30. Επαφή


Σε συνέχεια της 25ης Δόσης


shadow-photography-tips-18

Δεν είναι σε θέση να οδηγήσει και το ταξί δεν είναι αρκετά απρόσωπο για τον σκοπό του. Με τόσο περιορισμένα ενδιάμεσα κενά, σε τόσο μικρό χώρο είναι αναπόφευκτο πως με τον ίδιο τρόπο που εισπνέεις τα χνώτα του, θα βρεθείς εξαναγκασμένος να συνυπάρξεις, έστω για λίγο, για όσο διαρκεί η κούρσα, με κάποιον τελείως ξένο.

Η σκέψη τον ανατριχιάζει. Του είναι αδιανόητη έστω και η ελάχιστη άνευ ουσίας ή ακόμα και αμφιβόλου σπουδαιότητας συζήτηση. Καλημέρα, που πάμε, ζέστη σήμερα, ρε τι γίνεται στον κόσμο, ο Τούρκος φιρί- φιρί το πάει, τρία- ένα οι Βούλγαροι, ε;

Φυσικά σε όλα τα παραπάνω η απάντηση δεν μπορεί να είναι «δεν έχει σημασία», «δεν με αφορά», «και να έβρεχε ακόμα το ίδιο θα μου έκανε», «σταματήστε κάθε απόπειρα επικοινωνίας». Αλλά ακόμα κι αν ήταν εφικτή μια τέτοιου είδους απάντηση, ενώ συνήθως μπορεί να προκαλέσει ένα είδος πρόσκαιρης και αυτάρεσκης ικανοποίησης, το συγκεκριμένο πρωινό ο κύριος Πολύκαρπος Γιοκλούκογλου, έβρισκε την σκέψη της συναναστροφής ολωσδιόλου αφόρητη.

Πήρε το λεωφορείο και επέλεξε πολύ προσεκτικά μια γωνία για να σταθεί όρθιος στο πίσω μέρος. Κρατούσε ένα μαντήλι στο χέρι και κάθε τόσο, το έφερνε στο στόμα και έβηχε μανιασμένα προσπαθώντας μετά από κάθε ξέσπασμα επίμονα και με κόπο να ανακτήσει τον έλεγχο των εισπνοών του.

Ένα παιδί τον κοίταζε τελείως αδιάκριτα, η μητέρα του ατένιζε την πόλη που έτρεχε. Δεν τον ενοχλούσε τόσο η οπτική εμπλοκή με άλλους, του προκαλούσε μόνο φόβο και ένα είδος ζήλιας που δεν μπορούσε να εξηγήσει μιας και ήταν ανεπαίσθητο μέσα του, σαν μυρμήγκιασμα στα δάχτυλα του από πολύ κρύο νερό. Ένας νεαρός δίπλα του δεν έδειχνε να ενοχλείται από τις εκρήξεις βήχα, χανόταν στην μουσική που έπαιζε στα ακουστικά του και εντός του, συχνά χαμογελούσε, μερικοί γύρισαν προς το μέρος του, ένας μάλιστα τον πλησίασε και ετοιμάστηκε να του μιλήσει όταν ακούστηκε το καμπανάκι της πόρτας και συνειδητοποίησε πως ήταν η στάση του και έπρεπε να κατέβει. Έφυγε βιαστικά υπονοώντας κάποιο ενδιαφέρον για έναν άνθρωπο που ήταν προφανώς άρρωστος και τον έπαιρνε μακριά ένα μπλε αστικό, εκείνος δεν ήταν πια μέσα, ο άρρωστος δεν ήταν δική του δουλειά, δεν είχε πλέον κανέναν λόγο να προβληματίζεται και σίγουρα καμία ευθύνη. Κι αυτό για τον Πολύκαρπο ήταν άκρως ανακουφιστικό.

«Είστε καλά;»

«Υπήρξα και καλύτερα.»

«Θέλετε λίγο νερό;»

«Όχι, ευχαριστώ.»

«Καθίστε. Γιατί δεν κάθεστε;»

«Ειλικρινά, δεν το επιθυμώ. Σας ευχαριστώ πάντως.»

«Πείτε μου αν χρειάζεστε κάτι.»

«Τίποτα. Ευχαριστώ και πάλι.»

«Μα…»

Έκανε τον διάλογο στο κεφάλι του και χαμογελούσε ευτυχισμένος που δεν ειχε προκύψει ποτέ. Κανένας τόπος δεν ήταν πιο άψυχος και απρόσωπος από ένα λεωφορείο γεμάτο ανθρώπους.

Κατέβηκε ευτυχής, διέσχισε τον δρόμο σκυφτός με το μαντήλι μπροστά στο στόμα, απέφυγε χωρίς ιδιαίτερο κόπο τους περαστικούς, ένας στάθηκε να ρωτήσει, ήταν ένας έφηβος, οι γονείς του είχαν κάνει καλή δουλειά μαζί του και γεννήθηκε καταραμένος με μια ενσυναίσθηση που δεν μπορούσε ούτε η άγουρη νιότη του να κρύψει. Τον προσπέρασε προσποιούμενος πως δεν άκουσε, ο νέος επέμεινε και επανέλαβε την ερώτηση του, τον αηδίασε η τόση του έγνοια, η ανησυχία στα μάτια του και η θρασύτατη συμπεριφορά του, η πρόθεση του να βοηθήσει, να παρέμβει.

Τον ξέχασε στην στροφή, πλησίαζε πια, είχε σχεδόν φτάσει. Προσπάθησε να επιβραδύνει το βήμα του τόσο ώστε να απλώσει τα λίγα μέτρα που τον χώρισαν από τον προορισμό σε όλο τον διαθέσιμο χρόνο που είχε μπροστά του, όμως δεν τα κατάφερε.

Βήχοντας βαριά πάτησε το κουμπί στην είσοδο, του απάντησε ένας ηλεκτρικός ήχος και έσπρωξε την πόρτα.

Στον ανελκυστήρα βρέθηκε να πνίγεται. Το κουβούκλιο ανέβαινε αργά, αλλά όχι αρκετά αργά ώστε να παρατείνει ικανοποιητικά την άφιξη του και το αίσθημα της νομοτελειακής ανταλλαγής έστω και της παραμικρής λέξης γεννούσε μέσα του την επιθυμία να στραφεί προς την έξοδο και να απομακρυνθεί, με τον ανελκυστήρα ακόμα εν κινήσει και το κενό κάτω από τα ποδιά του μικρότερο από αυτό εντός του.

Όταν η πόρτα άνοιξε στον έκτο όροφο, βρήκε τον εαυτό του ανίκανο να βαδίσει τα λίγα μέτρα του διάδρομου μέχρι την πόρτα. Ο βήχας τράνταζε ολόκληρο το σώμα του, καμπούριαζε και με το ελεύθερο χέρι του κρατούσε τον τοίχο. Με το άλλο κρατούσε το μαντήλι και όση αλήθεια μπορούσε να χωρέσει μέσα του.

Όταν σταμάτησε τελικά μπροστά στην πόρτα, κατάφερε να ελέγξει τον βήχα του και όρθωσε όσο καλύτερα μπορούσε το κορμί του. Διαπίστωσε ότι κατάφερνε να σταθεί ικανοποιητικά, περίπου σαν άνθρωπος, σαν ένας ακόμα από το κοπάδι με τίποτα ιδιαίτερο πάνω του, τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από τον καθένα.

Η πόρτα άνοιξε. Μπροστά του στεκόταν η Λίνα με το πλατύ της χαμόγελο. Άσχημη εκ γενετής, όμορφη εκ φύσεως, παράξενο πλάσμα και η θέα της, η όψη αυτού του οικείου κοριτσιού τον έκανε να χαμογελάσει.

«Καλημέρα κύριε Πολύκαρπε!» του είπε πρόσχαρα και παραμέρισε για να περάσει.

«Καλημέρα» απάντησε από κάποια γωνία του σύμπαντος και διαπίστωσε πως το είπε εξίσου πρόσχαρα και ανάλαφρα.

Του έδειξε τον δρόμο για το γραφείο λέγοντας του να περάσει και πως τον περίμενε. Δεν τον ρώτησε πως ήταν κι αυτό ήταν ανακουφιστικό.

Έμεινε για λίγο με το χέρι στο πόμολο. Έκλεισε τα μάτια, πήρε μια βαθιά ανάσα και άνοιξε την πόρτα.

Τον είδε να τρέχει προς το μέρος του. Έπεσε πάνω του και τον αγκάλιασε.

«Είχες δίκιο, γαμώτο, πάλι, πάντα! Έπρεπε να έχεις άδικο αυτή τη φορά, ας είχες μια φορά άδικο » τον ακούει να φωνάζει.

«Τι έπαθες;» ψελλίζει με κόπο κι είναι βραχνός.

«Έπρεπε να πάρω Ουρολογία», απαντάει ο Μηνάς και κλαίει στα χέρια του.

Χάνει τον χρόνο, χάνει το πάτωμα και την λαβή του από κάθε λογική, εκμηδενίζει τις αποστάσεις του αυτό το δάκρυ, τον σφίγγει πάνω του, γλιστράει το μαντήλι από το χέρι του, τραβάει την άσπρη ποδιά του γιου του πιο κοντά, το στήθος του θα σπάσει, δεν μπορεί να αναπνεύσει όμως δεν μπορεί ακόμα περισσότερο να τον αφήσει. Κλείνει τα μάτια.

«Μην μου πεις ότι λυπάσαι.»

«Τι λες;» φωνάζει απελπισμένα.

«Μην μου το πεις. Μόνο κράτα με.»

Πίσω τους η πόρτα είναι ανοιχτή και η γυναίκα έχει μαραθεί ακίνητη. Ανελκυστήρας, πεζοδρόμιο, δρόμοι, αστικά, τοπία της μοναξιάς που ένα πρωί ξυπνάει, όμορφα σημεία χωρίς καμιά επαφή. Και δεν τον έκρυψε ούτε ένα.

 

7 σκέψεις σχετικά με το “30. Επαφή

    1. Καλημέρα Β.! ☺☺☺
      Χαίρομαι που σου άρεσε!

      Μου αρέσει!

  1. Και ποιος θα κρατήσει ποιον; 😉

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Αυτό κι αν είναι θέμα!
      Καλημέρα!

      Μου αρέσει!

  2. Αυτό το ψυχογράφημα του Πολύκαρπου κι αυτός ο… ψυχοβγάλτης! Αχ, βρε Μιχάλη… Εξαιρετικό για μια ακόμα φορά! Σε ζηλεύω πολύ, να ξέρεις! 🙂

    Μου αρέσει!

    1. Αυτό που κάθομαι και βασανίζω έναν άνθρωπο κι εσύ με ζηλεύεις, να το κοιτάξεις! Καλό δεν είναι σίγουρα 😜!
      Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για όλα τα σχόλια και τα «πάμε» σου.
      Βοηθούν πολύ, να ξέρεις.
      Καλή και όμορφη μερα!

      Αρέσει σε 1 άτομο

      1. Δεν βασανίζεις μόνο τον Πολύκαρπο, να ξέρεις. Δεν ξέρω πώς να προετοιμαστώ ψυχολογικά για το παρακάτω! χαχαχα Καλημέρα κι από μένα! 🙂

        Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

imaginistes

«Τα όνειρα σου μην τα λες γιατί μια μέρα κρύα μπορεί και οι φροϋδιστές να 'ρθούν στην εξουσία»

haveatea.gr

human cup-ples

βιβλιαράκια||bookies

i don't only read books

Mon petit Cafe de Humanite

coffee-books-journeys-films-arts

Greek poet

Poems: Spiros Doikas - Ποιήματα: Σπύρος Δόικας

The Friendly Ghost.

An online Diary of a Greek girl that wanna be an artist

eyelandssite.wordpress.com/

ιστοσελίδα για την τέχνη και την ζωή στην πόλη

Marias blog

its like a diary..my thoughts my fictional stories..everything in here..

οξύμωρο σχήμα

[καλώς ήρθες στο μυαλό μου]

No Sense Words - Λέξεις Φυγόκεντρες

Λέξεις... Οι δικές μου λέξεις έχουν χάσει την βαρύκεντρο δύναμή τους... πάλλονται, διασκορπίζονται, χωρίς ουσία χωρίς χρώμα, αλλάζουν με τον καιρό, με τη στιγμή παίρνουν μια ιδιαίτερη μορφή, χωρίς διάρκεια...Είναι λέξεις φυγόκεντρες...

Cinnamon Spark

thoughts of a restless mind

matobookalo

Βιβλία Αστυνομικά, Θρίλερ, Φαντασίας

Άιναφετς

"Γιατροσόφια, κόλπα, σχόλια και άλλα πολλά"

Μαρίνα Μόσχα

Όλα όσα μας αφορούν γύρω από την ψυχολογία μας, τις σχέσεις, τα παιδιά μας...

Χείλων

Ιστολόγιο Κλασσικών & Φυσικών Επιστημών

ΕfiSoul63

γιατί .... ακόμα και "η μάσκα, αν δεν κρύβει πίσω της ψυχή, δεν κάνει ούτε για μάσκα"

The Act of Capturing

Photography are stories to be told

Αρέσει σε %d bloggers:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close