28. Όσα χωράνε σε μία τσέπη

2bef9bb153151a2ae6b28ac7cf67e630bf24720f

Είναι ένα βρώμικο κομμάτι ύφασμα πλεγμένο με τσιγκελωτό, κάπως κακότεχνο αν και τίμιο προς τον σκοπό του. Ο Πολύκαρπος το παραμερίζει και κοιτά έξω. Τα κίτρινα φώτα του δρόμου ανάβουν ακόμα, οι νοικοκυραίοι κοιμούνται, τα παιδιά ονειρεύονται μικρές κοσμογονίες και οι παρθένες παίζουν με τ’ ακροδάχτυλα τους. Είναι μια ίδια νύχτα και στο βάθος του δρόμου, πάνω από τις χαμηλές στέγες μια υποψία φως τον τρομάζει, φοβάται πως παρακοιμήθηκε όμως το ρολόι που φοράει στον καρπό του τον καθησυχάζει, υπάρχει χρόνος.

Σηκώνεται βιαστικά, φοράει ένα κοτλέ καφέ παντελόνι και γαλάζιο πουκάμισο, ας είναι καλοντυμένος, δεν θα πείραζε και να μην ήταν, αλλά ας έκανε τουλάχιστον αυτό σωστά.

Τα μαλλιά του είναι παράξενα έτσι όπως του τα έκοψε ο κουρέας, το έκανε σχεδόν με ευχαρίστηση καθώς έβλεπε τις μακριές τούφες να πέφτουν στο μωσαϊκό. Τον Πολύκαρπο δεν τον ενόχλησε, τουλάχιστον κάποιος έπαιρνε ευχαρίστηση από την διαδικασία. Όταν τον ξύρισε αποκάλυψε ένα παιδικό πρόσωπο, αρκετά όμορφο αν και κάπως κουρασμένο, του είπε πως θα περνούσε δύσκολα με τέτοιο προσωπάκι, του απάντησε πως ήδη περνούσε δύσκολα και όταν ο κουρέας του ευχήθηκε με τις υγείες σου, ο Πολύκαρπος του έδωσε ένα τσαλακωμένο πενηντάρικο και βγαίνοντας από το κουρείο ένοιωσε την παρόρμηση να ευχηθεί «επίσης», όμως δεν το έκανε και έφυγε αμίλητος.

Πήρε από το κομοδίνο το κομπολογάκι με το ματόχαντρο και το έβαλε στην τσέπη του. Στην ίδια τσέπη έβαλε και τις εφτακόσιες δραχμές που το είχαν απομείνει από την λαχαναγορά. Στην τσέπη του πουκαμίσου έβαλε τα χαρτιά του, μια τσατσάρα και την ταυτότητα του. Πλησίασε στο τραπέζι της κουζίνας και πήρε ένα χαρτί κομμένο από τετράδιο. Το δίπλωσε και το έβαλε στην μοναδική τσέπη που του είχε μείνει άδεια.

Πήρε από το πάτωμα του σαλονιού ένα μικρό σακίδιο, τα πέλματα του έκαναν θόρυβο πάνω στον μουσαμά και πριν βγει, κοίταξε στην γωνία δίπλα από το ντιβανομπάουλο, στην άκρη του μικρού δωματίου. Μπρος στα μάτια του, είδε την μορφή του θείου του σκυμμένο πάνω από τον μουσαμά να παραχώνει εφημερίδες και να του χαμογελάει.

Βγήκε στην Κοκκινιά, τον χτύπησαν τα γιασεμιά στις αυλόπορτες και τα βασιλικά στους βαμμένους τενεκέδες, από κάποιο κλειστό παράθυρο ακουγόταν ο σομιές ενός κρεβατιού που έτριζε όλο ενοχές κι απόλαυση μέσα στο χάραμα. Του ‘ρθε να κλάψει και μετάνιωσε που είχε αφήσει το υπόγειο στα Ταμπούρια όμως δεν τον έπαιρνε να το κρατήσει άλλο. Μετάνιωσε που πέρασε την νύχτα στο πατρικό του, από όλες αυτή ήταν η χειρότερη, καλύτερα να την είχε βγάλει στην πλατεία Αγίου Νικολάου ή στον Δημοτικό Κήπο. Δεν είναι πως δεν το προσπάθησε, όμως το ψιλόβροχο δεν έλεγε να σταματήσει και κάποια στιγμή, λίγο πριν τα μεσάνυχτα ένοιωσε ανόητος. Περπάτησε ως την Κοκκινιά και έπεσε ξερός στο σκονισμένο στρώμα των γωνιών του στις τρεις.

Βγήκε στην Λαοδικείας και είδε ένα ταξί με σημαία. Σήκωσε το χέρι.

«Κοίτα τύχη, μόλις βγήκα. Μπες μέσα ρε παλικάρι.»

Ο Πολύκαρπος άνοιξε την πίσω πόρτα και ακούμπησε το σακίδιο του πριν καθίσει δίπλα στον οδηγό.

«Που πάμε;»

«Βγες Λαμπράκη προς Ελευσίνα και θα σου πω».

Ο οδηγός κατέβασε την σημαία και έκανε όπως του είπε. Ήταν κοντά στα εξήντα, μπορεί και παραπάνω, ρουφούσε έναν μίζερο ελληνικό από φελιζόλ και η πράσινη ριγέ μπλούζα του μοσχοβολούσε Μέριτο. Του ‘ρθε για δεύτερη φορά να βάλει τα κλάματα και γύρισε βιαστικά προς το παράθυρο.

«Που πας έτσι πρωινός, ρε λεβέντη;» τον ρώτησε και άνοιξε το ραδιόφωνο. Έπεσε σε ένα κομμάτι του Μπαγιαντέρα κι άρχισε να το σιγοτραγουδάει.

«Έχω μια δουλειά βιαστική, δεν χωράει αναβολή.»

«Πως και δεν έβαλες κανέναν δικό σου να σε πετάξει τέτοια ώρα; Κι εμένα κατά τύχη με πέτυχες, συνήθως ανεβάζω σημαία στον ηλεκτρικό, ξεχασμένη την είχα απο χθες.»

«Είναι όλοι αλλού, δεν υπάρχει κανείς.»

«Τώρα, άμα γίνομαι αδιάκριτος να μου πεις. Στα πετρέλαια δουλεύεις;»

«Όχι.»

«Και τι δουλειά έχεις ρε πασά μου στην Ελευσίνα.»

«Δεν πάμε στην Ελευσίνα.»

«Και που θες να σε πάω;» ρώτησε και φαινόταν ανήσυχος.

«Στην Κόρινθο.»

Έβγαλε από την τσέπη του το κομπολογάκι κι άρχισε να μετράει χάντρες.

«Ωραίο πράμα ρε… πως είπαμε σε λένε;»

«Πολύκαρπο», απάντησε κι ενώ δεν ρώτησε, ο οδηγός τον πληροφόρησε πως τον έλεγαν Σίμο.

«Αλλά, τι μετράς ρε πασά μου, αμούστακος είσαι ακόμα κι αυτό έχει είκοσι δύο κόμπους, δεν τους γεμίζουν οι σκοτούρες σου.»

Τώρα έπαιζε Άκη Πάνου κι έπιασε πάλι το τραγούδι.

«Δεν είναι δικό μου.»

«Τίνος είναι;»

«Της μάνας μου» απάντησε και κοίταξε την ώρα. «Το ρολόι μου, σ’ αρέσει;»

«Αυτό θα σου ‘λεγα τώρα.»

«Κι αυτό δεν είναι δικό μου.»

«Αυτό πάλι, ποιανού είναι;»

«Του γέρου μου.»

«Καλά ρε παλικάρι, εσύ τους σήκωσες τα πράγματα κι έφυγες απ’ το σπίτι μέσα στη νύχτα;»

«Δεν θα τους λείψουν.»

Ο Σίμος έμεινε για αρκετή ώρα σιωπηλός. Ο ήλιος ειχε σηκωθεί για τα καλά στον ουρανό και οι σταθμοί έπεφταν από παράσιτο σε παράσιτο, έτσι έκλεισε το ραδιόφωνο.

«Έχει συγγενείς στην Κόρινθο;»

«Όχι.»

«Το ξέρεις ότι πρέπει να σε χρεώσω και την επιστροφή;»

«Χρέωσε όσο θες.»

Ο οδηγός άρχισε να σκοτεινιάζει.

«Σ’ είχα και για τυχερό μου πρωί -πρωί. Δεν ξεκινάει καλά έτσι η μέρα.»

Ο Πολύκαρπος τον κοίταξε και για μια στιγμή μέσα στα μάτια του κυρ- Σίμου είδε κάτι που θύμιζε στεναχώρια.

«Γιατί; Καλή κούρσα σου ‘κάτσε.»

Ο οδηγός χαμογέλασε κάπως πικραμένος και έγνεψε δείχνοντας τα μαλλιά του Πολύκαρπου.

«Ξαναμακραίνουν ξέρεις.»

«Το ξέρω.»

«Όλα φτιάχνουν ξανά. Με τον καιρό, αλλά φτιάχνουν.»

Δεν του είπε τίποτα άλλο μέχρι που έφτασαν έξω από την πύλη.

«Έξι δώσε μου.»

«Λίγα είναι.»

«Τόσο κάνει.»

Του τα έδωσε τυλιγμένα σε ρολό. Μαζί με τα λεφτά, του έδωσε και το κομπολόι.

«Για τις σκοτούρες. Παραπάνω θα ‘ναι οι δικές σου», του είπε.

Έπειτα έβγαλε και το ρολόι.

«Κράτα κι αυτό.»

«Ρε πασά μου…»

«Κάτι μου λέει πως εκεί μέσα δεν μετράει ο χρόνος. Χειρότερα τα κάνουν τα πράγματα τα ρολόγια.»

Βγήκε με ένα ξερό γεια.

«Στάσου! Ο σάκος σου.»

Ο Πολύκαρπος γύρισε και τον κοίταξε.

«Έχω όσα χρειάζομαι στην τσέπη μου. Γεια χαρά.»

«Γεια σου!» φώναξε ο κυρ- Σίμος. «Καλός πολίτης!»

Στάθηκε έξω από την πύλη του στρατοπέδου και ξεδίπλωσε το χαρτί.

«Θα σε περιμένω, τώρα και για πάντα. Σοφία», έγραφε.

Μπήκε χαμογελώντας.

 

9 σκέψεις σχετικά με το “28. Όσα χωράνε σε μία τσέπη

  1. Εξαιρετικό Μιχάλη…!! Μπράβο σου

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Σ’ ευχαριστώ φίλε Chris. Του περιθωρίου είπαμε, μετράνε διπλά.

      Μου αρέσει!

  2. Μια διαδρομή, μια ζωή…
    «Όλα φτιάχνουν ξανά. Με τον καιρό, αλλά φτιάχνουν.»
    Και τον περίμενε….
    Φοβερή γραφή. 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Χαρούμενος Πολύκαρπος!
      Καλημέρες!

      Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Μπορούμε να ελπίζουμε τουλάχιστον σε αυτό.

    Με μαγνήτισε η διαδρομή, μακάρι να γνώριζα τον Πολύκαρπο και τις ιστορίες του από την αρχή.
    Ίσως πάλι βέβαια, ποτέ δεν είναι αργά.

    (πρόσφατα ξεκίνησα να διαβάζω το χρονικό ενός τυχαίου θανάτου και ομολογώ πως έχεις έναν τρόπο να γράφεις που αγγίζει στην ψυχή. Εύχομαι να μην στερέψεις ποτέ από λόγια 🙂 )

    καλό ξημέρωμα!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Να, κάτι τέτοια διαβάζω πρωί- πρωί και χαμογελάω μόνος μου!

      Σε ευχαριστώ πάρα πολύ, χαίρομαι που βρεθήκαμε έστω και καθυστερημένα.

      Η αλήθεια είναι πως από τότε που ξεκίνησα τα 1000mg Απουσίας αποκαλύφθηκε μπροστά μου ένας κόσμος δημιουργίας και -το σημαντικότερο- προσφοράς. Η μπλογκόσφαιρα είναι πλούσια και σπάταλη, γενναιόδωρη με όλους όσους αναζητούν να πάρουν.
      Συχνά στέκομαι στις λέξεις σας -«μας» τώρα πια- και εντυπωσιάζομαι από την έκρηξη της μέσα μας επιθυμίας.

      Σε ευχαριστώ και για το «Χρονικό». Του έχω αδυναμία μιας και είναι το πρώτο έργο μίας πένας που έθαψα για 10 χρόνια. Είσαι η πρώτη «ξένη» που μου γράφει για αυτό το κείμενο και περιμένω την άποψη σου αφού το ολοκληρώσεις.

      Λέξεις έχω μπόλικες προς το παρόν, απλώς πρέπει να τις βάλω στην σωστή σειρά.

      Ο Πολύκαρπος σιγά- σιγά πάει προς το τέλος του, η θεραπεία περιλαμβάνει 50 δόσεις, αύριο ίσως σας σερβίρω την 30η. Ποτέ δεν είναι αργά για να το πιάσεις από την αρχή.
      Αλλιώς, μετά την ολοκλήρωση, θα το βρεις επίτομο βιβλιαράκι, στην Ανοιχτή Βιβλιοθήκη, ΕΛΕΥΘΕΡΟ για όποιον θέλει να το πάρει.

      Σε ευχαριστώ Νικολέτα.
      Έτσι, μαζί, μπορούμε.
      Τα φιλιά μου.

      Υ.Γ. «Η αλλαγή δεν είναι κάτι που θα έρθει ένα πρωί από μόνο του.»

      Μου αρέσει!

      1. Συμφωνώ απόλυτα πως η μπλογκόσφαιρα έχει να δώσει σε εκείνους που θέλουν να πάρουν. Αυτό το μοίρασμα σκέψεων που εκτυλίσσετε στα μάτια μας, σίγουρα κάτι έχει να δώσει στον καθένα.

        Διάβασα και εδώ τις σκέψεις σου σχετικά με το χρονικό. Το ξεκίνησα μόλις λίγες μέρες πριν, βέβαια θα μου πάρει να το τελειώσω γιατί έχοντας (και τρέχοντας) ένα παιδί, καταλαβαίνεις πως ο χρόνος είναι περίεργος μαζί μου.
        Πάντως από το πρώτο λεπτό, ακόμα και από τη στιγμή που πατάς το πόδι σου στο «χωράφι», έχεις έναν τρόπο να κάνεις τον άλλον να σε ακούσει.
        Νομίζω πως το μυστικό για ένα βιβλίο, είναι ακριβώς αυτό. Να κρατάς τον αναγνώστη από την αρχή γραπωμένο στις λέξεις σου. Οπότε ναι, υποθέτω θα επιστρέψω αργά ή γρήγορα να σου πω.

        Ώστε τελειώνει η θεραπεία τώρα που εγώ τον συνάντησα; Πραγματικά λυπάμαι.
        Βέβαια οφείλω να ομολογήσω πως μου άρεσε ιδιαίτερα η ιδέα της δημιουργίας μιας ιστορίας την οποία θα διαθέσεις ως βιβλιαράκι. Μπράβο σου!!
        (καλά φαντάζομαι πως είσαι επαγγελματίας και δεν περίμενες το δικό μου μπράβο, αλλά η σκέψη μου φάνηκε όντως εξαιρετική!!)

        Ελπίζω βέβαια μετά, να έρθει κάτι άλλο και να έχω κι εγώ τη χαρά να το παρακολουθήσω από την αρχή!!

        υ.γ. Σίγουρα δεν θα έχει έρθει μέχρι το πρωί από μόνη της, έτσι άλλωστε θα χανόταν και όλη η μαγεία φοβάμαι..

        Καλό σου ξημέρωμα!

        Αρέσει σε 1 άτομο

      2. Χαίρομαι που έπιασες το «Χρονικό Ενός Τυχαίου Θανάτου». Καθώς το έγραφα, κάπου στα μισά, έσκυψε στο αφτί μου και μου ψιθύρισε: «΄Ψιτ, φιλαράκι! Εμένα που με βλέπεις, θα γίνω τριλογία!»
        Τρόμαξα στην αρχή, μετά όμως του είπα «μπράβο παιδί μου, χαίρομαι για σένα! Θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου.»
        Έτσι σκέφτηκα πως το χρονικό ενός τυχαίου θανάτου, πρέπει να συνοδεύεται από το χρονικό μίας τυχαίας ζωής, ίσως ακόμα και από το χρονικό όσων περισσεύουν.
        Θα συμβεί σίγουρα. Πότε, δεν γνωρίζω.

        Να σου ζήσει το παιδάκι σου να σε τρέχει, με κάθε καλή έννοια και μην στεναχωριέσαι για τις λέξεις που μένουν πίσω. Σε νοιώθω (έχω κι εγώ δύο μικρά θηρία)!

        20 δόσεις ακόμα στα 1000mg. Για μετά πράγματι ετοιμάζω δύο θεματικές που σχεδιάζω να γράφω παράλληλα, η πρώτη θα ονομάζεται «Ο Επόπτης» και η δεύτερη «Homo Nocturnus». Για περισσότερες λεπτομέρειες, stay tunned!

        Καλημέρα!!!

        Υ.Γ. Γέλασα πολύ με το «επαγγελματίας»!!! Ερασιτέχνης είμαι, μέχρι τα κατάβαθα της ψυχής μου! Και ναι, το δικό σου μπράβο περιμένω!

        Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Περί Στοχασμών

Coffee, books and thoughts

Εργαστήρι Γραφής

Δημιουργική γραφή

nefelor

δικαίωμα

Maria Kozakou

My words, my world

βιβλιαράκια||bookies

i don't only read books

Mon petit Cafe de Humanite

coffee-books-journeys-films-arts

Greek poet

Poems: Spiros Doikas - Ποιήματα: Σπύρος Δόικας

The Friendly Ghost.

An online Diary of a Greek girl that wanna be an artist

eyelandssite.wordpress.com/

ιστοσελίδα για την τέχνη και την ζωή στην πόλη

Marias blog

its like a diary..my thoughts my fictional stories..everything in here..

No Sense Words - Λέξεις Φυγόκεντρες

Λέξεις... Οι δικές μου λέξεις έχουν χάσει την βαρύκεντρο δύναμή τους... πάλλονται, διασκορπίζονται, χωρίς ουσία χωρίς χρώμα, αλλάζουν με τον καιρό, με τη στιγμή παίρνουν μια ιδιαίτερη μορφή, χωρίς διάρκεια...Είναι λέξεις φυγόκεντρες...

Cinnamon Spark

thoughts of a restless mind

matobookalo

Βιβλία Αστυνομικά, Θρίλερ, Φαντασίας

Αρέσει σε %d bloggers:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close