19. 21 μαύρα καθίσματα

imagesAJ6261PF

Δεν μιλιέται. Μόνο ξεφυλλίζει το «Φως» και ρουφάει έναν καφέ από το πρωί. Η Σοφία ξέρει και προσπαθεί να τον κάνει να ξεχαστεί.

«Έλα ρε αγάπη μου, δεν χάθηκε ο κόσμος, θα βρεις τρόπο την επόμενη φορά», του λέει και κάπου μέσα της αρχίζει να την εκνευρίζει η συμπεριφορά του.

Έχουν δεν έχουν έναν χρόνο παντρεμένοι, το ‘ξέρε βέβαια από πριν και ήταν κάπως λογικό, στην Κοκκινιά μεγάλωσε, αλλά τόση στεναχώρια για ένα ριμαδοπαιχνίδι;

Είναι 8 του Φλεβάρη, μέσα στην καρδιά των Αλκυονίδων, λάμπει έξω ο ήλιος, πάμε Θησείο για καφέ, πάμε Φρεατίδα για ουζάκι, πάμε στο Φάληρο αν θες, έστω να ‘μαστε απ’ έξω, δεν πειράζει, αλλά τίποτα εκείνος.

Χτυπάει το κουδούνι.

«Άνοιξε Σόφη!» ακούει φωνές από την ανοιχτή μπαλκονόπορτα, είναι ο Βασίλης, ο κουμπάρος.

Ορμάει μέσα σαν σίφουνας, όλο γέλια και καλημέρες λίγο πριν τις δώδεκα, την αγκαλιάζει και την φιλάει, Σοφάρα μου, τι κάνει ο αδερφός, που είναι, μέσα, δεν μιλιέται, αμάν ρε παιδιά με την μπάλα!

Την προσπερνάει και πίσω του τον ακολουθεί σαν ενθουσιασμένο κουτάβι ο αδελφός του.

«Σήκω μαλάκα μου, τι κάνεις εκεί;»

«Τι να κάνω ρε Βασίλη, με δουλεύεις;»

«Σήκω σου λέω, παίζει ο Θρύλος ρε! Θα τα σκίσουμε τα χανούμια!»

Ο Πολύκαρπος γουρλώνει τα μάτια.

«Πες μου ότι βρήκες…»

Ο Βασίλης βγάζει από την τσέπη του τρία χαρτάκια.

«Βρήκα γαμώ την τρέλα μου, βρήκα! Εντάξει, η θύρα είναι λίγο για τον πούτσο, δίπλα στο πέταλο, η 7, αλλά τι να κάνεις; Μέσα είσαι σου λέω, φωτιά θα πάρει ο Ναός!»

Φωνές και τρέλα, χοροπηδάνε, αγκαλιάζονται, χτυπιούνται, η Σοφία γελάει, κουνάει το κεφάλι και τους πειράζει, φρεσκοπαντρεμένη κάθε μέρα εκτός Κυριακής, να πας ρε αγάπη μου, θα πάω κι εγώ να δω τους γονείς μου, θα πάρετε και τον μικρό;

«Δεκαπέντε χρονών είναι, ηρθε η ώρα κοπελιά, να γίνει κι αυτός άντρας! Πρώτη φορά στον Θρύλο και τι αγώνας!»

Ο μικρός γελάει, είναι ενθουσιασμένος, φωνάζει και κουνάει ένα ερυθρόλευκο κασκόλ.

«Είστε τρελοί, Παναγιωτάκη αγόρι μου, μην τον ακούς τον αδελφό σου και τον φίλο του, σαν τα μούτρα τους θα σε κάνουν!»

«Γιατί; Τί έχουν τα μούτρα μας, δηλαδή;» ρωτάει ο Πολύκαρπος δήθεν ενοχλημένος. «Αλλιώς μου τα έλεγες χθες βράδυ!»

Κοκκινίζει.

«Σα δεν ντρέπεσαι!»

Στα κόκκινα ντυμένοι με λεπτά αντιανεμικά, μπλουτζίν κι αθλητικά ορμάνε έξω από το σπίτι. Μυρίζει γιορτή ο αέρας, φτάνουν στο Φάληρο με τον ηλεκτρικό, έχει πάει σχεδόν μία και το Καραϊσκάκη αρχίζει να βουλιάζει κάτω από τον Κυριακάτικο ήλιο. Παίρνουν αφρολέξ για το τσιμέντο, τριάντα πέντε χιλιάδες φωνές δονούν την αρχαία ακτή, καμίνι ο Ναός, σηκώνεται καπνός, γαμώ και τα αφρολέξ, κανείς δεν θα κάτσει σήμερα.

Τα τουρνικέ της 7 γυρίζουν εφτά χιλιάδες σώματα, οι σκάλες παίρνουν γωνία ως την κερκίδα, βγαίνουν οι παίκτες, ο Παναγιώτης χάνει τον κόσμο, τα μάτια του λάμπουν, τον έχουν ανάμεσα τους να τον προσέχουν λένε, αλλά περισσότερο θέλουν να ρουφήξουν λίγο από τον ενθουσιασμό του πρωτάρη.

Στο τριάντα ξεκινάει το πανηγύρι από μια ψιλοκρεμαστή σέντρα και το ευλογημένο δεξί του  Γαλάκου, τρέμει το μπετόν, ραγίζουν τα κάγκελα και πάει ημίχρονο.

Κανείς δεν μπορεί να το περιμένει, κανείς δεν μπορεί να το γνωρίζει μα ο Γαλάκος τους γλεντάει, τρία καρφώνει, ο Ορφανός στο εβδομήντα πέντε το πέμπτο, δεν έχει ταβάνι η καύλα σήμερα ρε χανούμια, θα το κάψω το μπουρδέλο κι ενώ όλοι νομίζουν πως έχει τελειώσει το παιχνίδι ο Βαμβακούλας ξεκινάει μόνος του από το κέντρο και ξεφτιλίζει παίχτες και λαό της ΑΕΚ κάνοντας το 6-0 λίγο πριν σφυρίξει το τέλος.

«Τι ζούμε ρε μαλάκα, τι ζούμε!» φωνάζει ο Παναγιώτης κι είναι για πάντα Ολυμπιακός πια, μέχρι να του βγει η ψυχή, τραβάει τον αδελφό του, πάμε, πάμε να τους δούμε, κάτσε μικρέ, της πουτάνας γίνεται, πως θα φτάσουμε στην 1, από εκεί θα βγουν, περίμενε, θα προλάβουμε, ο Πολύκαρπος απλώνει το χέρι και τον πιάνει από τον γιακά του αντιανεμικού, ο Παναγιώτης τραβάει να φύγει, στάσου ρε τσογλάνι!

Ανοίγει το φερμουάρ και μένει με το μπουφάν στο χέρι, τρέχει ο τσόγλανος από τους πρώτους, μέσα στους χιλιάδες.

«ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ!» φωνάζει ο Βασίλης αλλά η ιαχή «ΘΡΥΛΟΣ, ΘΡΥΛΟΣ!» πνίγει την φωνή του, προσπαθεί να τον φτάσει μαζί με τον Πολύκαρπο, φτάνουν στον διάδρομο, που πήγε γαμώ το στανιό μου, θα το γαμίσω το κωλόπαιδο, κατεβαίνουν χιλιάδες, «θρύλος, θρύλος!», δεν βλέπουν πέρα από την στροφή, «είναι κλειστά!», «Ολυμπιακός, Ολυμπιακός!», «η θύρα είναι κλειστή, δεν μπορούμε να βγούμε!», ακούγονται ουρλιαχτά, τι γίνεται μπροστά, φτάνουν στις σκάλες.

«Τα τουρνικέ! ΒΓΑΛΤΕ ΤΑ ΤΟΥΡΝΙΚΕ!»

«Βοήθεια!»

«Παναγιώτη!»

Γλιστράει η σκάλα από αίμα.

«ΑΝΟΙΞΤΕ ΤΗΝ ΘΥΡΑ! ΒΟΗΘΕΙΑ!»

«Παναγιώτη! Που είσαι;»

Ο Πολύκαρπος πατάει σε κάποιου το πόδι, η θύρα είναι κλειστή, χιλιάδες άνθρωποι τρέχουν από τις κερκίδες να φτάσουν στην 1, δεν βλέπουν, δεν ξέρουν τι γίνεται μπροστά.

«Κρατηθείτε!» δυο αστυνομικοί προσπαθούν να σπάσουν τα κάγκελα.

«ΠΙΣΩ! ΠΙΣΩΩΩΩ!»

«Βασίλη! Πάνο!», πέφτουν πάνω του, έρχονται κι άλλοι, σπάνε τα κάγκελα, ορμάνε έξω, σέρνουν κορμιά, κρατάνε το στόμα τους, αιμορραγούν, ξερνάνε, είναι μελανιασμένοι.

«Τι έγινε; Τι γίνετε!»

Φωνές, κλάμα και σειρήνες, βουλιάζει το Τζάνειο, τρεις διμοιρίες ΜΑΤ σπρώχνουν τα πλήθη, το παιδί μου! Ο αδελφός μου! ΜΠΑΜΠΑ!

Ο Πολύκαρπος είναι καλά, ψάχνει στον διάδρομο, δεκάδες ράντζα με παραμορφωμένα παιδιά, στο νεκροτομείο τους βάζουν σε στοίβες ακούει τους νοσοκόμους, κάντε έκκληση, χειρούργους και φάρμακα, τους χάνουμε, «Βασίλη…», μουρμουρίζει, «Παναγιώτη…».

Βγαίνει στην είσοδο, επικρατεί τρέλα γύρω του και εντός του, είδες τον άνθρωπο μου, είδες το παιδί μου, ο Βασίλης κάθεται στην μέση του δρόμου και κλαίει, κρατάει με τα δυο χέρια το πρόσωπο του κι όταν σηκώνει το βλέμμα και τον κοιτάζει ο Πολύκαρπος τα χάνει, τρομάζει και γονατίζει δίπλα του. Ακουμπάει το χέρι του στον ώμο κι ο Βασίλης σβήνει.

«Τί θα πω στην μάνα μας; Που είναι το παιδί θα με ρωτήσει. ΤΙ ΘΑ ΤΗΣ ΠΩ;»

Χάνεται μέσα στα χέρια του φίλου του. Την επόμενη μερα, αφού ούτε ο Πολύκαρπος, ούτε ο Βασίλης έβρισκαν τίποτα να πουν στην κυρά- Ελευθερία, ο Ράλλης, τους βγάζει από την δύσκολη θέση λέγοντας πως, «ήταν η κακιά στιγμή».

Καμιά φορά, κοιτά στην τηλεόραση τον αριθμό 7 γραμμένο με τα 21 μαύρα καθίσματα μέσα στα υπόλοιπα κόκκινα του σταδίου. Τότε μόνο μιλάει για την Ματωμένη Κυριακή και λέει στη Σοφία, πως δεν φτάνουν για συγνώμη.

 


Λίγα λόγια, εκτός ύλης:

Να τους μάθεις με το μικρό τους.
Δεν ήταν ήρωες, ήταν θύματα.
Κανείς δεν τιμωρήθηκε για τον άδικο θάνατο τους.
Ούτε οι κρατικοί φορείς που αδιαφορούσαν, ούτε τα σώματα ασφαλείας που δεν έκαναν την δουλειά τους, ούτε οι εργολάβοι που έχτισαν μια παγίδα θανάτου, ούτε οι ΠΑΕ που δεν νοιάζονται για τίποτα περισσότερο απο το κέρδος.
Να τους μάθεις με το μικρό τους, εσύ τουλάχιστον γιατί αν τους ξεχάσεις κι εσύ, κάποιος θα αδιαφορήσει απέναντι στο δικό σου το παιδί, στον δικό σου αδελφό, φίλο, γκόμενο, πατέρα. Και τότε θα γίνεις κι εσύ, απόηχος μιας «κακιάς στιγμής».
Ο Πολύκαρπος θυμάται.

Παναγιώτης Τουμανίδης (14 ετών)
Κώστας Σκλαβούνης (16 ετών)
Ηλίας Παναγούλης (17 ετών)
Γεράσιμος Αμίτσης (18 ετών – οπαδός της ΑΕΚ)
Γιάννης Κανελλόπουλος (18 ετών)
Σπύρος Λεωνιδάκης (18 ετών)
Γιάννης Σπηλιόπουλος (19 ετών)
Νίκος Φίλος (19 ετών)
Γιάννης Διαλυνάς (20 ετών)
Βασίλης Μάχας (20 ετών)
Ευστράτιος Πούπος (20 ετών)
Μιχάλης Κωστόπουλος (21 ετών)
Ζωγραφούλα Χαϊρατίδου (23 ετών)
Σπύρος Ανδριώτης (24 ετών)
Κώστας Καρανικόλας (26 ετών)
Μιχάλης Μάρκου (27 ετών)
Κώστας Μπίλας (28 ετών)
Αναστάσιος Πιτσόλης (30 ετών)
Αντώνης Κουρουπάκης (34 ετών)
Χρήστος Χατζηγεωργίου (34 ετών)
Δημήτριος Αδαμόπουλος (40 ετών)


ΜΗΝ ΤΟ ΞΕΧΑΣΕΙΣ:

https://el.wikipedia.org/wiki/Τραγωδία_της_Θύρας_7

http://www.documentonews.gr/article/egklhma-xwris-timwria-h-tragwdia-ths-thyras-7

http://www.koutipandoras.gr/article/oyra-7

http://www.koutipandoras.gr/article/oyra-7-h-tragwdia-poy-shmadepse-ton-ellhniko-aolhtismo

7 σκέψεις σχετικά με το “19. 21 μαύρα καθίσματα

  1. Συγκλονιστικό!!! Κείμενο και περιεχόμενο! Τι να πω! Έμεινα άναυδη διαβάζοντας. Να σου πω μπράβο μες στην τραγωδία κείνη; Νάσαι καλά, θα πω..γιατί πρέπει να θυμόμαστε και το γραπτό σου θα μείνει.

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Δυστυχώς θα μείνει ρε Β. Θα μείνει.
      Και ένας δεν βρέθηκε ποτέ να λογοδοτήσει για το έγκλημα εκείνου του αγώνα. Ένας δεν κρίθηκε ένοχος. Όλοι αθώοι! Γίνεται όλοι αθώοι;

      Μου αρέσει!

      1. Διώχθηκε ποτέ κανείς, Μιχάλη; Έψαξα με το που τόγραψες και απ’ ο,τι είδα ως τα τώρα δεν ασκήθηκε ποτέ ποινική δίωξη σε βάρος κανενός.. Άρα, δεν βρέθηκε ότι υπήρχε παραβίαση κάποιου νόμου. Όλα επί παραδείγματι θεωρήθηκαν ότι ήσαν σωστά, δηλαδή ότι το στάδιο είχε κατασκευασθεί σύμφωνα με τον νόμο και η χωρητικότητά του ανάλογη των φιλάθλων εκείνης της μέρας (δηλαδή ότι δεν είχαν κοπεί παραπάνω εισιτήρια από εκείνα που επιτρεπόταν), ότι η πόρτα εξόδου νόμιμα ήταν που ήταν μισόκλειστη ή κλειστή και όχι πεντάνοιχτη, νόμιμα που τα κάγκελα υπήρχαν στην θέση τους παρ’ οτι ο αγώνας θα τέλειωνε σε πέντε λεπτά.. Καμιά αμέλεια, έστω και ελαφριά..
        Οργή να σε πιάνει και να μην ξέρεις που να ξεσπαθώσεις.. Τα στάδιο λειτουργεί ακόμη έτσι;; Κι ας μην είναι η κατασκευή του μέσα στις σύγχρονες προδιαγραφές.. Δες τα τεράστια τα συμφέροντα.. Οι εταιρείες φόρτωσαν στους φίλαθλους το βάρος της αποζημίωσης των πληγέντων (στο εισιτήριό τους προστέθηκε και ειδικό ποσό), εμείωσαν τον αριθμό των εισιτηρίων (νομίζεις από την καλή τους την καρδιά ή γιατί γνώριζαν και γνωρίζουν ότι το στάδιο είναι ακατάλληλο πάνω από ένα ορισμένο αριθμό φιλάθλων) … και το Κράτος αντί να υποχρεώσει το γκρέμισμα και την ανακατασκευή νέου κατάλληλου σταδίου, επέβαλε να αφήνουν τις πόρτες ανοιχτές 15 λεπτά πριν την λήξη.. Τι να πω!! Πάντως έτσι γίνηκαν και έτσι κάπως γίνεται που μένουν όλοι αθώοι..

        Αρέσει σε 1 άτομο

      2. Δεν έχω κάτι να προσθέσω. Τα είπες όλα σ’ αυτό τον χείμαρρο. Μία κάποια δίκη έγινε έξι χρόνια μετά, αθώωσε δευτερόδικα τους υπεύθυνους φύλαξης (αστυνομικούς) της θύρας. Αυτά.

        Μου αρέσει!

  2. Σε καμία μεγάλη τραγωδία δεν «υπάρχουν» υπεύθυνοι. Πάντα, κάποια «κακιά ώρα» πληρώνει τα σπασμένα και καθένας συνεχίζει από τη στιγμιαία αφύπνιση και την ελάχιστη θλίψη του.
    Σπαρακτικό κείμενο, γυμνό από κάθε υπερβολή, 21 ερωτηματικά που ζητούν απάντηση.

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Και δυστυχώς, υπάρχουν μόνο και μόνο για να προστεθούν σε άπειρα άλλα ερωτηματικά, πάντα αναπάντητα, συχνά μάλιστα, οριστικά ξεχασμένα.

      Αρέσει σε 1 άτομο

  3. Οτι και να γράψω θα είναι φτωχο …..

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Περί Στοχασμών

Coffee, books and thoughts

Εργαστήρι Γραφής

Δημιουργική γραφή

nefelor

δικαίωμα

Maria Kozakou

My words, my world

βιβλιαράκια||bookies

i don't only read books

Mon petit Cafe de Humanite

coffee-books-journeys-films-arts

Greek poet

Poems: Spiros Doikas - Ποιήματα: Σπύρος Δόικας

The Friendly Ghost.

An online Diary of a Greek girl that wanna be an artist

eyelandssite.wordpress.com/

ιστοσελίδα για την τέχνη και την ζωή στην πόλη

Marias blog

its like a diary..my thoughts my fictional stories..everything in here..

οξύμωρο σχήμα

[καλώς ήρθες στο μυαλό μου]

No Sense Words - Λέξεις Φυγόκεντρες

Λέξεις... Οι δικές μου λέξεις έχουν χάσει την βαρύκεντρο δύναμή τους... πάλλονται, διασκορπίζονται, χωρίς ουσία χωρίς χρώμα, αλλάζουν με τον καιρό, με τη στιγμή παίρνουν μια ιδιαίτερη μορφή, χωρίς διάρκεια...Είναι λέξεις φυγόκεντρες...

Cinnamon Spark

thoughts of a restless mind

matobookalo

Βιβλία Αστυνομικά, Θρίλερ, Φαντασίας

Αρέσει σε %d bloggers:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close