσωπο της στα χέρια. «Κάνε μόνο βιτρίνα. Και ζήσε όπως- όπως. Μόνο ζήσε.»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

fabricastails

When dreams come true and taste has a meaning

Στιγμιότυπα

Μικρές Ιστορίες

XYZ Contagion

Ο κόσμος σε 360 μοίρες. Το μοναδικό '0% Lies & Errors Free' website. Στιγμές και όψεις της ελληνικής (και όχι μόνο) δημόσιας πραγματικότητας από ένα ιστολόγιο που αγαπάει την έρευνα. Επειδή η αλήθεια είναι μεταδοτική.

Αέναη κίνηση

Για την αυτονομία και τη χειραφέτηση

Los Innuendos

Qui Tacet Consentit

Face Reality

Αντιμετώπισε την πραγματικότητα

Τελευταίος ... πάντα

... για να γελάω(;) καλύτερα.

Περί Στοχασμών

Coffee, books and thoughts

Εργαστήρι Γραφής

Δημιουργική γραφή

nefelor

δικαίωμα

Maria Kozakou

My words, my world

βιβλιαράκια||bookies

i don't only read books

Mon petit Cafe de Humanite

coffee-books-journeys-films-arts

Αρέσει σε %d bloggers:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close