35. Δικαίωμα


Σε συνέχεια της 30ης Δόσης

bwlon02


«Μην μου πεις ότι λυπάσαι», του βγαίνει ξέπνοα πίσω από τον λυγμό που πνίγει κι όλο συγκρατιέται και λέει στον εαυτό του να μην αφεθεί, να μην σπάσει, δεν έχει δικαίωμα να το κάνει, όχι τώρα. Όχι μπροστά του.

«Τι λες;» ρωτάει και κλαίει.

«Μην μου το πεις. Μόνο κράτα με», λέει και τον σφίγγει πάνω του, μέχρι εκεί μπορεί, τόσο δικαιούται, τίποτα παραπάνω.

Μένουν έτσι, με τα μάτια κλειστά, πίσω τους ακούνε την Λίνα που κλείνει την πόρτα και ο ήχος της μεταλλικής γλώσσας τους τραβάει από το σκοτάδι.

Ο Μηνάς σκουπίζει τα μάτια και στρώνει την λευκή ποδιά του.

«Συγνώμη», λέει και προσπαθεί να συνέλθει. «Συγνώμη πατέρα, δεν έπρεπε να το κάνω.»

«Μην είσαι ανόητος. Τι πάει να πει “δεν έπρεπε”; Ο καθένας μας κάνει ότι μπορεί.»

«Εντάξει», απαντάει και πάει προς το γραφείο. «Έλα. Κάθισε. Θα σου τα εξηγήσω όλα, δεν είναι τόσο τραγικά τα πράγματα, απλά μου ηρθε απότομο και έχασα την ψυχραιμία μου.»

Ψάχνει πάνω στο γραφείο τις εξετάσεις ενώ ο Πολύκαρπος σωριάζεται βαρύς απέναντι του. Τον πιάνει βήχας και κάνει νόημα για νερό.

Πίνει μια γουλιά και μουρμουρίζει ένα ημιθανές «πες μου».

Ο Μηνάς παίρνει ένα ύφος κωμικά επαγγελματικό για την περίσταση αλλά βολεύει τρομερά και ξεκινάει.

«Λοιπόν, πίσω από το δάχτυλο μας, μην κρυβόμαστε. Είναι αυτό που είναι, εντάξει;»

Ο Πολύκαρπος νοιώθει τα πόδια του να τρέμουν.

«Εντάξει.»

«Είναι μικροκυτταρικού τύπου, δηλαδή όχι όγκος, αλλά διασπορά.»

Γνέφει καταφατικά και προσπαθεί να ελέγξει τις συσπάσεις του προσώπου του.

«Αυτό σημαίνει πως δεν μπορούμε να το αφαιρέσουμε με επέμβαση», συνεχίζει ο Μηνάς και καταπίνει έναν κόμπο που στέκεται στον λαιμό του. «Επίσης σημαίνει…», εκπνέει, συμβουλεύεται τα χαρτιά του και κοιτά τον Πολύκαρπο.

Για μια στιγμή, κλείνει τα μάτια και προσπαθεί να πείσει τον εαυτό του πως στην πολυθρόνα κάθεται ένας ασθενής σαν όλους τους άλλους.

«Πες μου, παιδί μου. Πες μου τι σημαίνει», προτρέπει εκείνος και κοιτάζει κατευθείαν προς τον Μηνά.

«Σημαίνει… σημαίνει πως είναι μεταστατικός και πως, από την στιγμή που γύρω από τους πνεύμονες σου έχει υγρό, θεωρούμε ότι είναι πρωτογενής με βέβαιη μετάσταση.»

«Δηλαδή», λέει κοφτά ο Πολύκαρπος.

«Θα σου φτιάξω σχήμα και θα το σκίσουμε το γαμημένο, θα δεις!»

Τον κοιτάζει τρυφερά και νοιώθει περήφανος. Δεν είναι όμως ηλίθιος, ξέρει πολύ καλά πότε ο Μηνάς του λέει ψέματα.

«Πόσο καιρό;»

«Ρε μπαμπά…»

«Πες μου, μην φοβάσαι. Το κατάλαβα από την αρχή. Και δεν έπρεπε να σε εμπλέξω, έπρεπε να πάω σε κάποιον συνάδελφο σου…»

«Τώρα γίνεσαι ανόητος!»

«Όχι», επιμένει ο Πολύκαρπος, «έπρεπε να σε προφυλάξω από όλο αυτό, όμως με έπιασε πανικός με το αίμα και φοβήθηκα πως δεν υπήρχε χρόνος.»

«Μην λες τέτοια, έχουμε μπροστά μας χρόνο, θα δεις!»

«Πόσο χρόνο;»

«Πολύ!»

«Ένα μήνα;»

«Σταμάτα, ρε μπαμπά…»

«Δυο;»

«Μπαμπά.»

«Έξι μήνες; Έναν χρόνο; Πόσο, γαμώ τη ψυχή μου!»

Αφήνει το βάρος του ξανά στην πολυθρόνα και κρύβει το πρόσωπο με τα χέρια.

«Εσύ, δεν έχεις δικαίωμα να μην μου πεις κι εγώ έχω κάθε δικαίωμα να ξέρω τι με περιμένει.»

Μέσα από το παράθυρο περνάνε οι απογευματινές αχτίδες του ήλιου. Πάνω σε μία, κούνια- μπέλα, έπεσε ο Μηνάς μέσα στη βαρέλα κι έκανε “μπλουμ”.

Το στόμα του Μηνά ανοίγει και κλείνει, η γλώσσα κουνιέται και φτιάχνει φθόγγους κι αυτοί με την σειρά τους λέξεις.

Δίπλα του περνάει ένα ποδήλατο με φτερωτή και κολλημένο τραπουλόχαρτο, λασκάρει η αλυσίδα, παίρνει ανάποδες βόλτες και το αγόρι που το οδηγεί πέφτει με το σαγόνι στον χαλικόδρομο. Ένας άντρας κρατάει βάμμα ιωδίου, τα «δεν πειράζει» για σταυρό και παγωτό βανίλια.

Απέναντι του ο Πολύκαρπος κοιτά πέτρινος, καμία φορά κουνάει το κεφάλι, τα βλέφαρα λιγότερο, οι κόρες των ματιών του τρέμουν και πετάγονται νευρικά, γυαλίζουν κάτω από το φως.

Φέρνει στο στόμα και φυσάει, δεκάδες σαπουνόφουσκες γεμίζουν το κενό ανάμεσα τους κι ο Μηνάς τις σκάει και γελάει.

Το στόμα του δεν λέει να σταματήσει κι όλο μαζεύεται ο Πολύκαρπος πάνω στην πολυθρόνα, συρρικνώνεται, σχεδόν εξαφανίζεται και μένει απέναντι του ένα χαμόγελο, σφιγμένα φρύδια και βουτιές από ηλιοκαμένες πλάτες.

Πέφτει σιωπή και λιγοστές ανάσες.

«Τόσο λίγο… Δεν περίμενα πως θα ήταν τόσο λίγο», λέει ξαφνικά ο Πολύκαρπος. Ο Μηνάς δεν αντιδρά από τα άγνωστα βάθη του. Έκανε το χρέος του, προτιμά να μείνει εκεί για λίγο.

«Μην το πεις στην Ελπίδα.»

Ο Μηνάς σηκώνει το βλέμμα.

«Πες της κάτι άλλο, όχι αυτό. Ειδικά τώρα που περιμένει. Στον τρίτο μήνα είναι ακόμα», συμπληρώνει ο Πολύκαρπος και σηκώνεται.

«Κάτι θα σκεφτώ», απαντάει ο Μηνάς και τον πλησιάζει. «Στάσου. Θα σε πάω σπίτι.»

«Θέλω να περπατήσω.»

«Κάτσε ρε πατέρα, που θα πας έτσι;»

«Αλήθεια, αγόρι μου. Θέλω λίγο να περπατήσω. Μόνος.»

Τον αγκαλιάζει.

«Όπως θες», του λέει. «Θα ‘ναι δύσκολο να το πεις στην μαμά.»

Ο Πολύκαρπος τον πιάνει από τους ώμους και τον καρφώνει με ένα άγριο βλέμμα.

«Λέξη δεν θα πεις στην μάνα σου, μ’ ακούς;»

Ο νέος σαστίζει.

«Τι εννοείς; Δεν θα της το πεις;»

«Όχι. Δεν της αξίζει τόσος πόνος, θα την τσακίσει», απαντάει και χάνεται στις σκέψεις του. «Όχι, για κανέναν λόγο δεν πρέπει να μάθει. Μέχρι το τέλος.»

Ήρθε ορμητικά σαν κύμα. Κάθε ίχνος πόνου, αγάπης και συστολής ξεπλύθηκε μεμιάς κάτω από το οργισμένο πρόσωπο του.

«ΕΙΣΑΙ ΤΡΕΛΟΣ; Άρρωστος είσαι, όχι θεός, να σπρώξεις τον πόνο κάτω από το χαλί! Τι νομίζεις ότι θα πετύχεις, μου λες; Θα ζήσει η Σοφούλα εντάξει μετά; Θα τρελαθεί αν της το κάνεις αυτό, αν την κοροϊδέψεις έτσι! Μην τολμήσεις να το κάνεις, σε προειδοποιώ. Αν δεν της το πεις εσύ, θα το κάνω εγώ», φωνάζει και κόβει βόλτες σαν θηρίο. Ο Πολύκαρπος σαστίζει.

«Να την προστατεύσω θέλω…»

«Όχι! Να το παίξεις ήρωας θέλεις. Άκου πατέρα. Άκου καλά.»

Τον πλησιάζει και στέκεται μια ανάσα μακριά. Όπως τον βλέπει θυμάται, τραβιούνται τα νερά και μένουν τα χαλάσματα.

«Όσο σκληρό κι αν είναι, δεν έχεις το δικαίωμα να πεθάνεις μόνος. Κάτι δικό της θα πεθάνει μαζί σου. Κάτι δικό μας. Πρέπει να της δώσεις χρόνο.»

Σπάνε οι μάσκες, δένουν τα κορμιά.

«Σ’ αγαπάω τόσο», ψιθυρίζει ο Πολύκαρπος και ο Μηνάς κουνάει το κεφάλι και μονολογεί το μάταιο.

«Δεν έχεις δικαίωμα, μ’ ακούς; Δεν έχεις δικαίωμα. Δεν έχεις δικαίωμα, γαμώτο…»

Πάρε τα βήματα στην 39η Δόση

11 σκέψεις σχετικά με το “35. Δικαίωμα

  1. Μιχάλη, σήμερα -μέρα που είναι- έχω την αίσθηση ότι μας παρουσίασες δύο πατεράδες… Για μια ακόμα φορά το διάβασα μονορούφι. ☺

    Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Καμιά φορά είναι δύσκολο να είσαι πατέρας. Θες να είσαι απλά άνθρωπος…

    Αρέσει σε 2 άτομα

  3. Και σύζυγος είναι δύσκολο και μάνα είναι δύσκολο αλλά πάνω απ΄όλα το πιο δύσκολο είναι

    Αρέσει σε 1 άτομο

  4. -βιάστηκε να φύγει- είναι, να είσαι εκεί!
    ‘Εχει συνέχεια;
    Όλα έχουν συνέχεια/ες… 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Όλα έχουν συνέχεια. Μα όλα!

      Αρέσει σε 1 άτομο

    2. Σας ευχαριστώ τόσο πολύ που είστε εδώ!

      Αρέσει σε 1 άτομο

  5. Τι να πω τωρα!!!!!!!!!!!!!!!!!

    Αρέσει σε 1 άτομο

  6. Δημοσιευτηκε το σχόλιο πριν ολοκληρρώσω αυτό που ήθελα να πω…Τοσο με επηρεασε το κεφαλαιο αυτο….. Με εχει απορροφήσει πολύ αυτή η ιστορια και καθε βραδυ ανυπομονω να μπω να διαβασω τα επόμενα κεφάλαια…Είναι αδικό για τον πολυκαρπο και για μας αυτή η αρνητική εξελιξη…να ελπίζω για μια ευχαριστη ανατροπή???????

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Άδικο γιατί; Δεν θα ήταν για τον αναγνώστη πιο άδικο, ουτοπικό και λάθος να παρουσιάσω μία κοινή ζωή στρωμένη ροδοπέταλα; Δεν θα ήταν μία προσβολή προς την ευφυΐα του; Και για τον Πολύκαρπο, δεν θα ήταν πέρα ως πέρα άδικο, να μην παρουσιάσω καθόλου την πτυχή εκείνη της ζωής που αφορά στο αναπόφευκτο τέλος; Ένα στάδιο της ζωής είναι και το τέλος. Εάν δεν διασχίσει ο ήρωας ένα πεδίο κάθαρσης και δοκιμασίας τεράστιας προκειμένου να ολοκληρωθεί; Δεν θα ήταν μισός;

      Και επιπλέον, έχω διαβάσει πολύ Stephen King στην εφηβεία. Κάτι τέτοια ξέρεις, σου αφήνουν κουσούρια που συνοψίζονται όλα στην ρήση του μεγάλου συγγραφέα προς φιλόδοξους νέους συγγραφείς:

      «Kill your darlings, kill your darlings, kill your darlings.»

      Αρέσει σε 1 άτομο

      1. Με έκανες σκόνη. Δίκιο έχεις, εγώ το είδα τελείως παρορμητικά, το έγραψα όπως το ένιωσα εκείνη τη στιγμή που το είχα διαβάσει και ήμουν συγκινημένη ❤ ❤ ❤ Αχ αυτός ο King …..

        Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

fabricastails

When dreams come true and taste has a meaning

Στιγμιότυπα

Μικρές Ιστορίες

XYZ Contagion

Ο κόσμος σε 360 μοίρες. Το μοναδικό '0% Lies & Errors Free' website. Στιγμές και όψεις της ελληνικής (και όχι μόνο) δημόσιας πραγματικότητας από ένα ιστολόγιο που αγαπάει την έρευνα. Επειδή η αλήθεια είναι μεταδοτική.

Αέναη κίνηση

Για την αυτονομία και τη χειραφέτηση

Los Innuendos

Qui Tacet Consentit

Face Reality

Αντιμετώπισε την πραγματικότητα

Τελευταίος ... πάντα

... για να γελάω(;) καλύτερα.

Περί Στοχασμών

Coffee, books and thoughts

Εργαστήρι Γραφής

Δημιουργική γραφή

nefelor

δικαίωμα

Maria Kozakou

My words, my world

βιβλιαράκια||bookies

i don't only read books

Mon petit Cafe de Humanite

coffee-books-journeys-films-arts

Αρέσει σε %d bloggers:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close