20. Σκληρά Ναρκωτικά

autokinisi-club-735x400-500x272

Τελειώνει, είναι στον τελευταίο χρόνο. Πώς έφτασε στο σημείο να κοντεύει να πάρει το πτυχίο του, ούτε που το κατάλαβε. Σε λίγους μήνες θα δώσει τα τελευταία δυο μαθήματα, θα τα περάσει σίγουρα και μετά…

Βγαίνει από το μπάνιο, τα μούσια του και τα μακριά του μαλλιά στάζουν νερό πάνω του και γύρω μέσα στο υπόγειο, πετάει την πετσέτα σε μια γωνία, κάθεται στην άκρη του κρεβατιού και ανάβει τσιγάρο.

Ποιος θα είναι στην τελετή; Δεν απέμεινε κανένας. Ο θείος ίσως; Μπορεί, αν είναι εδώ και δεν ταξιδεύει.

Και μετά στρατό.

Βγάζει ένα πυκνό ντουμάνι, ψάχνει ρούχα πάνω στην καρέκλα, δίπλα στο στρώμα. Βρήκε.

Κανένας όμως; Σκατά, τι σημασία έχει; Τι σημασία έχει το πτυχίο, ο στρατός, η δουλειά, η ζωή του δεν υπάρχει ούτε σαν υποψία, μόνο ένα πράγμα μετράει.

«Το Σαββατόβραδο», μουρμουρίζει και φτιάχνει τα πέτα του πουκάμισου, στρώνει το μπορντό παντελόνι, δένει την αγκράφα, γυαλίζει το παπούτσι, γυαλίζει ολόκληρος σαν κάλπικη δεκάρα, πουλάει αέρα, το ξέρει, βγάζει γερές δόσεις φούμαρα από τις τσέπες του, συχνά οι όμορφες νεαρές των βορείων προαστίων αγοράζουν, τουλάχιστον έτσι νομίζει αν και υποπτεύεται πως ξέρουν πολύ καλά τι ακριβώς έχει να τους δώσει και είναι ό,τι πρέπει για προχωρημένο Σαββατόβραδο.

Μόνος όμως; Ούτε ένας πούστης δεν έμεινε, έτσι, για το τυπικό καλή σταδιοδρομία γαμώ την τύχη μου, πάλι καλά που θα ‘ρθει τουλάχιστον η κυρία Ελευθερία να δει τον Μπίλη, αυτή μια ευχή θα του την δώσει κι όχι από ψυχικό.

Βγαίνει στην νύχτα. Barbarella δε γουστάρει με τίποτα, μαζεύει ψόφιες γκόμενες, Dorian Gray, μετά τον Μουστάκα μαζεύτηκαν όλοι οι δήθεν να δουν το πλατό. Αυτοκίνηση ρε Μπίλη, που βάζει κι από καμιά ροκιά να χτυπηθεί το πατάρι και κοντεύει να πέσει από το χορό.

Τον βρήκε απ’ έξω, στενό τζινάκι, φανελάκι Μπράντο και μπούκλα χάλκινη, όλο τον κόσμο θα γαμήσει πάλι σήμερα ο μπάσταρδος, αραχτός πάνω στην «χοντρή», άγριο γκάζι η ρουφιάνα, την στήνει καμιά φορά στα Πηγαδάκια, από θαύμα ζει ώρες- ώρες ο μαλάκας.

Με το που τον βλέπει κλειδώνει την εφτάμιση, της πετάει ένα φιλί στο ντεπόζιτο και τρέχει πάνω του, τον τραβάει από το γιακά, κάτσε ρε μαλάκα, χάλια μ’ έκανες, σκάσε, θα σε φτιάξω πάλι κολλητέ, έλα μαζί μου.

Μπαίνουν, ψόφια τα πράγματα ακόμα, νωρίς είναι, πάνε καρφί στις τουαλέτες, κλειδώνονται σε μία.

«Τι έπαθες, ρε Μπίλη;»

«Κολλητέ, ετοιμάσου να πετάξεις!», του λέει και βγάζει ένα μικρό μπουκαλάκι από την μπροστινή του τσέπη. Ανοίγει το καπάκι.

Τι με βάζεις να κάνω τώρα ρε Μπίλη, αφού ξέρεις, δεν είμαι για σκληρά, κανένα τσιγάρο το πολύ, σκάσε και ρούφα το απ’ τη μύτη, μετά θα με θυμηθείς και κόψε τα πούστικα, όλο το μαγαζί θα ‘ναι φτιαγμένο εκτός απ’ τον μαλάκα τον Πολύκαρπο. Μόνος στο πτυχίο εντάξει, μόνος Σαββατόβραδο με τίποτα, σκύβει στο χέρι του και τη κατεβάζει.

«Το καλό που σου θέλω να είναι παραισθησιογόνο γιατί, αλήθεια, όλα είναι τόσο σκατά τώρα…»

Βγαίνουν, έχει πήξει από κορμιά κι ιδρώτα, ο Πολύκαρπος δεν χορταίνει, όλα λάμπουν ξαφνικά, όλα είναι ξεκάθαρα, εύκολα, πολλά κι απλά, μυρίζει καύλα εδώ μέσα, μυρίζει επιθυμία, αστράφτει η κερκίδα, παίζει Kiss, I was made for lovin’ you, αστράφτει το πατάρι και τα φώτα, μόνη της εκείνη χορεύει στην καρδιά της πίστας, στην καρδιά του σύμπαντος, είναι ωραίος, δεν ψάχνει να πουλήσει, πλησιάζει, χορεύει μαζί της, φοράει μια παλιά καμπάνα και μπλουζάκι με δέσιμο πίσω από τον λαιμό, λάμπει ο λαιμός της, Σοφία του φωνάζει, βάζει τα γέλια όταν ακούει το όνομα του, καταπίνει τον εγωισμό του μαζί με τις νότες του Le Freak, μιλάνε, γελάει, της αρέσει, τον τυφλώνει, χορεύουν, θα σε δω; Θα με δεις. Που; Πότε; Εδώ. Τώρα. Όλα είναι τώρα, τα χείλια της είναι τώρα, οι ρόγες της που σκληραίνουν με τον χορό είναι τώρα, η γλώσσα της στο αφτί τώρα, καληνύχτα, καληνύχτα, ως το επόμενο Σαββατόβραδο, ως τότε, κι αυτό είναι τώρα, θα εκραγεί η καρδιά του, η νύχτα λάμπει αλκαλική, φεύγει μόνος, μόνος, μόνος.

Το επόμενο πρωί την βρήκε πίσω από τα κλειστά του βλέφαρα, έλαμπε στα σκοτάδια τους, άνοιξε τα μάτια κι έλαμπε ακόμα, μαλάκα Μπίλη, τι στον πούτσο μου έδωσες.

Σηκώθηκε, έλαμπε το υπόγειο, βγήκε έξω, έλαμπε ο δρόμος, έλαμπαν ολόκληρα τα Ταμπούρια, ο κυρ- Κώστας ο περιπτεράς, έλαμπε κι αυτός. Τα ναρκωτικά φταίνε, είπε. Έλαμπε η σχολή, τα χέρια του, τα ξεραμένα σκατά των σκυλιών στο πεζοδρόμιο, ένα μωρό που έκλαιγε στην στάση, η στάση, όλα τον τύφλωναν κι εκείνη εκεί, πίσω, μέσα από τις ακτίνες με μπλούζα δεμένη πίσω από τον λαιμό.

Κι έλεγε κάθε φορά, δεν είμαι εγώ για σκληρά, του το ‘πα του τσόγλανου και το έδωσε όρκο στον εαυτό του, άλλο σκληρό ναρκωτικό να μην ξαναπάρει, μέχρι να στρώσει τουλάχιστον και να μην φέγγει μέσα του το σύμπαν με όλους του τους γαλαξίες.

Σήμερα, αυτήν την νύχτα, στις 2:55 ακριβώς, κλείνουν τριάντα οχτώ χρόνια από τότε, είναι ξαπλωμένος ανάσκελα μα κάτι τον ενοχλεί και δεν κοιμάται. Γυρίζει και την κοιτάει, ήρεμη, απλή, ξαπλωμένη στο πλάι, λάμπει ο γοφός της κι η λακκούβα στην μέση της, λάμπει ο ώμος της, ο σβέρκος της λάμπει και τα μαλλιά της και τα πόδια της, οι ρυτίδες γύρω από τα χείλια της και στο μέτωπο, τα βυζιά της αστράφτουν στο σκοτάδι κάτω από ένα άθλιο νυχτικό της λαϊκής, είναι διάφανο, το ξέρει αυτό το κορμί, το βλέπει κάτω από χίλιες στρώσεις, τίποτα δεν εμποδίζει την λάμψη του.

Περνάει το χέρι πάνω από το σώμα, βλέπει πως σβήνει πια, ο χρόνος το προλαβαίνει, περισσότερος πίσω παρά μπρος, όμως το καίει ένα φως, το ίδιο πάντα, τρομαχτικό, γεμάτο τσακίσματα και διαθλάσεις, κουβαλάει το πρώτο μυστικό, το μόνο μυστικό που έχει πια αξία, δεν υπάρχει χρόνος, το τώρα του κουβαλάει την φρεσκάδα της πρώτης νιότης, δεν αλλάζει όψη με τον χρόνο ο άνθρωπος που έχεις στο πλευρό σου. Είναι όλα τώρα. Πάντα.

Σηκώνεται. Πάει στο σαλόνι, βάζει ουίσκι, το αδειάζει. Βάζει ξανά κι όπως πίνει και γύρω του λάμπει το καθιστικό, το τραπεζάκι και η βιβλιοθήκη, χαμογελάει κι αφήνεται, μόνος ανάμεσα τους, να απολαύσει αυτό το χάι που τον τυφλώνει τόσα χρόνια. Κι είναι όλο φτιαγμένο από το πιο σκληρό ναρκωτικό.

 

8 σκέψεις σχετικά με το “20. Σκληρά Ναρκωτικά

  1. Ευλογία αυτό το ναρκωτικό, Πολύκαρπε…

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Ανόητη και μάταια κάθε απόπειρα απεξάρτησης, ευτυχώς!

      Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Δεν σχολιάζεται!
    Διαβάζεται χωρίς αναπνοή και κοινοποιείται πάραυτα!

    Αρέσει σε 2 άτομα

  3. εντάξει …deja vu …υποκλίνομαι!

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Εγώ για το deja vu!
      Καλώς βρεθήκαμε!

      Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Περί Στοχασμών

Coffee, books and thoughts

Εργαστήρι Γραφής

Δημιουργική γραφή

nefelor

δικαίωμα

Maria Kozakou

My words, my world

βιβλιαράκια||bookies

i don't only read books

Mon petit Cafe de Humanite

coffee-books-journeys-films-arts

Greek poet

Poems: Spiros Doikas - Ποιήματα: Σπύρος Δόικας

The Friendly Ghost.

An online Diary of a Greek girl that wanna be an artist

eyelandssite.wordpress.com/

ιστοσελίδα για την τέχνη και την ζωή στην πόλη

Marias blog

its like a diary..my thoughts my fictional stories..everything in here..

οξύμωρο σχήμα

[καλώς ήρθες στο μυαλό μου]

No Sense Words - Λέξεις Φυγόκεντρες

Λέξεις... Οι δικές μου λέξεις έχουν χάσει την βαρύκεντρο δύναμή τους... πάλλονται, διασκορπίζονται, χωρίς ουσία χωρίς χρώμα, αλλάζουν με τον καιρό, με τη στιγμή παίρνουν μια ιδιαίτερη μορφή, χωρίς διάρκεια...Είναι λέξεις φυγόκεντρες...

Cinnamon Spark

thoughts of a restless mind

matobookalo

Βιβλία Αστυνομικά, Θρίλερ, Φαντασίας

Αρέσει σε %d bloggers:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close