32. Η νύχτα του δράκου

Για τον φτωχό Α.Γ.

8.12.2008

d48d202bd0fb561d6e76d31a69d423d9

Έχει ένα γαμημένο κρύο που θερίζει. Η πόλη λάμπει κρυσταλλική μέσα στο σκοτάδι. Τα φώτα της είναι κίτρινα και ασθενικά, τα παιδιά παίζουν με τα χνώτα τους, κάνουν ότι είναι δράκοι που εκτοξεύουν καπνούς, οι μαμάδες ανησυχούν μήπως κρυώσουν.

«Έτσι θα βγεις;» του λέει.

«Γιατί; Τι έχω;» απαντάει.

Τίποτα. Είσαι όμορφος, είσαι νέος, δείχνεις γερός και δυνατός, το μυαλό σου κάτω από ένα σκληρό περίβλημα που δεν το χωράει, διαγράφεται φεγγοβόλο, η καρδιά σου ακόμα περισσότερο, τα χέρια σου ικανά και πρόθυμα, επιδέξια τα πόδια που σε οδηγούν σταθερά μπροστά, με μεγάλα άλματα. Είσαι νέος, αυτοί όχι, είσαι φρέσκος και άκοπος ακόμα, η νύχτα σου ανήκει, η ζωή σου ανήκει.

«Λεπτό είναι, θα κρυώσεις», του λέει εκείνη.

«Μια χαρά είναι», απαντάει.

Δύο χρόνια στην σχολή, σχεδόν είκοσι χρονών, πολύ μεγάλος για να σε κανακεύουν, πολύ μικρός για να μην το κάνουν, για να μην ανησυχούν κι όμως, δεν το καταλαβαίνεις, θυμώνεις με κάτι τέτοια μικρά, απλά “σ’ αγαπώ” γιατί τα μάτια σου εκτοξεύουν υπερβολικά πολλούς κεραυνούς, θολώνουν από το μέσα φως σου και δεν τα αναγνωρίζεις με το βλέμμα.

Πλησιάζει. Τους δίνει από ένα φιλί.

«Που θα πας;»

«Δεν ξέρω. Κεραμικό; Κολωνάκι; Κάτι καλό πρέπει να έχει και στην “Αρχιτεκτονική” σήμερα, θα δούμε. Μάλλον εκεί θα είμαστε. Φιλιά.»

«Θα έρθεις μετά από δω;»

«Μπορεί», απαντάει και το σκέφτεται.

«Ναι μωρέ, να πιούμε καφεδάκι το πρωί και φεύγω μετά. Καληνύχτα!»

«Καληνύχτα, μωρό μου» του λέει εκείνη. «Να προσέχεις.»

«Καλά ρε μαμά, θα προσέχω!»

Η πόρτα κλείνει και μένουν οι δυο τους. Για λίγο δεν μιλάνε, κοιτάνε τηλεόραση, έχει ωραίους καλεσμένους σήμερα ο Παπαδόπουλος, όμορφες μουσικές και πλαστικά κέφια.

Η πόρτα έχει κλείσει πίσω του δεκάδες φορές. Για το σχολείο στην αρχή, για την προπόνηση, για τον φίλο, για τον έρωτα, για τον καφέ, το σινεμά, τα σφηνάκια, τα ξενύχτια, την καψούρα, την απόρριψη, τον θυμό, την λύπη. Κάθε φορά που η ζωή ανοιγόκλεινε τα βλέφαρα, η πόρτα έκλεινε πίσω του. Μέχρι που μετακόμισε για να είναι πιο κοντά στην σχολή του και έπαψαν να παρακολουθούν της ζωής του το πήγαινε- έλα.

Ο Πολύκαρπος σηκώθηκε από τον καναπέ. Έβαλε ένα Jack, πήγε στην κουζίνα και κάθισε στο τραπέζι. Σύντομα τον ακολούθησε και η Σοφία, πήρε ποτήρι, έβαλε κρασί και κάθισε δίπλα του.

«Τι έπαθες;»

«Τίποτα. Μου την βίδωσε η τηλεόραση.»

Εκείνη χαμογελάει.

«Ανησυχείς;»

«Για πιο πράγμα;» της απαντάει με ύφος υπεράνω.

Εκείνη τον χαϊδεύει στην πλάτη και ακουμπάει το κεφάλι στον ώμο του.

«Θα γίνεις ένας παλιόγερος, άλλο πράγμα! Αλίμονο μου!»

Πίνουν, αγαπιούνται, φοβούνται και δεν το ομολογούν. Είναι ανόητο να φοβούνται. Δεν έχουν λόγο. Είναι μεγάλος πια, ενήλικας σωστός, φοιτητής πια, έχει φύγει από το σπίτι, έχει ανοίξει τα φτερά του, είναι μόνος του. Κι όμως, για κάποιον λόγο, εκείνο το βράδυ του Δεκέμβρη, έχει ένα γαμημένο κρύο που φτάνει μέχρι μέσα τους. Ροκανίζουν τον χρόνο προσποιούμενοι τους αδιάφορους, σχολιάζουν, κουτσομπολεύουν, γκρινιάζουν, πίνουν και καπνίζουν, όπως κάθε βράδυ, σαν τίποτα να μην συμβαίνει. Μα εκεί έξω τα παιδιά παίζουν με τα χνώτα τους, κάνουν τους δράκους που εκτοξεύουν καπνούς και το παιχνίδι τους κρύβει τα αληθινά θηρία που τριγυρνούν στην πόλη.

Κάτω από τα κίτρινα φώτα οι νέοι ελέγχουν τους δρόμους και τις πλατείες. Τρέχουν, μεθούν και ερωτεύονται, πετάνε ψηλά στον αέρα, τσακίζονται στα πεζοδρόμια, χουφτώνονται και φιλιούνται άγρια και κακότεχνα, με τρομαχτικό τρόπο.

Κοιτάνε τρομαχτικά, μέχρι τα βάθη της ψυχής σου.

Περπατούν τρομαχτικά, αψηφώντας την βαρύτητα.

Χαμουρεύονται τρομαχτικά, θαρρείς και είναι μόνοι αυτοί μέσα στον κόσμο, πηδιούνται τρομαχτικά, ψιθυρίζουν τα «σ’ αγαπώ» τους τρομαχτικά, τα εκτοξεύουν σαν ταφόπλακες βαριά, τα «για πάντα» τους και τα «ποτέ» τους, σκέφτονται τρομαχτικά, άναρχα και πανίσχυρα με τρόπο που δονεί τον κόσμο σαν αστέρι πάλσαρ, νοιώθουν τρομαχτικά, με τις φλόγες που τους καίνε να ξεπροβάλουν από τα ακροδάχτυλα και τα πόδια και τα ρουθούνια τους.

«Δεν είμαι εντάξει», μουρμουρίζει. «Κάτι δεν μ’ αρέσει σήμερα.»

Τζαβέλλα με Μεσολογγίου τρέχουν οι λεπτοδείκτες και τα γέλια τους φτάνουν τρομαχτικά μέχρι τα μπαλκόνια πάνω από το κεφάλι της πόλης. Ανατριχιάζουν τρομαγμένα τα πλακόστρωτα κάτω από τα πόδια τους, έτσι που πατούν απειλητικά με κρότο. Γελάνε και σκορπούν τον τρόμο, μιλάνε και απειλούν την ύπαρξη την ίδια, γυαλίζουν μέσα στις πανοπλίες τους κι όποιος τύχει να βρεθεί στον δρόμο τους, τρομάζει από το θάρρος τους. Παίζουν τους δράκους με τα χνώτα τους. Κι αυτό προσβάλει τα θηρία.

Τους σταματούν.

Τους ρωτάνε.

Τρομάζουν από την απάντηση τους, είναι ανέγγιχτοι, είναι υπεράνω νόμου, τάξης και αρχής. Είναι η αρχή. Ανοίγουν το στόμα τους και σκορπούν τον τρόμο.

Σηκώνουμε όλοι μαζί το χέρι, έχει ένα γαμημένο κρύο που φτάνει μέχρι μέσα μας, πίνουμε, καπνίζουμε, τραγουδάμε μία στροφή από την τηλεόραση που παίζει, τσακίζουμε ένα νωθρό χασμουρητό, χουφτώνουμε τον καναπέ. Και πατάμε την σκανδάλη.

Για κατι λίγα κλάσματα του δευτερολέπτου το ξανασκεφτόμαστε, όμως είναι αργά.

Τώρα δεν τρομάζουμε πια. Τα θηρία επικρατούν μέσα στην επερχόμενη σιωπή, μέχρι να ξεθυμάνει ο αντίλαλος και να γεμίσουν ξανά τα κενά που χάραξε η σφαίρα στον αέρα. Ό,τι μας τρόμαζε έχει τώρα μια τρύπια καρδιά και οι αποδείξεις της υπεροχής μας κρύβονται στον δέκατο σπόνδυλο που δεν αναπτύχθηκε ακόμα.

Ο Παπαδόπουλος το βουλώνει επιτέλους κι αυτό ανακουφίζει τον Πολύκαρπο μέχρι την στιγμή της αναγγελίας.

«Ένας νέος…»

Μουδιάζει το κρανίο του.

«…Πριν λίγη ώρα…»

Η καρδιά του θα εκραγεί.

«…Νεκρός…»

Η Σοφία κοιτά παγωμένη.

«Παρ’ τον τηλέφωνο», της λέει.

Πατάει τους αριθμούς με χέρι που τρέμει. Καλεί. Δεν το σηκώνει.

Πάει δώδεκα, καλεί, καλεί ξανά, πάλι τίποτα, ο Παπαδόπουλος παίζει πάλι τις πενιές του. Κανείς δεν λέει τίποτα, επίσημες ανακοινώσεις και φτάνει, η τάξη αποκαταστάθηκε, ο κίνδυνος εξολοθρεύθηκε, μην φοβάστε, μην φοβάστε πια.

Δυο, τρεις, πίνουν και καπνίζουν σαν τρελοί και κάθε τόσο σηκώνουν το τηλέφωνο για να δουν, να μάθουν κι εκείνος δεν απαντάει.

Ακούνε το κλειδί στην πόρτα, τρέχουν στην είσοδο, τον βλέπουν σκυφτό και πέφτουν πάνω του, κλαίνε και τον κρατάνε σφιχτά.

«Έμαθα, το ακούσαμε», τους λέει όμως εκείνοι δεν έχουν κουράγιο να πουν λέξη. «Είμαι καλά, μην κάνετε έτσι. Καλά είμαι.»

Ο Πολύκαρπος τον κοιτάζει πέτρινος, χλωμός και πιωμένος.

«Όχι», του λέει. «Δεν είσαι. Κανείς σας δεν θα είναι ποτέ ξανά καλά.»

2 σκέψεις σχετικά με το “32. Η νύχτα του δράκου

  1. Συγκλονιστικό, Μιχάλη…

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

imaginistes

«Τα όνειρα σου μην τα λες γιατί μια μέρα κρύα μπορεί και οι φροϋδιστές να 'ρθούν στην εξουσία»

haveatea.gr

human cup-ples

βιβλιαράκια||bookies

i don't only read books

Mon petit Cafe de Humanite

coffee-books-journeys-films-arts

Greek poet

Poems: Spiros Doikas - Ποιήματα: Σπύρος Δόικας

The Friendly Ghost.

An online Diary of a Greek girl that wanna be an artist

eyelandssite.wordpress.com/

ιστοσελίδα για την τέχνη και την ζωή στην πόλη

Marias blog

its like a diary..my thoughts my fictional stories..everything in here..

οξύμωρο σχήμα

[καλώς ήρθες στο μυαλό μου]

No Sense Words - Λέξεις Φυγόκεντρες

Λέξεις... Οι δικές μου λέξεις έχουν χάσει την βαρύκεντρο δύναμή τους... πάλλονται, διασκορπίζονται, χωρίς ουσία χωρίς χρώμα, αλλάζουν με τον καιρό, με τη στιγμή παίρνουν μια ιδιαίτερη μορφή, χωρίς διάρκεια...Είναι λέξεις φυγόκεντρες...

Cinnamon Spark

thoughts of a restless mind

matobookalo

Βιβλία Αστυνομικά, Θρίλερ, Φαντασίας

Άιναφετς

"Γιατροσόφια, κόλπα, σχόλια και άλλα πολλά"

Μαρίνα Μόσχα

Όλα όσα μας αφορούν γύρω από την ψυχολογία μας, τις σχέσεις, τα παιδιά μας...

Χείλων

Ιστολόγιο Κλασσικών & Φυσικών Επιστημών

ΕfiSoul63

γιατί .... ακόμα και "η μάσκα, αν δεν κρύβει πίσω της ψυχή, δεν κάνει ούτε για μάσκα"

The Act of Capturing

Photography are stories to be told

Αρέσει σε %d bloggers:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close